Το ανθεκτικό και το εύθραυστο

Στο Μάτι και αμέσως μετά, όταν έκανα απόπειρες να συζητήσω με αριστερούς φίλους, κατά τεκμήριο, έως εκείνη την στιγμή, καλόπιστους -να συζητήσω, όχι να ελεεινολογήσω- αντιμετώπιζα λίγο-πολύ πόρτα. Σαν να είχαν όλοι τους συντονιστεί με εκείνο το «προσπαθώ να βρω κάποιο λάθος που κάναμε, και δεν βρίσκω» του κ. Τόσκα. Περίπου το ίδιο τώρα από φίλους - και δεν μιλώ για τις πλημμύρες ή τις φωτιές.

Η πρώτη μου εκτίμηση είναι πως εδώ ηρωικά παλέψαμε με θηρία και πως ο αντιπολιτευόμενος, είτε λυσσασμένος είναι είτε απλώς κομψευόμενος, βρίσκει την ευκολία του προσεταιριζόμενος τη θεομηνία. Μιλώ για την υπόθεση του αποχωρήσαντος υπουργού Ναυτιλίας, όπου και εκεί άκουγα σουτ!, και σουτ!, και μην κάνετε θόρυβο. Είδα επίσης και αμαλγάματα, του τύπου «όλοι εσείς που υπονομεύετε».

Επιγραμματικά, λοιπόν: η δύναμη της φιλελεύθερης διακυβέρνησης είναι η ικανότητά της να αυτοδιορθώνεται. Και σε αυτό τα μέγιστα συμβάλλει η κριτική, η κριτική μας. Τα σοβιετικά μοντέλα του αλάνθαστου είναι πια, πέρα από κωμικά, και ιδιαίτερα εύθραυστα.