Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Επαναλαμβάνω μονότονα καιρό τώρα πως ό,τι απέμεινε ακόμη και για μας τους αθέους είναι πλέον η προσευχή: μα όχι προσευχή «να πάνε όλα καλά».
Προσευχόμαστε να ήθελε να καταγάγει η πλευρά μας μια νίκη για τη χώρα, ηττώμενη η ίδια και νικώντας διά της ήττας της. Μα δεν εισακουόμαστε.
Δεν θέλαν από μιας αρχής τη νίκη. Κι η Ελλάδα βουλιάζει σε μια παρακμή παροιμιώδη: ανυπόληπτη, άξενη, πτωχαλαζών, τρέφουσα αλλοκότους ιδέας.
Προσθήκη σχολίου