Σαν την πανσέληνο που κάνει κοντά έναν ολόκληρο μήνα να φανεί —τσούκου-τσούκου κάθε βράδυ να γεμίζει κι από ’να ψέμα το φεγγάρι, τσούκου-τσούκου κάθε βράδυ να γεμίζει κι από ’να ψέμα, ένα νύχι—, μα που από την επόμενη κιόλας νύχτα φθίνει ολοταχώς και κανείς δεν κάνει ποτέ τον κόπο να σηκώσει το κεφάλι του και να κοιτάξει ψηλά μπας και το δει, είναι πολύ εύκολο, είναι πάρα πολύ εύκολο, είναι παιχνιδάκι, να διαλυθεί κάτι που χτίστηκε επί μία πενταετία με σχέδιο, κακό-ξεκακό, με σφιγμένα δόντια, μ’ αυτό που λέμε «θυσίες» και με επιμονή λεπιδοπτερολόγου, αλλά και με μόχθο εργάτη ορυχείων, μέσα σε πέντε μήνες. Η οικονομία είναι ο ένας γκρεμισμένος πυλώνας, το ένα θύμα του Τσίπρα· η εχθρότητα είναι ο άλλος που φυτεύτηκε δίπλα στη θέση της, κολλητά. Και, μόλο που η οικονομία θα σιάξει —για την ακρίβεια: θα συνηθίσουμε με τα πολύ λιγότερα, όπως πάντα γίνεται—, το άλλο είναι πράγμα ζόρικο: είναι σαν γυαλί που του λείπει κομμάτι. Θέλει, οπότε, φτιάξιμο απ’ την αρχή, ή μάλλον: θέλει να ξεριζωθεί. Θα ζούμε με την εχθρότητα λοιπόν: τίποτε δεν ξεχνιέται, τίποτε απ’ όλα όσα εσκεμμένα έγιναν, και όλα είναι προσωπικά. Όλα όσα έγιναν έγιναν από συγκεκριμένους άλλους, στους συγκεκριμένους εμάς. Και τίποτε δεν θα ξεχαστεί από όσα όλοι μαζί κάναμε πλήττοντας τους ξένους: τους φουκαράδες, από τη μια, που δεν νοιάστηκε κανείς μας μέσα στον οίστρο της αδιαλλαξίας μας —δραχμή σημαίνει «απέλαση» ενάμισι εκατομμυρίου ψυχών μέσα σε δυο-τρεις μήνες—, και τους άλλους, τους εταίρους και συμμάχους, που είδαν τα μάτια μας να λάμπουν από ξιπασιά και φιλαργυρία και χωριατιά και μας σιχάθηκε η ψυχή τους. Άντε σώσ’ το αυτό τώρα. Άντε σώσ’ το.
Προσθήκη σχολίου