Ανεπαισθήτως έγινε ετούτο: μέσα σε πολυκατοικία κόκκινη, ολόλευκος εισήλθε ελέφαντας και κάθησε στρογγυλά.
Γνώμες
Από το 2014, η Μόσχα –παρά τη σχετική αποτυχία της στην Ουκρανία– έχει αλλάξει τον κόσμο προς όφελος του ρωσικού και μη ρωσικού αναθεωρητισμού.
Κάποια στιγμή, περί τα μέσα του 2ου π.Χ. αιώνα, οι τέχνες των Ελλήνων, γραμματική και ρητορική, γίνονται πολύ ελκυστικές για τους νέους των καλών οικογενειών της Ρώμης, σχολεία ανοίγουν, δημιουργείται μια κίνηση που, όπως έρχεται απ’ έξω, ταράζει την καθαρά λατινική παράδοση. Περισσότερη ανησυχία προκαλεί η ρητορική, εφόσον αυτή μπορεί να επηρεάσει και την πολιτική.
Χρειάζεται η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, στην παρούσα πολιτική και κοινωνική συγκυρία της Ελλάδας, να χαϊδεύει τα ακροδεξιά αυτιά του πρώην πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά και των υποστηρικτών των απόψεών του εντός και εκτός Νέας Δημοκρατίας; Λόγω των –μικρής κλίμακας, διαχειριστικών, αλλά οικονομικά και εθνικά ωφέλιμων, νομοθετικών της ρυθμίσεων για τη μεταναστευτική εργασία στη χώρα; Ή λόγω της επικείμενης νομοθεσίας για τα ομόφυλα ζευγάρια, που έχουν το αυτονόητο δικαίωμα της ισονομίας;
Η συμπληρωματικότητα των Πράξεων της ΕΕ για την Τεχνητή Νοημοσύνη και τα Δεδομένα
Ο Βλαντιμίρ Πούτιν ανακοίνωσε πρόσφατα ότι μπορεί να παραμείνει πρόεδρος της Ρωσίας ώς το 2030. Θα μπορούσε, μετά την αλλαγή του Συντάγματος της Ρωσίας το 2020, να παρατείνει ακόμη περισσότερο την παραμονή του στην εξουσία. Φαίνεται, ωστόσο, απίθανο να βρίσκεται ακόμη στην εξουσία σε 10-12 χρόνια. Έχουν συσσωρευτεί πάρα πολλές ιδιοτροπίες έως τώρα ώστε να αναμένει κανείς μια μακρά γεροντοκρατική διακυβέρνηση υπό τον ίδιο και την παρέα του.
Μια από τις απόψεις που χαίρουν μιας αμφιβόλου αξίας δημοσιότητας τον τελευταίο καιρό είναι ότι η Δύση βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο μπροστά σε μια αναδυόμενη λαίλαπα που τροφοδοτείται από το αντιδυτικό μένος πολλών ισλαμικών κρατών με μπροστάρηδες την Τουρκία και το Ιράν και με τη συνδρομή αυταρχικών καθεστώτων όπως αυτό της Ρωσίας ή της Κίνας. Άλλες τοπικές δυνάμεις όπως η Ινδία και η Νοτιοαφρικανική Δημοκρατία και ίσως μερικά κράτη της Λατινικής Αμερικής παρακολουθούν τις εξελίξεις από ασφαλή απόσταση έτοιμες να εκμεταλλευτούν προς ίδιον όφελος κάθε αδυναμία της μιας ή της άλλης πλευράς, ενώ δημόσια προσπαθούν να παίξουν το ρόλο του αμερόληπτου κριτή.
Τα μεσάνυχτα της 8ης Δεκεμβρίου, έπειτα από έναν τριήμερο μαραθώνιο διαπραγματεύσεων, οι αντιπρόσωποι του Συμβουλίου και του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου κατέληξαν, στο πλαίσιο του πέμπτου κατά σειρά «τριμερούς διάλογου» –μια μορφή διαδικασίας συναπόφασης μεταξύ των νομοθετικών οργάνων της ΕΕ– σε μια τελική συμφωνία επί του σχεδίου της Πράξης για την Τεχνητή Νοημοσύνη.
Τα περισσότερα μουσεία του δυτικού κόσμου αντιλαμβάνονται πλέον το ρόλο τους ως πολιτισμικά ανοιχτοί οργανισμοί με απώτερο σκοπό τη στήριξη της διαφορετικότητας των ανερχόμενων εθνικών συσχετισμών και τη διεθνή κατανόηση. Όπως αποδεικνύεται, δεν πρόκειται παρά για ωραίες κουβέντες, καθώς προοδευτικοί νέοι κυρίως στρέφονται εναντίον τους, ζητώντας να επιστρέφουν στις χώρες προέλευσής τους λεηλατημένα μνημεία που ανήκουν (νόμιμα!) στις συλλογές τους. Όπως είναι φυσικό, το συντηρητικό κατεστημένο θεωρεί ότι δεν χρειάζεται να αλλάξει τίποτα και ότι όλα βαίνουν καλώς. Μέχρι να δουν κι αυτοί ότι τίποτα δεν βαίνει καλώς.
Οι εκλογικές αναμετρήσεις των τελευταίων χρόνων σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες ανέδειξαν το ζήτημα της ασθενικής συμμετοχής των νέων στις εκλογικές διαδικασίες και στην κομματική ζωή γενικότερα.