Η σύλληψη του Άντριου Μαουντμπάντεν-Γουίνδσορ δεν είναι απλώς μια ακόμη δυσάρεστη στιγμή για το Παλάτι. Είναι μια στιγμή αποκάλυψης. Διότι όταν ένα μέλος του στενού βασιλικού κύκλου οδηγείται σε αστυνομικό τμήμα ως ύποπτος ποινικού αδικήματος, αυτό που εκτίθεται δεν είναι μόνο η προσωπική του κρίση· εκτίθεται η ίδια η αρχιτεκτονική της συνταγματικής μοναρχίας ως ηθικού συμβόλου.
Γνώμες
Στις 27 Απριλίου 1944, κοντά στους Μολάους Λακωνίας, τμήμα του ΕΛΑΣ επιτέθηκε σε αυτοκινητοπομπή των γερμανικών δυνάμεων Κατοχής. Σκοτώθηκε ο στρατηγός Φραντς Κρεχ, μαζί με τρεις ακόμη γερμανούς αξιωματικούς. Η ενέργεια είχε στρατιωτικό στόχο: πλήγμα σε ανώτατο στέλεχος των κατοχικών δυνάμεων. Σε καθαρά επιχειρησιακό επίπεδο, επρόκειτο για επιτυχημένη αντάρτικη ενέργεια υψηλού συμβολισμού. Ήταν ένα πλήγμα στον κατακτητή με βέβαιη την πιθανότητα κίνδυνο αντιποίνων σε αμάχους ή κρατουμένους .
Το ΚΚΕ ζητάει τα πρωτότυπα τυπώματα από τις φωτογραφίες-ντοκουμέντα της εκτέλεσης των 200 της Καισαριανής την Πρωτομαγιά του 1944 να αγοραστούν από το Δημόσιο και να αποδοθούν «στο μουσείο ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης του Δήμου Καισαριανής, στον Δήμο Χαϊδαρίου και στο ΚΚΕ, για να είναι προσιτά στον λαό». Την ίδια στιγμή, όμως, το ΚΚΕ συνεχίζει να κρατά κλειστό το αρχείο του όχι μόνο από το λαό αλλά και από τους ερευνητές της ιστορίας!
Η πρόσφατη σύγκρουση ανάμεσα στον Αλέξη Τσίπρα και τον Γιάννη Στουρνάρα επαναφέρει στο προσκήνιο μια σκοτεινή και επώδυνη περίοδο που συνεχίζει να υπονομεύει την ελληνική πολιτική ζωή. Το 2015 παραμένει ανοιχτός λογαριασμός, ανοιχτή πληγή του δημόσιου βίου. Κάθε παρέμβαση των θυτών γύρω από εκείνα τα χρόνια λειτουργεί ως πράξη πολιτικής αποσταθεροποίησης.
Ο θεσμός των βραβείων σε κάθε τομέα αποσκοπεί κατά γενικό κανόνα στην επιβράβευση όσων εργάστηκαν με συνέπεια, καινοτόμησαν, μπόρεσαν να κατανοήσουν σωστά και να προβάλλουν το πνεύμα των καιρών. Στις τέχνες, και πιο συγκεκριμένα στη λογοτεχνία, τα κριτήρια είναι πιο σχετικά και υποκειμενικά.
Καθώς η συζήτηση για την τεχνητή νοημοσύνη (ΤΝ) και το φωτεινό ή σκοτεινό μέλλον που μας ετοιμάζει γίνεται όλο και πιο παθιασμένη, στην Ελλάδα ακούγονται, περισσότερο απ’ όσο θα περίμενε κανείς, αντιδραστικές φωνές απόλυτης άρνησης, ακόμη και από στοχαστές λόγιους κι εκλεπτυσμένους. Ένας τέτοιος στοχαστής είναι, για παράδειγμα, ο Νικόλας Σεβαστάκης, ο οποίος κρούει διαρκώς, με πλήθος κειμένων του, τον κώδωνα κάποιου υποτιθέμενου κινδύνου. Η κριτική του, η έκκλησή του στην ουσία ν’ απορρίψουμε και ν’ απαγορεύσουμε συνολικά την ΤΝ, επικεντρώνεται στην υποτιθέμενη χειραγώγηση των πολλών από τους ολιγάρχες μέσω των αλγορίθμων. Αποκαλύπτει έτσι την άγνοιά του για την πραγματικότητα της ΤΝ. Όπως όλα τα μεγάλα τεχνολογικά επιτεύγματα της Νεωτερικότητας, έτσι και η ΤΝ δεν πρόκειται να παραμείνει υπό τον έλεγχο των δημιουργών και των χρηματοδοτών της. Ο εκδημοκρατισμός της μάλιστα γίνεται με πολύ ταχύτερους ρυθμούς απ’ ό,τι συνέβαινε με παρόμοιες τέτοιες εφευρέσεις στο παρελθόν.
