Διήγημα του Μιχάλη Μακρόπουλου, δημοσιευμένο στο τεύχος 130 του Books' Journal, Μάιος 2022.
Πεζογραφία
Διήγημα του Γιάννη Πατσώνη (τεύχος 126)
Ο Χρήστος Οικονόμου, γνωστός για τις συλλογές διηγημάτων Το καλό θα έρθει από τη θάλασσα, Κάτι θα γίνει θα δεις και οι Κόρες του Ηφαιστείου, είναι ο πρώτος συγγραφέας που εγκαινιάζει ένα νέο διεθνές λογοτεχνικό βραβείο, το Chowdhury Prize in Literature, το οποίο θέσπισαν από κοινού τα USC (University of California) Dornsife, Kenyon College και το Ιδρυμα Subir and Malini Chowdhury, στο Λος Αντζελες.
Διήγημα
Όλες οι επιστολές είναι από το βιβλίο του Τομ Βολφ, Μαρία Κάλλας. Γράμματα και αναμνήσεις, μετάφραση: Ανδρέας Παππάς, Πατάκη, Αθήνα 2020. Όλα τα «λόγια» της Μαρίας Κάλλας είναι δικά της, από το βιβλίο ή από συνεντεύξεις δικές της ή άλλων. (Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο τχ. 125, στο πλαίσιο του μικρού αφιερώματος στη Μαρία Κάλλας)
Ένα διήγημα του Δημήτρη Κωστόπουλου γύρω από το 1922 και την Καταστροφή. (τεύχος 125)
Ο Μπάμπης Αργυρίου, ένας άνθρωπος δοσμένος στη μουσική, δεν είναι πια εδώ. Ανακοινώθηκε ο πρόωρος θάνατός του, από κορωνοϊό. Ο κόσμος της μουσικής και ο κόσμος της λογοτεχνίας τον λάτρευαν. Μαγεύτηκε πολύ νωρίς από τη μουσική και συμπέρανε πως ήρθε στον κόσμο για να προσηλυτίζει κι άλλους στη λατρεία της. Όμως του άρεσε να κλείνει κάπου κάπου το κασετόφωνο και να σκαρώνει ιστορίες. Όταν μεγάλωσε, άρχισε να γράφει την άποψή του για δίσκους και όταν παραμεγάλωσε, έγραψε δυο μυθιστορήματα με ήρωες παθιασμένους με τη μουσική ("Έχω όλους τους δίσκους τους" (2013) και "Προτιμώ τα παλιά τους" (2015)) κι ένα με διηγήματα, το "Άλμπουμ διασκευών" (2019). Το διήγημα που ακολουθεί γράφτηκε για το Books' Journal, και δημοσιεύτηκε στο τεύχος 97, τον Απρίλιο 2018. Διαβάστε έναν ρέκτη της μουσικής κι έναν δεξιοτέχνη της γραφής.
Χριστουγεννιάτικο διήγημα ἀπὸ τὸν Δημήτρη Κανελλόπουλο (τεύχος 114)
Πριν από λίγο ανακοινώθηκε ο θάνατος της Τζόαν Ντίντιον, σε ηλικία 87 χρόνων, ένα πρόσωπο που θεωρείται η ιέρεια της Νέας Δημοσιογραφίας. Στη μακρά διαδρομή της, μεταξύ άλλων, κατέγραψε τις δονήσεις της αμερικανικής αντικουλτούρας, απαθανάτισε τη λατρεία για είδωλα όπως ο Τζων Γουαίην και την αρχετυπική μορφή του, περιέγραψε ένα επίπονο τελετουργικό αποχαιρετισμού για το σύζυγό και την υιοθετημένη κόρη τους.
Η γνωριμία μου με τον Ηλία Χ. Παπαδημητρακόπουλο (τεύχος 124).
Η επανέκδοση του έργου του και μια συνέντευξη που δεν δόθηκε
Ηλίας Χ. Παπαδημητρακόπουλος, Οδοντόκρεμα με χλωροφύλλη. Διηγήματα, Κίχλη, Αθήνα 2021, 96 σελ.
Η επανέκδοση της Οδοντόκρεμας με χλωροφύλλη ήταν το έναυσμα. Μια συνέντευξη με έναν συγγραφέα που χτίζει θαύματα με το λιτό και αυστηρό γλωσσικά ύφος του. Δεν έγινε δυνατή, ίσως γι’ αυτό φταίει η συγκυρία της πανδημίας. Αναζητήθηκαν, λοιπόν, οι απόψεις του σε παλαιότερες ραδιοφωνικές συνεντεύξεις του και τα έπεα πτερόεντα μπήκαν στο χαρτί. «Φαντάσου, ελληνικά ποιήματα». (τεύχος 124)
Δεν είχε πάρει τίποτα από τον πατέρα της. Στερέωσε στα μαλλιά της ένα ρόλεϊ που είχε λασκάρει και κοίταξε μέσα στο φούρνο. Το κέικ είχε πάρει χρώμα, αλλά η ζύμη είχε γουβιάσει στο κέντρο του ταψιού. Λάσπη έγινε.
Αθηναϊκό διήγημα από τον Κώστα Θ. Καλφόπουλο
Εικονογράφηση: Παύλος Χαμπίδης