Σήμερα, αλλά και κάθε μέρα που θα ζούμε υπό το Μνημόνιο 3, είναι μια καλή ευκαιρία να σκεφτόμαστε τα θύματα της Marfin, τα παιδιά που κάηκαν το 2010. Μαζί μ’ αυτά, οφείλουμε να θυμόμαστε και δύο ιστορικές κινηματογραφικές αίθουσες που κάηκαν ολοσχερώς το 2012. Θύματα τα μεν των εκδηλώσεων μίσους της βαθιάς συντήρησης κατά την ψήφιση του Μνημονίου #1, θύματα τα δε παρόμοιων εκδηλώσεων μίσους της ίδιας βαθιάς συντήρησης κατά την ψήφιση του Μνημονίου #2. Να θυμόμαστε και να τιμούμε ανθρώπους, και, ναι, να θυμόμαστε και να τιμούμε επίσης τα πράγματα που φτιάχνουν: τίποτε δεν γεννιέται από μόνο του· σε καθετί που σπάζει είμαι και εγώ μέσα: η ψυχή μου. Να θυμόμαστε και να τιμούμε λοιπόν τα πράγματά μας, τους ανθρώπους μας. Την περιουσία μας, έμψυχη και μη. [§] Ο δρόμος που ανοίγεται μπροστά μας είναι μακρύς και σκολιός. Και η ίδια βαθιά συντήρηση θα θελήσει να αρπάξει και άλλους ανθρώπους, και να ποδοπατήσει και άλλα πράγματά μας. Θα θελήσει, η ίδια βαθιά συντήρηση, να κάψει. Ο δρόμος θα είναι μακρύς, φίλοι, και σκολιός. Αλλά: ανοίγεται.
Προσθήκη σχολίου