Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Μετά από πέντε χρόνια, μόλις χτες κατάλαβα πως δεν κάνω για το Κέντο, την ιαπωνική ξιφασκία, παρ' όλη την παιδιόθεν αγάπη μου για το άθλημα.
Μά είμαι βαρύς, μά όχι έξυπνος, μά μεγάλος — δεν ξέρω το λόγο: συνειδητοποίησα απλώς το γεγονός ότι μπορώ μόνο να αθλούμαι, όχι να προοδεύω.
Σκύλιασα, θύμωσα, πείσμωσα. Μα πάει καλά που μιλάμε για μια πολεμική, όχι για πολιτική τέχνη. Εκεί τι κάνεις όταν δεν σε σηκώνει ο τόπος; Ε;
Προσθήκη σχολίου