Οι σκύλοι αλυχτάνε, αλλά το καραβάνι προχωρά· του πολιτισμού τουτέστιν. Λέξεις και εκφράσεις της καθημερινής εμπειρίας λαξεύονται, τροχίζονται, λειαίνονται και μεταναστεύουν στη σελίδα και στα μήντια. Ως σχήματα λόγου, ως μεταφορές, που τάχιστα εξελίσσονται σε κλισέ:
«Βομβαρδίστηκε με ερωτήσεις ο προπονητής των Πρασίνων»
«Χαστούκι στον Πρωθυπουργό από τις δημοσκοπήσεις»
«Δηλητηριάστηκαν οι σχέσεις κυβέρνησης - Κομισιόν»
«Βόμβα μεγατόνων οι αποκαλύψεις για το παραδικαστικό κύκλωμα».
Έτσι όλος ο κόσμος είναι μια Λιλιπούπολη, μία μεταφορά.
Ώσπου ξαφνικά…
Οι Ρώσοι βομβαρδίζουν ανελέητα -«με πραγματικά πυρά»-την Μαριούπολη και την ισοπεδώνουν.
Ένα χαστούκι αντηχεί -ζωντανά, και μόνον επιπροσθέτως σε Dolby Surround- σε ολόκληρο το αμφιθέατρο.
Ο ραδιούργος Βλαδίμηρος δηλητηριάζει -και εξοντώνει με μαρτυρικό θάνατο- τους αντιπάλους του με ραδιενεργό πολώνιο και με νευροτοξικούς παράγοντες.
Μία βόμβα μεγατόνων, μπορεί -στ΄ αλήθεια- να εκραγεί πάνω από την Αθήνα, πρωτεύουσα χώρας-μέλους του ΝΑΤΟ, με εκατομμύρια ακαριαίους νεκρούς.
Πώς δραπέτευσαν έτσι εύκολα οι μεταφορές και επανήλθαν στην κυριολεξία -στα πατρογονικά τους δηλαδή- από την πίσω πόρτα; Είναι δυνατόν;
Είναι.
Η δυσοίωνη διαπίστωση προκαλεί σοκ και -ενίοτε- δέος.
Προσθήκη νέου σχολίου