Στο κλείσιμο αυτής της δύσκολης χρονιάς για το Φεστιβάλ Αθηνών, βρέθηκαν δυο παραστάσεις που όχι μόνο σπάνε την νόρμα της αρχαίας κωμωδίας, αλλά φέρνουν κάτι νέο στο τραπέζι. Αποφεύγουν την ευκολία, πέφτουν στη φάρσα με σκοπό. Είναι παραστάσεις του καιρού τους, χωρίς να αρθρώσουν ούτε μια κουβέντα γι’ αυτόν. Βαθιά πολιτικές χωρίς γροθιές στον αέρα και αριστοφανικές στην ουσία τους. Το καλύτερο απ’ όλα; Όπως κι ο Κουν πριν απ’ αυτούς, οι δύο σκηνοθέτες τους δεν νοιάστηκαν καθόλου αν θα είναι αρεστοί.
Κριτικές
Φιλαρμονική Ορχήστρα της Γαλλικής Ραδιοφωνίας - Λεωνίδας Καβάκος. - Wolfgang Amadeus Mozart: Κοντσέρτο για βιολί αρ. 3. - FerruccioBusoni: Berceuse élégiaque, έργο 42. - Μόντεστ Μουσόργκσκι: Εικόνες από μια έκθεση (ενορχήστρωση του Ravel). Orchestre Philharmonique de Radio France, Βιολί και μουσική διεύθυνση: Λεωνίδας Καβάκος
Ορόσημο μιας εποχής… μεταβατικής για το μέλλον του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών ήταν η συναυλία που έδωσε την Πέμπτη 12 Μαΐου 2016 ο Λεωνίδας Καβάκος, ως σολίστ αλλά και αρχιμουσικός της Φιλαρμονικής Ορχήστρας της Γαλλικής Ραδιοφωνίας.
Πήτερ Ακρόυντ, Σαίξπηρ. Η βιογραφία, μετάφραση Σπύρος Τσούγκος, Μικρή Αρκτος, Αθήνα 2010, σελ. 624
Ήταν επαρχιώτης. Ως παιδί «διάβαζε μανιωδώς». Κατάφερε να απογειώσει τη δραματική τέχνη κομίζοντας σε αυτή τη βαθιά γνώση της σκηνικής πράξης, που του προσέφερε η πολύχρονη και καθημερινή συνύπαρξή του με τους ανθρώπους και τους όρους του επαγγέλματος. Και βρέθηκε στη σωστή πόλη, στο Λονδίνο, τη σωστή στιγμή. Αυτή η βιογραφία του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ δεν είναι απλώς συναρπαστική. Είναι και μια πλήρης, γοητευτική απόπειρα να αναπαρασταθεί η ζωή και να αποτιμηθεί το έργο ενός θεατρικού συγγραφέα που συνεχώς τον ανακαλύπτουμε.[Αναδημοσίευση από το Books’ Journal, τχ. 4, Φεβρουάριος 2011, με αφορμή την επέτειο των 400 χρόνων από το θάνατό του. Ο Σαίξπηρ πέθανε σαν σήμερα, στις 23 Απριλίου 1616. Το τεύχος του Books' Journal που ετοιμάζεται είναι αφιερωμένο στη μείζονα αυτή προσωπικότητα του θεάτρου και της ποιήσεως]
Η Κορέα στη συλλογική μνήμη είναι συνυφασμένη με τον αιματηρό πόλεμο της δεκαετίας του 1950 – έγινε της Κορέας, έχει μείνει από τότε παροιμιώδης η έκφραση. Στους Έλληνες φιλόμουσους όμως είναι γνωστή και ως… τενορομάνα, αφού είναι πολλοί οι καλοί Κορεάτες τραγουδιστές που έχουν συμπράξει με την Εθνική Λυρική Σκηνή. Το διαπιστώσαμε και πάλι την Κυριακή 20 Μαρτίου 2016 στο Θέατρο Ολύμπια, στον Ριγκολέτο του Τζουζέπε Βέρντι, αναμφισβήτητα μια από τις ωραιότερες λυρικές βραδιές της τρέχουσας καλλιτεχνικής περιόδου.
Μια από τις ανεπιφύλακτα ικανοποιητικότερες συμφωνικές συναυλίες της φετινής καλλιτεχνικής περιόδου έδωσε η Συμφωνική Ορχήστρα του Δήμου Αθηναίων (ΣΟΔΑ) στην Τεχνόπολη την Τετάρτη 9 Μαρτίου 2016, υπό τη διεύθυνση του μόνιμου αρχιμουσικού της Ανδρέα Τσελίκα. Το πρωτότυπα διαρθρωμένο πρόγραμμα, που οργανώθηκε με άξονα τις ποικίλες χρονικές και εθνικές εκφράσεις του ρομαντισμού, αλλά και την αποκριάτικη επικαιρότητα, αποδείχτηκε συμπαγές σε διάρκεια και συνεκτικό ως δομή.
