Κανείς δεν έχασε λοιπόν. Ούτε οι νικητές, ούτε οι χαμένοι. Οι τελευταίοι λένε πως θα ανασυνταχτούν και πως θα συνεχίσουν, αναγνωρίζοντας τα λάθη τους, βλέποντας τι έφταιξε, μπλα-μπλα-μπλα. Λογικό είναι: από το παραγοντιλίκι στο ποδόσφαιρο και στα πέριξ του και από την πολιτική δεν έφυγε κανείς άπαξ και έμπλεξε — κανείς, και ποτέ. Μίλησα με φίλους μου από το Ποτάμι, τον πιο χαμένο όλων. Τίποτα. Όλα καλά. Πάθαμε, μάθαμε, συνεχίζουμε, χτύπημα στην πλάτη με το ίδιο τους το χέρι. Βρε πουλάκι μου, του λέω τού ενός, μα είναι δυνατόν τώρα; Δηλαδή… σοβαρά; Σοβαρά, μου λέει, γιατί, ρε, τι έγινε; Όλα καλά. [§] Θα ’χουν δίκιο, να δεις. Κανείς δεν έχασε σ’ αυτές τις Εκλογές. Εκτός από μας. Λίγο εγώ, λίγο εσύ, εμείς οι δυο χάσαμε. Μόνο που δεν χάσαμε την Κυριακή το βράδυ: χάσαμε όλο τον καιρό μέχρι την Κυριακή το πρωί. Όλο τον καιρό, Και θα εξακολουθούμε, φυσικά, να χάνουμε ες αεί. Από την άλλη, έχουμε και κέρδη βέβαια. Ασφαλώς και έχουμε. Αλλά ξέρεις τι κέρδη είναι αυτά: είναι κέρδη που απλώς κάνουν τη χασούρα να φαίνεται πιο βαριά, πιο πικρή, πιο χασούρα. Και πιο γεμάτη από πάνω ώς κάτω ειρωνεία.
Προσθήκη νέου σχολίου