Tου Κυριάκου Αθανασιάδη
Είχα καιρό να πάρω βραδινή πτήση κι εντυπωσιάστηκα, όπως κάθε φορά, με τη νυχτερινή όψη της πόλης από ψηλά: ενός τόσο πολύπλοκου συστήματος.
Μ' όλα της τα δεινά, παρά τους μετρίους και χλιαρούς ηγετίσκους, η πόλη —ζωντανή, σύνθετη, διόλου τρωτή εντέλει— τα καταφέρνει και δουλεύει.
Κοιτώντας από τον ουρανό, τ’ αστέρια —αυτοκίνητα, φανοί, σπίτια— λάμπουν ανάστροφα: πάνω στη γη. Είναι μοιραίο να προσγειωθούμε· να ζήσουμε.
Προσθήκη νέου σχολίου