α) ακρότητα
Δολοφόνησαν εν ψυχρώ 1.400 αμάχους.
Μια ακρότητα, λένε οι 263.000 συγγραφείς.
β) λεπτότητα
Εκ του Κατάρ ο μέγας της Χαμάς ηγέτης ωστόσο δήλωσε: δεν ήταν κάτι το τυχαίο, αυτή η σφαγή: θα την επαναλάβουμε, παρόμοια, όσες φορές κι αν χρειαστεί, έως ότου το κράτος του Ισραήλ εξαφανιστεί.
Και εκ του ιδίου Κατάρ, ο ίδιος, συνεχίζει: εμείς, το έχουμε ανάγκη το αίμα των Παλαιστινίων που χύνεται, αυτό μας εμψυχώνει.
Για αυτά, από λεπτότητα, ούτε νύξη, οι 526.000 συγγραφείς.
Μια από τις παρενέργειες του γρήγορου ρυθμού της ζωής και των τεράστιων εξελίξεων που έχουν συμβεί τα τελευταία χρόνια είναι ότι περιορίζεται ο ιστορικός μας ορίζοντας και η συλλογική μας μνήμη. Είμαστε βουτηγμένοι στο παρόν και στο τώρα, ξεχνώντας πολλές φορές πώς ζούσαν οι άνθρωποι ακόμα και πριν από 20 χρόνια – μια περίοδο σχετικά κοντά μας χρονικά. Πιο συγκεκριμένα, λησμονούμε πώς μπορεί να ένιωθαν την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου ή, πιο συγκεκριμένα, τα χρόνια πριν από την πτώση του τείχους του Βερολίνου. Πολλοί θεωρούν ότι πρόκειται για μια περίοδο χάριτος, ξεγνοιασιάς και αυτοκατάφασης, η οποία βρήκε την πιο λαμπρή της έκφραση στο άρθρο και μετέπειτα βιβλίο του Φράνσις Φουκουγιάμα, Το τέλος της Ιστορίας και ο τελευταίος άνθρωπος, όμως, όπως θα εντοπίσουμε τουλάχιστον στο πεδίο της διανόησης, μόνο συναισθήματα ευφορίας και ανακούφισης δεν κατέκλυζαν τους διανοούμενους. Ανάλογα συναισθήματα αγωνίας για το μέλλον της Δύσης διατυπώνονται και σήμερα στον δημόσιο διάλογο, και όχι αδίκως, αντικρίζοντας τη συσπείρωση του Κακού και την περιδίνηση των δυτικών κοινωνιών στο κενό.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι πανίσχυρος. Και δικαιολογημένα. Δεν υπάρχει, ούτε φαίνεται στον ορίζοντα σοβαρή εναλλακτική κυβερνητική πρόταση απέναντί του. Τις τελευταίες μέρες απολαμβάνουμε σκηνές απείρου κάλλους στην Πλεύση Ελευθερίας, βλέπουμε τους Σπαρτιάτες να οδεύουν σούμπιτοι στον εισαγγελέα, παρατηρούμε τον Κασσελάκη να υπονομεύει κάθε παραδοχή για την πομπώδη Αριστερά, ενώ ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ επαναλαμβάνει ως μόνιμη επωδό «ναι, αλλά εμένα με παρακολουθούσανε» με τη γνωστή ντοπιολαλιά του, μετατρέποντας την πολιτική συνθετότητα σε μονοκαλλιέργεια.
Στις 14 Φεβρουαρίου 1945, Βρετανοί και Αμερικανοί βομβάρδισαν με εμπρηστικές βόμβες τη Δρέσδη, παλαιά γερμανική πόλη με μεσαιωνικά ξύλινα κτίρια, όπου εκτός των κατοίκων της είχαν ήδη συρρεύσει χιλιάδες πρόσφυγες των ανατολικών περιοχών. Η πύρινη κόλαση που ξέσπασε ακαριαία κατέκαψε την πόλη και οι νεκροί άμαχοι υπολογίζονται σε 120.000. Ήταν προφανές ότι το ναζιστικό καθεστώς, που είχε προκαλέσει τον πόλεμο, άρα και αυτή την ανείπωτη συμφορά, δεν μπόρεσε να υπερασπίσει τους πολίτες του.
