Η πορεία έχει ως εξής. Στις εσωκομματικές εκλογές της ΝΔ, του 2015, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θέλει με τίποτε να βγει ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Αισθάνεται ασφαλής με μια αντιπολίτευση Βαγγέλη Μεϊμαράκη, η ανανέωση της Δεξιάς τον απειλεί. Την αντίθεσή του ο ΣΥΡΙΖΑ την εκφράζει πρωτόγονα, συκοφαντώντας και βρίζοντας τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Από τότε ξεκίνησε αυτό το μοτίβο, που μετά ήρθε, θέριεψε και τελικά συνέβαλε αρκετά και αυτό στην εκλογική συντριβή του κόμματος της Αριστεράς.
Τώρα όμως και ο ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει εναγωνίως να αναζητεί έναν Μητσοτάκη, θέλοντας να απαλλαγεί από τον δικό του παλαιοκομματισμό. Αν εκλεγεί ο Στέφανος Κασσελάκης, το αριστερό κόμμα θα αποκτήσει μια φωνή και θα σταθεροποιηθεί. Κανείς από τη Νέα Δημοκρατία δεν θα βρίσει ούτε θα συκοφαντήσει τον υποψήφιο, ή νέο πρόεδρο. Για τα στελέχη και τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι εύκολο να πάρεις όρκο.
Ανεξάρτητα από την τελική έκβαση, είναι ενδιαφέρον το φαινόμενο ότι το κόμμα της Δεξιάς, επιμένοντας στην ανανέωσή του, τελικά διδάσκει και το κόμμα της Αριστεράς, το οδηγεί στον δικό του μετασχηματισμό. Αυτό είναι το πραγματικό και απτό τέλος της ιδεολογικής ηγεμονίας της Αριστεράς. Δεν θα μας λείψει, κανένας μας δε θα στενοχωρηθεί που χάθηκε αυτή, ούτε τελικά και οι ίδιοι οι αριστεροί*.
* πλην των επαγγελματιών, φιλοσόφων και λοιπών κοινωνικών επιστημόνων και αναλυτών, για τους οποίους η αριστερή ηγεμονία ήταν εγγύηση της εγκυρότητας των λόγων τους, προτού ακόμη ανοίξουν το στόμα τους. Όμως αυτοί ποτέ δεν χάνονται.
Προσθήκη νέου σχολίου