Δεν χρειάζεται ν’ αγαπάς κανέναν με το ζόρι. Αλλά μην αφήνεις να περνά καμία μέρα χωρίς να διαβάζεις ένα δίωρο, να απαντάς με καρδούλες στα μηνύματά σου, να βγαίνεις μια μεγάλη βόλτα στο τετράγωνο, να αλείφεις μια φέτα ψωμί με μέλι, να ελέγχεις τις βεβαιότητές σου, να ανέχεσαι τις βεβαιότητες των άλλων, να τσεκάρεις τα μεγάλα ξένα περιοδικά, να διαβάζεις τα κύρια άρθρα τους, να επιχειρηματολογείς ενάντια σε ό,τι με μια πρώτη ματιά, ή και δεύτερη, σε βρίσκει σύμφωνο, να φεύγεις μακριά από τους πολλούς, να αρνείσαι τις μεγάλες αλήθειες, να αγαπάς την ομάδα σου που χάνει, να κοιτάς στα μάτια τούς ζητιάνους, να ξυπνάς όσο νωρίτερα γίνεται, να σκέφτεσαι τον παλιό κινηματογράφο σε Αμερική και Ευρώπη, να ζηλεύεις τους φίλους που έφυγαν και ζουν έξω, να θέλεις καλύτερο σπίτι και καλύτερα ρούχα, να ονειρεύεσαι μεγάλα ταξίδια, να σχεδιάζεις μια καινούρια ζωή, να ακούς μουσική σιγανά και δυνατά, να χαϊδεύεις ένα κατοικίδιο, έστω νοερά. Μ’ αυτά θα σε αγαπήσουν, και θα αγαπήσεις κι εσύ, και όχι με το ζόρι.
Προσθήκη σχολίου