Κριτικές

Δεν γνωρίζω αν είναι αλήθεια τα όσα καταγγέλλει η Δήμητρα Χαλικιά, η οποία είχε οριστεί αντιπρόεδρος του ΟΠΕΚΕΠΕ με πρόταση της ΔΗΜΑΡ. (Η εικόνα της είναι εξαιρετικά σοβαρή και δημιουργεί βάσιμη αίσθηση αξιοπιστίας).

Ο Κώστας Καραμανλής αποφάσισε ξανά να μιλήσει. Και όπως συμβαίνει συνήθως τα τελευταία χρόνια, η δημόσια παρέμβασή του συνοδεύτηκε από προειδοποιήσεις για την πορεία της χώρας, αιχμές για την εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης και υπαινιγμούς για τα περίφημα «ήρεμα νερά» στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Με μεγάλη συμμετοχή κοινού πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 23 Μαΐου 2026 στην Ιόνιο Βουλή της Κερκύρας η παρουσίαση των βιβλίων του Ηλία Κανέλλη Κι αυτοί είναι η Ελλάδα και Duck Soup, σε εκδήλωση που διοργάνωσε το Books’ Journal.

Άμνετ (Ηamnet). Έγχρωμη δραματική ταινία αμερικανικής παραγωγής 2025 σε σκηνοθεσία Chloé Zhao. Σενάριο: Chloé Zhao, Maggie O'Farrell από το ομώνυμο μυθιστόρημα της Maggie O'Farrell. Πρωταγωνιστούν: Jessie Buckley, Paul Mescal, Zac Wishart. Διάρκεια 125΄

Ο κινηματογράφος, όπως και κάθε μορφή τέχνης, εγκύπτει συχνά στο έργο του άγγλου βάρδου Ουίλλιαμ Σαίξπηρ για ανανέωση της έμπνευσης και ως αφορμή για δημιουργία. Η κινεζοαμερικανίδα σκηνοθέτρια Κλόι Ζάο μετέφερε πρόσφατα στον κινηματογράφο το μυθιστόρημα της ιρλανδής συγγραφέα Μάγκι Ο’Φάρελ, Άμνετ (Hamnet), το οποίο απέσπασε πολλά λογοτεχνικά βραβεία και προκάλεσε γενικότερη αίσθηση με την κυκλοφορία του το 2020. Η υπόθεση του μυθιστορήματος αναφέρεται στο γάμο του Σαίξπηρ με την Anne (ή Ανιές). Ελάχιστα γνωρίζουμε για τη ζωή του άγγλου δραματουργού. Ένα από τα βέβαια γεγονότα που ξέρουμε είναι ότι έχασε το γιο του, σε ηλικία 11 ετών, από ασθένεια.

Μια μάχη μετά την άλλη (One Battle After Another‎‎). Αμερικανικό θρίλερ δράσης παραγωγής 2025 σε σκηνοθεσία, σενάριο και παραγωγή Πωλ Τόμας Άντερσον. Πρωταγωνιστούν: Λεονάρντο ντι Κάπριο, Σον Πεν, Μπενίσιο ντελ Τόρο, Ρετζίνα Χολ, Τεγιάνα Τέιλορι, Τσέις Ινφίνιτι. Διανομή: Warner Bros Pictures. Διάρκεια: 162'.

Η νέα ταινία Μια μάχη μετά την άλλη του Πωλ Τόμας Άντερσον αποτελεί ήδη, ανεξάρτητα απ’ την αισθητική της αξία καθαυτή, ένα πολιτισμικό γεγονός, ίσως το σπουδαιότερο της φετινής χρονιάς. Την έχουν ήδη παρακολουθήσει εκατομμύρια θεατές και προκαλεί συζητήσεις πολύ ευρύτερα απ’ τον στενό κύκλο των σινεφίλ και των κριτικών κινηματογράφου. Αν και της λείπει το βάθος και η συνθετότητα και παρ’ όλο που το πολιτικό της περιεχόμενο είναι κι αυτό αρκετά απλοϊκό,^[1] η αισθητική της αξία είναι αναντίρρητη: η εικονοποιία κι ο ρυθμός της είναι αναμφίβολα δεξιοτεχνικά. Ειδικά η σκηνή της καταδίωξης λίγο πριν απ’ το φινάλε είναι τόσο αριστοτεχνικά γυρισμένη που κατατάσσεται ήδη στις κλασικές της ιστορίας του κινηματογράφου.

Δημήτρης Καράμπελας, Το πνεύμα και το τέρας. Δοκίμιο, Δώμα, Αθήνα 2025, 174 σελ.

Διαβάζοντας το Πνεύμα και το τέρας, δεν μπορείς να μη θαυμάσεις την εξαιρετική γραφή του Δημήτρη Καράμπελα, ενός απ’ τους καλλιεπέστερους δοκιμιογράφους μας. Ο λόγος του Καράμπελα είναι, χωρίς υπερβολή, σαγηνευτικός. Παρασύρει τον αναγνώστη σ’ έναν πυκνό λυρικό στοχασμό για το πνευματικό, για τη σφαίρα εκείνη που μετέχει εξίσου στην αιώνια αλήθεια όσο και στην παροδική ζωή, στο υπερβατικό όσο και στο σαρκικό, στο ιδεατό όσο και στο υλικό. Ο στοχασμός αυτός όμως δεν είναι απλώς καλολογική άσκηση, αλλά συνομιλεί με τα πιο πρόσφατα ρεύματα της θεωρίας, αρθρώνοντας τελικά με τόλμη μια πρωτότυπη φιλοσοφική αντίληψη.