Φιλαρμονική Ορχήστρα του Ισραήλ υπό τη μουσική διεύθυνση του Zubin Mehta στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, 31 Ιανουαρίου και 1 Φεβρουαρίου
Χάρις στη γενναία προσφορά χορηγού ο οποίος επιθυμεί να παραμείνει ανώνυμος, αλλά είναι ασφαλώς γνωστό ότι ανήκει σε εφοπλιστικούς κύκλους του Λονδίνου, είχαμε την ευκαιρία να ακούσουμε, για δεύτερη φορά μέσα στην καλλιτεχνική περίοδο, τη Φιλαρμονική Ορχήστρα του Ισραήλ υπό τη διεύθυνση του Ζούμπιν Μέτα στην Αίθουσα του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, στην αλλαγή του μήνα, την Κυριακή 31 Ιανουαρίου και τη Δευτέρα 1 Φεβρουαρίου 2016.
Nίκος Δήμου, Οι δρόμοι μου. Μιχαήλ Βόδα, Ρήνου, Γαλήνης, Παράσχου, επιμέλεια: Παναγιώτης Αριστοτελίδης, νέα έκδοση επαυξημένη Πατάκη, Αθήνα 2015, 656 σελ.
Νίκος Δήμου, Ο μοναχικός πολυπράγμων, επιμέλεια έκθεσης: Μαρία Δημητριάδη, σχεδιασμός έκθεσης: Παύλος Θανόπουλος, 24/9/2015 - 8/11/2015, Μουσείο Μπενάκη οδού Πειραιώς
Ώς τις 8 Νοεμβρίου οι τυχεροί μπόρεσαν να δουν την έκθεση Ο μοναχικός πολυπράγμων, που αναφέρεται στον Νίκο Δήμου, έχει αφορμή τα 80 χρόνια του, φιλοξενείται στο Μουσείο Μπενάκη (Πειραιώς 138), συντίθεται από φωτογραφίες, γράμματα, χειρόγραφα, εξώφυλλα εκδόσεων, διαφημίσεις, βίντεο και πολλά άλλα, συνοδεύεται από ομότιτλη έκδοση 200 σελίδων και συμπίπτει με την κυκλοφορία του μνημειώδους αυτοβιογραφικού βιβλίου του Οι δρόμοι μου.
László Krasznahorkai, Πόλεμος και πόλεμος, μετάφραση από τα γαλλικά: Ιωάννα Αβραμίδου (γλώσσα πρωτοτύπου: ουγγρικά), Πόλις, Αθήνα 2015, 376 σελ.
Το Πόλεμος και πόλεμος, που κέρδισε το φετινό Booker, είναι ένα βιβλίο που διαβάζεται ακριβώς όπως παρακολουθεί κανείς μόνος μια ασπρόμαυρη αποπνικτική ταινία φαντασμάτων που κλαίνε μέσα στα χορταριασμένα ερείπια ενός σύγχρονου λαβυρινθώδους κάστρου, αλλά γνωρίζοντας πως αυτό εδώ δεν είναι μια ιστορία φαντασμάτων που αφορά κάποιους άλλους, γιατί φάντασμα, εδώ, κι ας μου επιτραπεί ο ιμπρεσιονιστικός τόνος, είναι ο ίδιος ο αναγνώστης. Αναδημοσίευση από το Books' Journal, τχ. 56, Ιούνιος 2015.
Χάρις Κατάκη, Το ημερολόγιο ενός θεραπευτή, Πατάκη, Αθήνα 2014, σελ. 367
H ψυχοθεραπεύτρια Χάρις Κατάκη συμπορεύεται με τους θεωρητικούς της οικογενειακής και ομαδικής θεραπείας που υιοθετούν το Μοντέλο Συστημικής Θεραπείας και το υπερασπίζεται με πάθος, σχεδόν με μεσσιανικό τρόπο, τόσο ως θεραπευτική τεχνική όσο και ως ολοκληρωμένη στάση ζωής. Τι ακριβώς θέλει να τονίσει, αυτοβιογραφούμενη; (Το κείμενο θα τυπωθεί και στη χάρτινη έκδοση του Books' Journal, τχ. 58, Σεπτέμβριος 2015)