Η εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, με έγγραφό της το οποίο διαβιβάζεται στη Βουλή ζητά να δοθεί η σχετική άδεια ώστε «να εξεταστούν με την ιδιότητα του υπόπτου έντεκα βουλευτές των Σπαρτιατών για το αδίκημα της εξαπάτησης εκλογικού σώματος, καθώς φέρονται να ανήκαν μεν στο κόμμα Σπαρτιάτες με επικεφαλής τον Β. Στίγκα, αλλά στην πραγματικότητα να είχαν τη στήριξη και την απόλυτη καθοδήγηση του Κασιδιάρη, έγκλειστου καταδικασμένου πρώην ηγετικού στελέχους της Χρυσής Αυγής».
Είναι ένα τόσο δα συμπαθέστατο ζωάκι, ο Χαμαιλέων. Να το φανταστούμε όχι ως απλώς μεταβάλλον χρώματα -πράγμα κοινότοπο και ούτε άξιο να το αναφέρει κανείς- αλλά και την ίδια του τη μνήμη. Θα ήταν ένα ζώο που δεν έχει βιογραφία, διότι δεν είναι πια «εκείνο που δεν ήταν έτσι πριν». Απλά, είναι σε κάθε φάση του καινούργιο: κυριολεκτικά ένα ζώο διαφορετικό.
Η απόλυτη μυστικότητα της προετοιμασίας της επίθεσης της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου, η οργάνωση και η έκτασή της και η ανηλεής εκτέλεσή της αλλά και το μέγεθος και η βαρύτητα των πιθανολογηθέντων αντιδράσεων του Ισραήλ, οι οποίες προφανώς είναι όχι απλώς αναμενόμενες αλλά ευπρόσδεκτες, οδηγούν στη λογική υπόθεση ότι η επίθεση είναι το πρώτο μέρος ενός ευρύτερου σχεδίου εις βάρος του Ισραήλ και γενικότερα της Δύσης η οποία συντάσσεται με το Ισραήλ. Οι αντίπαλοι δεν είναι άγνωστοι: ανεπιφύλακτα Ρωσία, Ιράν, Βόρεια Κορέα. Με επιφυλάξεις, Κίνα και Τουρκία.
Πιστεύει κανείς πως εκείνοι που, με επίγνωση όλων των συνθηκών και του συσχετισμού δυνάμεων, σφάζουν βιάζουν εξευτελίζουν αμάχους, ενήλικους και γέρους, βρέφη και εφήβους που διασκεδάζουν, προκειμένου έτσι να προκαλέσουν τα προβλέψιμα αντίποινα του Ισραήλ, προκειμένου δηλαδή να προκαλέσουν το χαμό χιλιάδων ζωών Παλαιστινίων και, με τον τρόπο αυτό, να ασκήσουν την όποια πολιτική τους, πιστεύει κανείς πως εκείνοι που χρησιμοποιούν τους Παλαιστίνιους όχι μόνο ως ασπίδα, αλλά και ως στόχο για τα απέναντί τους όπλα, θα δίσταζαν για κάποιο λόγο να χτυπήσουν ένα νοσοκομείο της Γάζας.
Πιστεύει κανείς πως στα στρατηγεία όπου σχεδιάστηκαν οι επιθέσεις του Οκτωβρίου, είτε κατά λάθος ήταν η έκρηξη στο νοσοκομείο, πράγμα απίθανο με τόσα θύματα, είτε σχεδιασμένη, υπάρχουν κάποιοι που να μη χαίρονται για μια ακόμα πετυχημένη κίνηση πάνω στη σκακιέρα που έχουν στήσει.
Να ηττηθεί λοιπόν συντριπτικά η Χαμάς. Το σύμπλοκο γεωπολιτικών συμφερόντων και μιας αντίθεσης που τη λέμε «πολιτισμική» –αδύναμος όρος, εδώ το πράγμα είναι πιο απλό και απόλυτο: «δεν μπορείς να υπαρχεις, η ύπαρξή σου είναι ασύμβατη με τη δική μου»– δεν το έχει δύσκολο να στήσει την επόμενη Χαμάς, τα υλικά, οι ανθρώπινες ζωές, είναι εκεί, διαθέσιμα και φτηνά.