Η εμφάνιση του λαϊκιστικού κόμματος Νίκη πυροδότησε ζωηρή συζήτηση στον δημόσιο διάλογο για τα μορφολογικά χαρακτηριστικά του, τον κόσμο που εκφράζει, τις στοχεύσεις και τον αντικειμενικό σκοπό του. Αρθρογράφοι και δημόσιοι σχολιαστές εξέφρασαν τη δική τους ενδιαφέρουσα οπτική, άλλες φορές με πολιτικές άλλες με θεολογικές προεκτάσεις, για τούτο και εγώ θα ήθελα να επικεντρωθώ σε ένα σημείο που νομίζω δεν συζητήθηκε σε μεγάλη έκταση, βάζοντας το δικό μου λιθαράκι σ’ αυτό το πολύ ενδιαφέρον και γόνιμο debate.
Γνώμες
Ο γνωστός συγγραφέας Γιώργος Καραμπελιάς δημοσίευσε ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο για το νέο κόμμα που διεκδικεί την είσοδό του στην ελληνική Βουλή, τη Νίκη του Δημήτρη Νατσιού.
Κοιμάσαι, ξυπνάς, ντύνεσαι, εργάζεσαι, ερωτεύεσαι, κοιμάσαι, και οι διεργασίες του κόσμου βουίζουν ακατάπαυστα, χωρίς εσύ να τις ακούς. Προχωράνε, χωρίς τη δική σου μελαγχολία. Και κάποια στιγμή νιώθεις ότι βρίσκεσαι σε ένα πεδίο μάχης, τη ζωή, όπου οι οβίδες σκάνε πανταχόθεν.
Διάβασα πρόσφατα ότι οι προπαγανδιστές μάς βλέπουν σαν παγόβουνο που έχει ρωγμές. Και ότι σε κάθε ρωγμή τοποθετούν σφήνες που τις χτυπούν συνεχώς ώστε οι ρωγμές να μεγαλώνουν. Έτσι η τρέχουσα καθημερινότητα γίνεται ζητήματα και τα ζητήματα γίνονται προβλήματα και τα προβλήματα προκαλούν αστάθεια στους αντιπάλους, είτε αυτοί είναι κόμματα είτε είναι κυβερνήσεις είτε χώρες.
Η «ΚΟΙΝΩΝΙΑ» του Εμμανουήλ Βολουδάκη, ο πατήρ Βασίλειος Βολουδάκης, ο Δημήτριος Νατσιός της ΝΙΚΗΣ, τα εθνικοθρησκευτικά κόμματα, το Άγιον Όρος και η Ρωσία. Ενδιαφέρουσες μετατοπίσεις και μυστήρια με τα κόμματα του εθνικού και θρησκευτικού χαρακτήρα, απορίες και ερωτήματα. [ΤΒJ]
Είναι σαν τότε που είχε ξεχάσει τον φάκελο.
Δηλαδή, αν με πείσει ο Νίκος Ανδρουλάκης ότι δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος ακυβερνησίας και ότι δεν πρέπει να βγει μια ανεξέλεγκτη ΝΔ, τι πρέπει να ψηφίσω για να τα πετύχω και τα δύο αυτά μαζί;
Ο Δημήτριος Νατσιός, πρόεδρος του Κόμματος ΝΙΚΗ, που διεκδικεί την είσοδο του στην Ελληνική Βουλή, δεν είναι χθεσινός, ούτε αποτελεί «έκπληξη» για όσους ξέρουμε τον χώρο.
Η νέα τάση που αναφύεται βαθμιαία στη δημόσια συζήτηση αφορά την –πιθανή αλλά όχι δεδομένη– ισχυρή αυτοδυναμία του Μητσοτάκη. Συγκεκριμένοι κύκλοι μετονομάζουν κάπως πονηρά την αυτοδυναμία σε παντοδυναμία, υποστηρίζοντας ότι αν ο ελληνικός λαός δώσει ξανά ισχυρή εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον Μητσοτάκη, τότε αυτός θα «ερντογανοποιήσει» ή θα «ορμπανοποιήσει» τη χώρα, θα δρα ανεξέλεγκτα, αμετροεπώς και αλαζονικά. Για τούτο και επιδιώκουν από τώρα μια αδύναμη ΝΔ, ώστε να προκύψουν κυβερνήσεις συνεργασίας και να αποφευχθεί μια τάχα μου αυταρχική διολίσθηση, σαν να μην υπάρχουν ας πούμε αρκετές δικλείδες ασφαλείας από τους πολιτικούς ή τους δικαστικούς θεσμούς. Στην πραγματικότητα, αυτή η φοβία είναι ένας καλά μασκαρεμένος αντιμητσοτακισμός, ένας δούρειος ίππος αστάθειας για τη χώρα μας, καθώς υπό το προσωπείο του «πολιτικού πολιτισμού» και της «κουλτούρας συνεργασίας», το μόνο που θα προκύψει είναι μια ασταθής κυβέρνηση και πολιτική ρευστότητα. Θα εξηγήσω αμέσως το γιατί.
Μεσούσης της ανοίξεως κοντεύει να παγώσει η καρδιά μας από τον τρόμο. Ο Αρχηγός του Μεγάλου Κόμματος επικαλείται τον κίνδυνο της επερχόμενης παντοδυναμίας Μητσοτάκη.