Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Δεν ξέρω πόσο θα αντέχαμε χωρίς γιορτές — χωρίς προπολιτκές αφορμές να αποσπάσουμε με το ζόρι την προσοχή μας από την έξαλλη καθημερινότητα.
Ίσως μερικούς μήνες. Ή ένα χρόνο. Έπειτα κάποιος θα τραγουδούσε κάτι, θα άναβε ένα κερί, θα έβαφε τα μούτρα του, κι όλοι θα τον μιμούμασταν.
Σήμερα, με το σουσάμι της χθεσινής λαγάνας στα δόντια, θα περιμένουμε το νεύμα του εκπαιδευτή σκύλων, και μετά θα γαβγίζουμε μέχρι το Πάσχα.
Προσθήκη νέου σχολίου