Γιατί είναι δικαιολογημένες οι φωνές αντίδρασης στην παράσταση «Ισορροπία του Nash», στην οποία χρησιμοποιούνται και κείμενα του Σάββα Ξηρού, και για τη θέση της οποίας οι ιθύνοντες δήλωσαν ότι το Θέατρο δεν παίρνει θέση ούτε υπέρ της μιας πλευράς ούτε υπέρ της άλλης – όπου η μία είναι δημοκρατία και η άλλη η δολοφονική τρομοκρατία. [ΤΒJ]
Oρισμένοι καλλιτέχνες έσπευσαν να κατακρίνουν όσους εξέφρασαν την αηδία τους σχετικά με την παράσταση της πειραματικής σκηνής του Εθνικού Θεάτρου. Ορισμένοι μίλησαν για λογοκρισία και άλλοι για απόπειρα φίμωσης της τέχνης.
Από τη στιγμή που την παράσταση, έστω και λίγο, την επιδοτούν οι φορολογούμενοι, τη χρηματοδοτεί το κράτος και την ευθύνη την έχουν άνθρωποι επιλεγμένοι από την εκτελεστική εξουσία, δεν είναι πρέπον, δεν διkαιούσθε να μιλάτε για λογοκρισία. Σε λίγο θα μας πείτε να μη σχολιάζουμε το πώς η κάθε κυβέρνηση δαπανά τους φόρους μας.
Η τέχνη, της οποίας την ακεραιότητα θέλετε να υπερασπιστείτε, είναι υπέροχη όταν είναι ανεξάρτητη. Η κρατικοδίαιτη, ψευτοεπαναστατική, αριστεροκουλτουριάρικη τέχνη μπορεί να σας αρέσει. Όταν πραγματώνεται με χρήματα φορολογουμένων, οι φορολογούμενοι έχουν λόγο και κάθε δικαίωμα να ξεμπροστιάζουν τον φαύλο προπαγανδιστικό χαρακτήρα της στρατευμένης τέχνης.
Προσθήκη σχολίου