Κάπου διαβάζω για ένα ενδιαφέρον πείραμα. Σε ένα γηροκομείο χωρίζουν τους ηλικιωμένους σε δύο ομάδες. Στους μισούς δίνουν ένα φυτό και τους λένε να το ποτίζουν συχνά. Στους άλλους μισούς δεν δίνουν τίποτα. Μετά από καιρό βγάζουν τα συμπεράσματά τους. Αυτοί που φρόντιζαν τα φυτά έζησαν περισσότερο. Τέλος της ιστορίας.
Για να τους κάνει καλό, σίγουρα θα ωφελεί και τους νεότερους. Βρίσκω έναν κάκτο στο σπίτι, τον εγκαθιστώ στο γραφείο και τον φροντίζω. Μεγαλώνει, αλλά πολύ αργά, σχεδόν αδιόρατα, όπως συμβαίνει με τους κάκτους. Δεν τον ποτίζω κάθε μέρα, αλλά τηρώ την συνήθεια ευλαβικά. Η διάθεσή μου ανεβαίνει.
Μία μέρα με βλέπει η γυναίκα μου με το ποτιστήρι στο χέρι. Γελάει πιο δυνατά απ΄ ό,τι συνήθως. «Γιατί ποτίζεις τον ψεύτικο κάκτο;», με ρωτά.
Η διάθεση μου επανέρχεται στα προηγούμενα επίπεδα.
Προσθήκη σχολίου