Ο πατέρας είναι ευσυγκίνητος απέναντι στις επιθυμίες του παιδιού του. Αν το παιδί του απειλήσει να κρατήσει την αναπνοή του μέχρι να σκάσει, άνετα μπορεί να υπαναχωρήσει και να του κάνει το χατίρι. Η συγκίνηση δεν θα έχει να κάνει τόσο με το δίκαιο του αιτήματος του όσο με το μέγεθος του πατρικού ενδιαφέροντος. Οι φοιτητές που προβαίνουν σε κατάληψη σήμερα επενδύουν σε μία αντίστοιχη πατρική ευαισθησία: ανεξάρτητα από το δίκαιο των αιτημάτων τους, κρατούν την αναπνοή τους μέχρι να συγκινηθεί το κράτος-πατερούλης και να έρθει να τους σώσει. Ή να σκάσουν.
Γνώμες
Υπάρχουν ορισμένοι θύλακες αριστείας που δεν εννοούν να αποδεχθούν το στερεοτυπικό μύθο της «ψωροκώσταινας». Ένας απ' αυτούς είναι το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο.
Το λαοφιλέστερο σπορ στον πλανήτη από τη γέννησή του κιόλας (το 1863 ιδρύθηκε η Football Association-FA στην Αγγλία) έγινε ένα «μοναδικό όπλο» στα χέρια της πολιτικής εξουσίας, η οποία το χρησιμοποίησε προς όφελός της, σε αρκετές περιπτώσεις. Το ποδόσφαιρο, 150 χρόνια μετά, έρχεται να υπενθυμίσει στη χώρα μας τον έναν από τους πρωταρχικούς του σκοπούς – τη χειραγώγηση των μαζών.
Η εξέγερση του Πολυτεχνείου δεν έγινε για να μπορούν οι δημοκρατικές πολιτικές δυνάμεις να εξυπηρετούν τους στόχους τους στα πανεπιστήμια. Αντίθετα, πρεσβεύει την αντίσταση στον έλεγχο των πολιτικών δυνάμεων και τη χαλιναγώγηση της σκέψης των νέων, από όπου κι αν προέρχεται.
Δεν έχουμε ανάγκη κανένα Πολυτεχνείο, πια. Αρκεί ο πραγματικός συμβολισμός του: ο σεβασμός στη δημοκρατία, την ιδέα που αξίζει κανείς να προασπίζεται με νόμιμους τρόπους και επιχειρήματα, με τη συμμετοχή του στις πολιτικές διαδικασίες και όχι με την κατάλυσή της στο όνομά της.
Στο πλαίσιο συναντήσεων με τους προέδρους των κομμάτων, η Γιάννα Αγγελοπούλου συναντήθηκε με τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ ώστε να προετοιμάσει το έδαφος για το συνέδριο που διοργανώνει το καλοκαίρι του 2015 το ίδρυμα Κλίντον. Οι απόψεις που διάβασα αυτή την εβδομάδα δεν περιορίστηκαν στο γεγονός καθεαυτό. Οι εκφράσεις περί ναρκισσισμού, ψηλοτάκουνης ισχύος και ανάρμοστων φιλοδοξιών για την προεδρία της δημοκρατίας έδιναν και έπαιρναν, δείγματα ενός ανίδεου και σεξιστικού δημοσιογραφικού και πολιτικού λόγου. Ας τα πάρουμε ένα-ένα όμως.
Ο αριστερός στην Ελλάδα του 2014 φαίνεται ότι ζει στον δικό του μικρόκοσμο. Στην πιο απεχθή του μορφή, αυτός είναι ένας κόσμος που ο εμπρησμός στα γραφεία μίας εφημερίδας είναι πράξη αντίστασης, ενώ στην πιο συμπαθή του μορφή, είναι ένας κόσμος που η τύχη της ΔΗΜΑΡ έχει σημασία για τον τόπο. Υπό ομαλές συνθήκες, η σύγκριση μεταξύ τρομοκρατών και κοινοβουλευτικών κομμάτων θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ατυχής, αλλά είναι γεγονός ότι ο αυτοαποκαλούμενος «αριστερός» έχει πολλές και διαφορετικές εκτιμήσεις για το τι σημαίνει Αριστερά. Αντλεί μάλιστα αυτή του την εκτίμηση σε σχέση με τις υπόλοιπες ομάδες εντός του ίδιου χώρου. Εξού κι η αναπόφευκτη σύγκριση στη βάση ενός «αριστερόμετρου» που έχει και ακραίες τιμές. Δυστυχώς επί του παρόντος το αριστερόμετρο αυτό κάνει ζημιά στην Αριστερά και υπονομεύει τις προσπάθειες ανασυγκρότησής της.
Η πυρπόληση της Athens Voice δεν είναι μεμονωμένο γεγονός. Η βία κυριαρχεί στη δημόσια ζωή και οι εκφράσεις της διεκδικούν να καθορίζουν όλο και περισσότερο την καθημερινότητά μας - σε τέτοιο βαθμό ώστε, για τους περισσότερους να λαμβάνει τις διαστάσεις μιας ελληνικής κανονικότητας. [ΤΒJ]
Το διοικητικό συμβούλιο της Ελληνικής Ένωσης για τα δικαιώματα του Ανθρώπου, μετά τις οριστικές δικαστικές αποφάσεις για την υπόθεση Μανωλάδας, που "ρίχνουν στα μαλακά" τους κατηγορούμενους για εκμετάλλευση της εργασίας οικονομικών μεταναστών και για χρήση βίας και των όπλων εναντίον όσων διαμαρτυρήθηκαν εξεδωσε, στις 31/10/2014, την ακόλουθη ανακοίνωση.
Μετά την πρόσφατη ανακοίνωση του αφεντικού της Apple, Τιμ Κουκ, για τη σεξουαλική του ταυτότητα, πολλοί θα πουν «μπράβο» ή «συγχαρητήρια» με περισσή δόση ειρωνείας. Γι΄ αυτούς, είναι ακατανόητη η ανάγκη κάποιου ομοφυλόφιλου να δηλώσει δημόσια τις σεξουαλικές του προτιμήσεις. «Βγαίνω εγώ να διακηρύξω τι κάνω στο κρεβάτι μου;» λένε. Επειδή δεν το κάνουν οι ίδιοι λοιπόν, δεν πρέπει να το κάνουν και οι άλλοι. Όσο και να φαίνεται περίεργο, αυτή είναι μία μορφή «μοντέρνας» διάκρισης.