Η βρετανική εμπειρία και οι μεταβολές της δημοκρατικής κουλτούρας
Το άρθρο εξετάζει τη μεταβολή της αντίληψης περί πολιτικής ακεραιότητας στο Ηνωμένο Βασίλειο μέσα από το πρίσμα του Δείκτη Αντίληψης Διαφθοράς της Transparency International. Η χώρα έλαβε βαθμολογία 70/100 το 2025, τη χαμηλότερη από το 2012, παραμένοντας στην 20ή θέση παγκοσμίως, σε αντίθεση με το 2017, όταν βρισκόταν στην πρώτη δεκάδα με βαθμολογία περίπου 82. Μακροχρόνια η μέση επίδοσή της κινείται γύρω στους 79 βαθμούς, με ιστορικά υψηλότερες επιδόσεις άνω των 85, γεγονός που καθιστά τη σημερινή υποχώρηση ενδεικτική μεταβολής αντίληψης και όχι απλώς συγκυριακής διακύμανσης. Το κείμενο ερμηνεύει την εξέλιξη αυτή ως στοιχείο ευρύτερης αλλαγής στη σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ πολιτών και θεσμών στις ώριμες δημοκρατίες, εξετάζοντας τη διαφθορά όχι μόνο ως διοικητική παθολογία αλλά ως ένδειξη μεταβολής πολιτικής κουλτούρας.
Όχι, δεν πρόκειται για απλή συνωνυμία. Το καντούνι που χώριζε το σπίτι του από το δικό μου ήταν τόσο στενό που αν άπλωνες το χέρι σου θα μπορούσες να αγγίξεις τα ασπρόρουχα που είχε απλώσει η υπηρέτρια του κόντε για να στεγνώσουν. Αλλά αυτά συνέβησαν αρκετά αργότερα.
Η δημόσια συζήτηση γύρω από τα αρχεία της υπόθεσης Τζέφρι Έπστιν επανήλθε με ένταση, συνοδευόμενη από τον γνώριμο θόρυβο της πολιτικής σκανδαλολογίας. Εφημερίδες και σχολιαστές επικεντρώνονται σε πρόσωπα, καριέρες και πιθανές «καταρρεύσεις» — ποιος πλήττεται, ποιος εκτίθεται, ποιος ενδέχεται να πληρώσει πολιτικό τίμημα. Ωστόσο, όπως υπογραμμίζουν ορισμένες παρεμβάσεις στον βρετανικό δημόσιο λόγο, η πραγματική σημασία του φακέλου δεν έγκειται στη φθορά μεμονωμένων προσωπικοτήτων, αλλά στη δομική εικόνα που αποκαλύπτει: ένα δίκτυο ισχυρών ανδρών που προσέφεραν νομιμοποίηση, συμβουλές ή απλή κοινωνική αλληλεγγύη σε έναν καταδικασμένο για σεξουαλικά εγκλήματα εις βάρος ανηλίκων. Το ερώτημα που τίθεται δεν είναι απλώς πολιτικό. Είναι βαθιά κοινωνικό και πολιτισμικό — και αγγίζει τον τρόπο με τον οποίο οι σύγχρονες κοινωνίες κατανοούν την εξουσία, το φύλο και την ευθύνη.
Η Ελλάδα και η Ευρώπη σε έναν κόσμο όπου οι κανόνες δοκιμάζονται. Με αφορμή τη συνέντευξη του πρωθυπουργού, Κυριάκου Μητσοτάκη, στο Foreign Policy