Κάποια στιγμή, περί τα μέσα του 2ου π.Χ. αιώνα, οι τέχνες των Ελλήνων, γραμματική και ρητορική, γίνονται πολύ ελκυστικές για τους νέους των καλών οικογενειών της Ρώμης, σχολεία ανοίγουν, δημιουργείται μια κίνηση που, όπως έρχεται απ’ έξω, ταράζει την καθαρά λατινική παράδοση. Περισσότερη ανησυχία προκαλεί η ρητορική, εφόσον αυτή μπορεί να επηρεάσει και την πολιτική.
Η Σύγκλητος το συζήτησε, μας λέει ο Σουητώνιος, και τις ξένες αυτές ρητορικές σχολές αποφάσισε να τις απαγορεύσει και να διώξει τους έλληνες δασκάλους, που ήταν το Χάρβαρντ και η Οξφόρδη της εποχής, από το έδαφος της πόλης. Σώζεται και το σχετικό διάταγμα.
Τελικά όμως δεν έκανε και τίποτε: και μετά την απαγόρευση οι πλούσιοι Ρωμαίοι προσκαλούσαν τους δασκάλους αυτούς ιδιωτικά, τους είχαν σπίτι τους, όπου εδίδασκαν τα παιδιά τους και τους φίλους τους. Το πολιτικό αποτέλεσμα ήταν το ίδιο, απλώς με πιο έντονα ταξικά χαρακτηριστικά.
Έτσι, με τον καιρό, η απαγόρευση ξεχάστηκε και οι ξένοι επανήλθαν για να μάθουν γράμματα τους νέους της Ρώμης.
Δεν ήξερε η Σύγκλητος να κάνει ένα άρθρο 16.
Προσθήκη νέου σχολίου