Η αγορά μου.
Εκεί βρίσκονται όλα.
Κλείνονται μέσα μου.
Χάνονται σε βόλτες.
Δεν γυρίζουν.
Από αυτά που μένουν τίποτε δεν συμπαθώ.
Εκείνα που δεν γύρισαν
πάντα φωτίζουν τα υπόλοιπα.
Με αδυναμία.
Ό,τι μένει είναι αδυναμία.
Η φορεσιά μου.
Όλα τα χρώματα είναι ίδια.
Η φύση και η χημεία μάς μπερδεύουν.
Και εμείς ίδιοι.
Ο χρόνος μάς γελάει.
Δεν είναι ποτέ ίδιος.
Ούτε το ποτάμι.
Ούτε η μήτρα τους, καθρέφτης της υποδοχής.
Το ανάστημά μου.
Πάντα με περιορίζει.
Γνώσεις που πάντα θα χάνονται.
Δίπλα τους ο θυμός.
Και το τέλος μου.
Δείχνει έναν βορρά.
Πεθαίνει για τον νότο.
Προσθήκη σχολίου