Μιλάς για Turkeaegean, όπως έχεις δικαίωμα (η κατοχύρωση είναι η προβοκάτσια, με αυτό πας το τυράκι πιο κοντά στο ποντικάκι), ο άλλος εξανίσταται, φωνάζει, το αμφισβητεί. Αποτέλεσμα: α) το Turkaegean φυσικά το χρησιμοποιείς, μπορείς και χωρίς άδεια, υπάρχει Τουρκικό Αιγαίο όπως υπάρχει και Γαλλική Μεσόγειος, κ.ο.κ. β) Μπορείς να παρουσιάσεις τον άλλον ως επιθετικόν, που θέλει να σε στερήσει από τον στοιχειώδη σου ζωτικό χώρο, να μην σε αφήνει να ανασάνεις.
Ποιο είναι έως τώρα το βασικό επιχείρημα της Τουρκίας; Δεν επιτιθέμεθα, δεν κάνουμε λ.χ. παραβιάσεις εναερίου χώρου, αντιδρούμε αμυντικά στην ελληνική επιθετικότητα που δεν μας αφήνει να πάρουμε ανάσα στα παράλιά μας. Αυτό θα πει αν, ο μη γένοιτο, κάποια στιγμή επιτεθεί. Πέφτοντας στην παγίδα, κάνεις αυτό το επιχείρημα να μπορεί να ακουστεί ως εύλογο.
Έχει σημασία το αν ακούγεται ως εύλογο; Ναι, το βλέπουμε και με την Ουκρανία, οι πόλεμοι κερδίζονται και στην κοινή γνώμη των δυνητικά ενδιαφερομένων κρατών. Στο εσωτερικό, την πίεση να μπούμε όσο γίνεται πιο βαθιά μέσα στην παγίδα την ασκεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Είναι χαρακτηριστική αυτή η στάση της λαϊκιστικής Αριστεράς. Εκεί που η Ελλάδα δεν έχει λόγο -διότι σήμα ή μη, η Τουρκία έχει κάθε δικαίωμα να βγάζει αφίσες που να λένε ελάτε στο Τουρκικό Αιγαίο-, εκεί ο ΣΥΡΙΖΑ ανακαλύπτει τις εθνικές του ευαισθησίες.
Εκεί που η Ελλάδα είχε νόμιμα λόγο, στην ονομασία της Μακεδονίας, εσωτερικά είχε χειριστεί το πράγμα μικροπολιτικά, ενώ στη διαπραγμάτευση το είχε, καθ' υπαγόρευσιν, δώσει φτηνά. Όταν είσαι εθισμένος στο σανό, νομοτελειακά καταλήγεις ακριβός στα πίτουρα.
Προσθήκη σχολίου