Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Ζούμε στο σκοτάδι, κι όλη μας η ζωή είναι μια πελώρια, τιτάνια, μια άπελπις προσπάθεια να γρατζουνίσουμε το παραπέτασμά του, ώς να φωτίσει.
Κι έπειτα, ξαφνικά, πάλι σκοτάδι (πελώριο, έξαλλο, λυσσαλέο), μα λες, «Ας είναι — τι ωραία που ήταν όσο πάσχιζα και γρατζούναγα όλος νύχια».
Με σαπισμένο στόμα αγγέλλω, «Χριστός Ανέστη!» σε πιστούς, σε απίστους και στους απ' ανάμεσα, και πρώτ' απ' όλα βέβαια στους κήρυκες τού σκότους.
Προσθήκη σχολίου