Φρανκενστάιν (Frankenstein). Έγχρωμη αμερικανική ταινία, παραγωγής 2025, σε σκηνοθεσία Guillermo del Toro. Σενάριο του σκηνοθέτη, βασισμένο στον Φρανκενστάιν της Μαίρης Σέλλεϋ. Παίζουν: Oscar Isaac, Jacob Elordi, Mia Goth, Christoph Waltz. Διεύθυνση φωτογραφίας: Dan Laustsen. Μοντάζ: Evan Schiff. Μουσική: Alexandre Desplat. Παραγωγή: Double Dare You, Demilo Films, Bluegrass 7. Προβάλλεται στο Netflix.

Για να είμαι ειλικρινής, δεν είχα ούτε όρεξη ούτε ιδιαίτερη περιέργεια να δω τον καινούργιο Φρανκενστάιν. Ασφαλώς θα ήταν ένα οπτικό αριστούργημα – αυτό είναι αναμενόμενο από έναν δημιουργό σαν τον Ντελ Τόρο. Η ιστορία όμως είναι χιλιοειπωμένη. Από την εποχή του βωβού κινηματογράφου μέχρι την πρώτη δεκαετία του νέου μιλένιουμ, το σελιλόιντ έχει αποτυπώσει δεκάδες παραλλαγές του μυθιστορήματος της Μαίρης Σέλλεϋ. Το θέμα έμοιαζε εξαντλημένο: τρόμος, φρίκη, ρομαντισμός, στοχασμός, αλληγορία — όλα φαινόταν να έχουν ειπωθεί. Κι όμως, ο Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο κατορθώνει να ξαναδώσει σε αυτό το παλιό και πολυχρησιμοποιημένο υλικό πνοή. Όχι μόνο οπτικά ή τεχνολογικά, όπως θα περιμέναμε, αλλά με βάθος. Ο καινούργιος Φρανκενστάιν μιλάει όχι για την ύβρη αλλά για την ορφάνια· όχι για τη φρίκη αλλά για τη μοναξιά· όχι για τον Θεό αλλά για τον άνθρωπο — και για την ανάγκη του να αγαπηθεί.

Nouvelle Vague. Ασπρόμαυρη αμερικανική παραγωγή 2025 του Richard Linklater. Σενάριο: Holly Gent, Laetitia Masson, Vincent Palmo Jr. Διεύθυνση φωτογραφίας: David Chambille. Μοντάζ: Catherine Schwartz. Παίζουν: Guillaume Marbeck, Zoey Deutch, Aubry Dullin, Adrien Rouyard, Antoine Besson, Suzanne Schiffman. Παραγωγή: ARP Productions, Detour Production. Διάρκεια: 106’

Ο ανεξάρτητος αμερικανός σκηνοθέτης Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ με τη νέα δουλειά του πηγαίνει στη Γαλλία των αρχών του 1960 και ανασυστήνει τα γυρίσματα μιας θρυλικής ταινίας του γαλλικού νέου κύματος: της πρώτης ταινίας μεγάλου μήκους του Ζαν-Λυκ Γκοντάρ, Με κομμένη την ανάσα.

Ένα απλό ατύχημα. Έγχρωμη δραματική ταινία του Τζαφάρ Παναχί, παραγωγής 2025. Σενάριο-σκηνοθεσία: Τζαφάρ Παναχί. Διεύθυνση φωτογραφίας: Αμίν Τζαφάρι. Παίζουν: Βαχίντ Βομπασερί, Μαριάμ Αφσάρι, Εμπραχίμ Αζίζι. Διανομή: Weird Wave. Διάρκεια: 105΄

O Τζαφάρ Παναχί είναι ένας σπουδαίος, πρωτότυπος και εμπνευσμένος ιρανός σκηνοθέτης. Ένας καλλιτέχνης που έχει εναντιωθεί στις ακρότητες, στην καταπίεση και στους δογματισμούς του θεοκρατικού ιρανικού καθεστώτος των μουλάδων και γι’ αυτό έχει καταδιωχτεί και φυλακισθεί. Του είχε μάλιστα απαγορευτεί να κάνει σινεμά, αλλά επειδή ο κινηματογράφος είναι η ζωή του βρήκε τρόπους να ξεγελάει το καθεστώς και να συνεχίζει να κάνει ταινίες, τις εξής: Αυτό δεν είναι μια ταινία (2011), Αρκούδες δεν υπάρχουν (2022) και το περίφημο Ταξί στην Τεχεράνη (2015). Τα φιλμ αυτά διερευνούν τι είναι ο κινηματογράφος και ποια είναι η ευθύνη του κινηματογραφιστή σε ένα αυταρχικό, ολοκληρωτικό καθεστώς.