Εμείς οι κοινοί θνητοί εντυπωσιαζόμαστε, ιδιαίτερα κατά τις ιδιωτικές σεάνς, από τους επιστήμονες της ψυχής,: τους ψυχαναλυτές, τους ψυχιάτρους, τους ψυχολόγους. Η πραότητά τους, η κοινωνική τους ενσυναίσθηση σε γαληνεύει. Η απαλή τους παρακίνηση να γίνεις πιο αυθεντικός, να ενώσεις τις αξίες σου με την συμπεριφορά σου σε ωθεί να γίνεις καλύτερος άνθρωπος. Και αυτό το γνήσιο νοιάξιμό τους για έναν αγαθότερο, δικαιότερο, λιγότερο υποκριτικό κόσμο σε παρασύρει μαζί τους προς ένα λιγότερο δύστηνο μέλλον — γι’ αυτό δεν κατέφυγες εκεί; Νιώθεις πώς όταν κάποτε θα περάσεις κι εσύ την Αχερουσία, οι συγγενείς θα σου έχουν σφηνώσει στα χείλη έναν οβολό φτιαγμένο από καλοσύνη.
Κάποτε η συνεδρία τελειώνει. Και τότε ο μετρ της ψυχής, παρασύροντάς σε σε μία αγαστή συμπαιγνία, ένα τανγκό, όπου απεμπολείς ακαριαία τις αξίες που ενστερνίστηκες με τον οβολό σου, σε μια κραυγαλέα αντίφαση με τα προηγούμενα πενήντα λεπτά, και όπου με μια υποδειγματική μεγαθυμία σου κάνει ακόμη και σκόντο απαλλάσσοντάς σε από περιττές επιβαρύνσεις, τσιμπάει το πενηντάευρο· μαύρο, κατάμαυρο (μαζί με τα ξερά, το γνωρίζω, μόλις έκαψα και τα χλωρά, Και ξέχασα τους πνευματικούς, καθώς και τα παιδιά που λένε τα κάλαντα, αναπέμποντας ευχές χωρίς να αποδίδουν ΦΠΑ).
Προσθήκη νέου σχολίου