Πλάι στα πολλά άλλα μεγαλοφυή επιτεύγματά του: πλάι στην καθοριστική συμβολή του συνολικά στη διαμόρφωση της νεογέννητης τότε έβδομης τέχνης, και στη διάπλαση της κινηματογραφικής κωμωδίας ειδικότερα, πλάι στις τεχνικές καινοτομίες που εισήγαγε, πλάι στη σκηνοθετική πρωτοτυπία του, ο Τσάρλι Τσάπλιν πιστώνεται και την ανανέωση της φιγούρας του κλόουν. Οι δύο παραδοσιακοί τύποι του κλόουν, ο Λευκός κι ο Αύγουστος, κατάγονται από διαφορετικό ο καθένας κλάδο της καρναβαλικής παράδοσης. Ο Λευκός είναι απόγονος του Πιερότου της Κομέντια ντελ άρτε: έχει ασπροβαμμένο πρόσωπο, είναι σοβαρός κι αριστοκρατικός, δεσπόζει με το κύρος του ανάμεσα στους άλλους κλόουν της παράστασης. Ο Αύγουστος, αντίθετα, είναι η μετεξέλιξη του Αρλεκίνου: η όψη του είναι ροδοκόκκινη και είναι ατσούμπαλος και γκαφατζής. Κάθε φορά που ο Λευκός προσπαθεί να εκτελέσει σωστά το νούμερο, ο Αύγουστος μπλέκεται στα πόδια του και το καταστρέφει με την ατζαμοσύνη του. Ο ρόλος του είναι να υποβιβάζει και να γειώνει την επισημότητα του Λευκού, όπως επιτάσσει η καρναβαλική αντίληψη. Έτσι, οι δύο κλόουν είναι οι αλληλοσυμπληρούμενοι γελωτοποιοί στα κωμικά νούμερα του τσίρκου από τον Μεσαίωνα και μέχρι τις μέρες μας.