Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Την πατήσαμε με τον καημένο τον Λουκάνικο, που πέθανε μήνες πριν και τον κλάψαμε χτες. Μέσα σε όλα, θυμήθηκα κάτι από το '91, στη Στουρνάρα.
Καιγόταν η Πρυτανεία στο ΕΜΠ, μέναμε απέναντι, ένα πρεζάκι είχε ζαρώσει στην είσοδο με το σκύλο του και πέθαιναν μαζί και τους φέρναμε νερό.
Σώθηκαν με τα πολλά, ξημέρωσε, έφυγαν, ο σκύλος προπορευόταν, είχανε αίματα και οι δυο από μαχαίρι, κι εμείς τους κλαίγαμε πριν να πεθάνουν.
Προσθήκη νέου σχολίου