Θρύλος: έφηβος ετών 91

O Oλυμπιακός Πειραιώς συμπλήρωσε 91 χρόνια. Τι άραγε είναι αυτό που κάνει έναν παθιασμένο οπαδό να ακολουθεί την ομάδα του στα τυφλά; Ένα προσωπικό κείμενο. {ΤΒJ]

Δεν μπορώ να θυμηθώ γιατί έγινα Ολυμπιακός - κανείς στην οικογένεια δεν είχε οπαδική σχέση με καμία ομάδα. Κάτι μνήμες, σπόροι με τόπι, χωριζόμασταν Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός, φαντάζομαι βρέθηκα στην παρέα των κόκκινων. Μ' αρέσει το κόκκινο – τι να λένε οι ψυχολόγοι; Πάντως, πρώτα έγινα Άρσεναλ – μου διάβαζε ο αδελφός μου έξι χρόνια μεγαλύτερος τον Αετό των γηπέδων. Κόκκινη κι αυτή!

Ποτέ δεν μπορώ να καταλάβω πώς μπορεί να τη βρίσκουν άλλοι, βλέποντας την ομάδα τους με κάποιο άλλο χρώμα. Όσα χρόνια πήγαινα στο γήπεδο, η καλύτερη στιγμή ήταν όταν έβλεπα τις κόκκινες φανέλλες να πατάνε το χορτάρι πριν ξεκινήσει το παιγνίδι.

Φαντάζομαι όλοι οι οπαδοί έχουν να λένε για μεγάλες στιγμές στην ιστορία της ομάδας τους. Από όλη την ιστορία του Ολυμπιακού, αν με ρωτήσει κανείς τι είναι το μεγαλύτερο, θα πω ένα άγνωστο όνομα: Νίκος Γόδας. Νέο παιδί, προσφυγόπουλο, κομμουνιστής, μεσοεπιθετικός του Ολυμπιακού. Εκτελέστηκε ως αμετανόητος κομμουνιστής στην Κέρκυρα το 1948 και ζήτησε να πάει στο απόσπασμα με την ερυθρόλευκη αθλητική φορεσιά του. Πήγε!

Ό,τι και να λέμε, καλά ή κακά, το ανήκειν στην κοινότητα της ομάδας σου φτάνει πολλές φορές το παράλογο. Ο Μίκης είχε πει σε μια συνέντευξη: στη ζωή κόμματα άλλαξα, δουλειές άλλαξα, γυναίκες άλλαξα, μουσικές προτιμήσεις άλλαξα, ομάδα όμως ποτέ – κι αυτός γαύρος.

Όταν ο γιός μου ήταν πιτσιρίκι, ίσως τεσσάρων, τον πήγα στο γήπεδο. Στη Φιλαδέλφεια, να δει ΑΕΚ. Ο αφελής έλεγα: πού να τρέχω από Αγία Παρασκευή στο Καραϊσκάκη, ας γίνει κάτι άλλο. Φιλικό καλοκαιριού με μια αγγλική ομάδα. Στα είκοσι λεπτά είχε βάλει τα κλάματα και πριν το ημίχρονο φύγαμε. Την επόμενη εβδομάδα στο Καραϊσκάκη. Μόλις είδε τις κόκκινες φανέλες να πατάνε το χορτάρι, τρελάθηκε απ' τη χαρά του! Στο DNA του τo ‘χε;

Έφηβος ετών 91. Πάντα έφηβος και μετά από άλλα 91 χρόνια.

Για τα 91 χρόνια του Θρύλου

Δεν μπορώ να θυμηθώ γιατί έγινα Ολυμπιακός - κανείς στην οικογένεια δεν είχε οπαδική σχέση με καμία ομάδα. Κάτι μνήμες, σπόροι με τόπι, χωριζόμασταν Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός, φαντάζομαι βρέθηκα στην παρέα των κόκκινων. Μ' αρέσει το κόκκινο – τι να λένε οι ψυχολόγοι; Πάντως, πρώτα έγινα Άρσεναλ – μου διάβαζε ο αδελφός μου έξι χρόνια μεγαλύτερος τον Αετό των γηπέδων. Κόκκινη κι αυτή!

Ποτέ δεν μπορώ να καταλάβω πώς μπορεί να τη βρίσκουν άλλοι, βλέποντας την ομάδα τους με κάποιο άλλο χρώμα. Όσα χρόνια πήγαινα στο γήπεδο, η καλύτερη στιγμή ήταν όταν έβλεπα τις κόκκινες φανέλλες να πατάνε το χορτάρι πριν ξεκινήσει το παιγνίδι.

Φαντάζομαι όλοι οι οπαδοί έχουν να λένε για μεγάλες στιγμές στην ιστορία της ομάδας τους. Από όλη την ιστορία του Ολυμπιακού, αν με ρωτήσει κανείς τι είναι το μεγαλύτερο, θα πω ένα άγνωστο όνομα: Νίκος Γόδας. Νέο παιδί, προσφυγόπουλο, κομμουνιστής, μεσοεπιθετικός του Ολυμπιακού. Εκτελέστηκε ως αμετανόητος κομμουνιστής στην Κέρκυρα το 1948 και ζήτησε να πάει στο απόσπασμα με την ερυθρόλευκη αθλητική φορεσιά του. Πήγε!

Ό,τι και να λέμε, καλά ή κακά, το ανήκειν στην κοινότητα της ομάδας σου φτάνει πολλές φορές το παράλογο. Ο Μίκης είχε πει σε μια συνέντευξη: στη ζωή κόμματα άλλαξα, δουλειές άλλαξα, γυναίκες άλλαξα, μουσικές προτιμήσεις άλλαξα, ομάδα όμως ποτέ – κι αυτός γαύρος.

Όταν ο γιός μου ήταν πιτσιρίκι, ίσως τεσσάρων, τον πήγα στο γήπεδο. Στη Φιλαδέλφεια, να δει ΑΕΚ. Ο αφελής έλεγα: πού να τρέχω από Αγία Παρασκευή στο Καραϊσκάκη, ας γίνει κάτι άλλο. Φιλικό καλοκαιριού με μια αγγλική ομάδα. Στα είκοσι λεπτά είχε βάλει τα κλάματα και πριν το ημίχρονο φύγαμε. Την επόμενη εβδομάδα στο Καραϊσκάκη. Μόλις είδε τις κόκκινες φανέλες να πατάνε το χορτάρι, τρελάθηκε απ' τη χαρά του! Στο DNA του τo ‘χε;

Έφηβος ετών 91. Πάντα έφηβος και μετά από άλλα 91 χρόνια.