Το ΔΝΤ και η αξιολόγηση

Η τετράμηνη (μπορεί να γίνει επτάμηνη!) καθυστέρηση στην ολοκλήρωση της αξιολόγησης ήταν επιλογή της ελληνικής πλευράς σε μια επανάληψη της περυσινής βαρουφάκειας διαπραγμάτευσης. Εξώθηση της κατάστασης στο όριό της και… πολιτική διαπραγμάτευση. Μπράβο. Αλλά τώρα τι κάνουμε; [ΤΒJ]

Την Πέμπτη 3/3, την επομένη του μυστικού δείπνου των «θεσμών» στις Βρυξέλλες για την πρώτη αξιολόγηση του τρίτου Μνημονίου, ο εκπρόσωπος του ΔΝΤ στην τακτική συνέντευξη τύπου, δήλωσε πως το ΔΝΤ εμμένει στη θέση του, την ίδια από το καλοκαίρι 2015 – ούτε σκληρότερη, ούτε μαλακότερη, απλώς ρεαλιστική. Εν τω μεταξύ είχαν διαρρεύσει πληροφορίες πως έχει υπάρξει συμβιβασμός ΔΝΤ και Ευρωπαίων σε μια μέση εκτίμηση του δημοσιονομικού κενού μέχρι το 2018. Το ΔΝΤ, χωρίς να αναφερθεί ρητά, διαψεύδει τα περί συμβιβασμού.

Θυμίζουμε πως η συμμετοχή του ΔΝΤ θεωρείται απαραίτητη από τουλάχιστον πέντε χώρες τις Ευρωζώνης – μεταξύ αυτών και η Γερμανία. Η ελληνική κυβέρνηση, μετά από αγωνιστική ρητορική κατά του επάρατου ΔΝΤ, τα έχει μαζέψει, την ανάγκην φιλοτιμίαν ποιούσα, και απέσυρε τις ενστάσεις της για την περαιτέρω συμμετοχή του. Έχει άλλως τε αιτηθεί, από το περασμένο καλοκαίρι, την έναρξη διαπραγματεύσεων για νέα συμφωνία με το ΔΝΤ. Το τελευταίο δίμηνο χρεώνει τις καθυστερήσεις της αξιολόγησης στο ΔΝΤ και στις αντιθέσεις του με τους Ευρωπαίους. Επείγεται πια η ελληνική κυβέρνηση για την ολοκλήρωση της αξιολόγησης – αυτής για την οποία είχε αναλάβει υποχρέωση να έχει ολοκληρώσει όλες τις απαιτούμενες μεταρρυθμίσεις και να έχει λάβει τα απαραίτητα μέτρα από το Νοέμβριο 2015.

Ο εκπρόσωπος του ΔΝΤ ήταν αφοπλιστικά ευθύς: Φιλόδοξοι οι στόχοι του Μνημονίου-Τσίπρα, το πλεόνασμα πρέπει να βρεθεί από κάπου.

Από πού να βρεθεί το πλεόνασμα; Δύο οι επιλογές:

1. Να πληρώσουν οι Έλληνες μέσω του προϋπολογισμού. Δηλαδή, μέτρα ή μειώσεις δαπανών - διάβαζε μέτρα, μιας και για τις δαπάνες δε φαίνεται να ιδρώνει το αυτί του Τσίπρα.
2. Να πληρώσουν οι Ευρωπαίοι εταίροι μέσω ελάφρυνσης του χρέους.

Κανείς δεν κάνει το βήμα μπροστά του εθελοντή! Ποιος ο τρόπος να ξεφύγουμε από το αδιέξοδο; Τρεις επιλογές:

1. Να γίνει μία ενιαία διαπραγμάτευση για το χρέος και τα μέτρα. Δηλαδή, η οριστική λύση. Πολύ δύσκολο! Αφ' ενός γιατί δεν πρόκειται να έχει λήξει αυτή η διαπραγμάτευση μέχρις ότου εμφανιστούν οι πιεστικές χρηματοδοτικές ανάγκες της Ελλάδας, αφ' ετέρου λόγω του πολιτικού κόστους με την κοινή γνώμη των χωρών της Ευρωζώνης.
2. Να συμφωνηθούν ό,τι μέτρα συμφωνηθούν για να κλείσει η αξιολόγηση με τη δέσμευση των Ευρωπαίων πως, με την ελάφρυνση του χρέους θα καλύψουν όποια δημοσιονομική τρύπα έχει μείνει. Άλλη μορφή οριστικής λύσης. Δύσκολο, μιας και υπάρχει έλλειμμα εμπιστοσύνης προς την ελληνική κυβέρνηση και το πολιτικό κόστος είναι ακόμη μεγαλύτερο για τους εταίρους με τη «λευκή επιταγή».
3. Να συμφωνηθούν ό,τι μέτρα συμφωνηθούν για να κλείσει η αξιολόγηση με τη δέσμευση της Ελλάδας ότι θα καλύψει μετά τη συμφωνία για την απομείωση χρέους όποια δημοσιονομική τρύπα έχει απομείνει – με μέτρα προφανώς! Δύσκολο από ελληνικής πλευράς γιατί έτσι η χώρα προσέρχεται στη διαπραγμάτευση για το χρέος σφαγμένη από χέρι. Παραλλαγή, που θα μπορούσε να δεχθεί η ελληνική πλευρά είναι, ο καθορισμός μακροσκοπικών στόχων της διαπραγμάτευσης για το χρέος εκ των προτέρων (π.χ., συνολική απομείωση €100 δισ σε όρους παρούσας αξίας, μέχρι το 2035 καμιά χρονιά με ανάγκες εξυπηρέτησης χρέους πάνω από 15% του ΑΕΠ).

Η τετράμηνη (μπορεί να γίνει επτάμηνη!) καθυστέρηση στην ολοκλήρωση της αξιολόγησης ήταν επιλογή της ελληνικής πλευράς σε μια επανάληψη της περυσινής βαρουφάκειας διαπραγμάτευσης. Εξώθηση της κατάστασης στο όριό της και… πολιτική διαπραγμάτευση. Ο κύριος στόχος της κυβέρνησης ήταν πάντα η επικοινωνιακή διαχείριση στο εσωτερικό της χώρας. Είναι σαφές πλέον, ακόμη και στο μυαλό του πιο αγωνιστή ΣΥΡΙΖΑίου παράγοντα, πως πρόγραμμα στήριξης χωρίς ΔΝΤ δεν υφίσταται. Ας κάνουν τα κουμάντα τους.

Το αστείο είναι πως αρχές Νοεμβρίου ο κ. Τσακαλώτος είχε δηλώσει «είμαστε θύματα της επιτυχίας μας»! Είναι τέτοια η επιτυχία που ο ίδιος δηλώνει αυτές τις μέρες «αν δεν κλείσει σύντομα η αξιολόγηση, καήκαμε». Εμείς, όχι αυτός. Τώρα πια και το ΔΝΤ έχει ξεκαθαρίσει τη στάση του – καθαρή ήταν από το καλοκαίρι. Όλες οι παράμετροι είναι στο τραπέζι και η επικοινωνιακή διαχείριση δεν φτάνει για να αποφύγουμε την καταστροφή. Πρέπει να ασκηθεί και πολιτική – να ληφθούν επώδυνες αποφάσεις. Κολυμπάμε στα απόνερα του annushorribilis – του 2015 – χωρίς σωσίβιο.