Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Μετά από πέντε χρόνια, μόλις χτες κατάλαβα πως δεν κάνω για το Κέντο, την ιαπωνική ξιφασκία, παρ' όλη την παιδιόθεν αγάπη μου για το άθλημα.
Μά είμαι βαρύς, μά όχι έξυπνος, μά μεγάλος — δεν ξέρω το λόγο: συνειδητοποίησα απλώς το γεγονός ότι μπορώ μόνο να αθλούμαι, όχι να προοδεύω.
Σκύλιασα, θύμωσα, πείσμωσα. Μα πάει καλά που μιλάμε για μια πολεμική, όχι για πολιτική τέχνη. Εκεί τι κάνεις όταν δεν σε σηκώνει ο τόπος; Ε;
Toυ Κυριάκου Αθανασιάδη
Το ΚΚΕ, αρτηριοσκληρωτικό, αραχνιασμένο, παλαιολιθικό, χαίρει άκρας υγείας στο περίκλειστο κουκούλι του έναν αιώνα τώρα. Κι έτσι θα πεθάνει.
Η ανανεωτική, δημοκρατική, ευρωκομουνιστική του φράξια δεν τα κατάφερε ποτέ της να γίνει κατιτί παραπάνω από ένα στιβαρό λογοτεχνικό σαλόνι.
Δεν θα τα καταφέρει ούτε τώρα, φοβούμαι, ως κεντροαριστερό κόμμα — οι δυσκολίες είναι τρομερές. Μα πρέπει να το δοκιμάσει γι' άλλη μία φορά.
Toυ Κυριάκου Αθανασιάδη
Χαίρεσαι να κάθεσαι στην πάντα και να ψιλοχαζεύεις τις κοκορομαχίες ανθρώπων του Κέντρου (πες τους left liberals, αν θες, να συνεννοούμεθα).
Φανατισμός, αντανακλαστικά δεξιού ή αριστερού καφενέ, λυμένα ζωνάρια, συζητήσεις για το φύλο των αγγέλων, εκατό κομμάτια — θλίψη. Όλα λάθος.
Σαν να 'χουμε πέντ'-έξι αθληταράδες στο χωριό μοιρασμένους στις ομάδες στίβου, τένις, μπάντμιντον, ενώ η πέρα ρούγα έρχεται να παίξει μπάλα.
Toυ Κυριάκου Αθανασιάδη
Τα θλιβερά ανθρωπάκια με την εκ γενετής πετριά ν' αλλάξουν τον κόσμο, νέοι που ακούν φωνές και θέλουν φροντίδα, πόσο εύκολα πιάνουν τα όπλα.
Ψευτοαναρχικοί και ναζήδες, τα δυο κεφάλια του τυφλού φιδιού που δαγκώνει το Σώμα, πόσο εύκολα απαρνιούνται τα πάντα μπροστά στη Δημοκρατία.
Κι εμείς —οι καλοί, οι σένιοι—, πιθηκίζοντας τις πράξεις τους, μιμούμενοι το λόγο τους και προπηλακίζοντάς τους, πόσο εύκολα τους μοιάζουμε.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Ας κάνουμε τη χάρη στην καθ' ημάς Αριστερά, στα μίντια, στα τζημεροφασιστοειδή να παραδεχτούμε μαζί τους ότι ο άνθρωπος χάθηκε «λόγω ΕΝΦΙΑ».
Δεν θα γλιτώσουμε από δαύτους όσο όμορφα κι αν τα λέμε, όσο κι αν φιλιόμαστε. Όπως δεν θα γλιτώσουμε κι από τον #1 Εχθρό: τον δικό μας χαμό.
Ώς τότε όμως, ώς τότε ΒΕΒΑΙΑ, έχουμε να βαδίσουμε ένα δρόμο όλο ομορφιά, όλο φιλιά. Τι καλό κάνεις σήμερα, ημέρα εκεχειρίας με τον #1 Εχθρό;
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Τω καιρώ εκείνω, ήμαστε περιθωριακοί: διαβάζαμε την «Αυγή», το «Αντί» — όλο τον Τύπο του χώρου, όλο τον Τύπο των ομόρων χώρων. Περιθωριακοί.
Τα χρόνια πέρασαν. Σήμερα, περιθώριο είναι η «Αυγή» (αλλά είναι άλλη), περιθώριο είναι το left.gr: περιθώριο δυνάμει κυβερνητικό. Περιθώριο.
Γελώντας πνιχτά, μπαινοβγαίνουμε στο λαβύρινθο από στενά παραπόρτια, χαμένοι, χαμένοι, κρυφοκοιτώντας θλιμμένα την Ιστορία από τα περιθώρια.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Μες στο Σαββατοκύριακο, το σπίτι γέμισε μυγάκια. Πολλά, εκατοντάδες, μικρά μια σταλιά μα επίμονα, που πετάριζαν σε κύκλους γύρω από τα φώτα.
Αισθανθήκαμε ανήμποροι να τα βγάλουμε πέρα. Δεν είχαμε εντομοκτόνο, κι όσα και να σκοτώναμε με τα χέρια, γεννιόντουσαν άλλα χίλια από δαύτα.
Κάποτε τα συνηθίσαμε (όπως συνηθίζεις τη θλίψη, τα 40 χρόνια ΝΔ, την Αριστερά του Κυρίου) κι είδαμε ένα έργο. Σήμερα θα πάρουμε εντομοκτόνο.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Εν όψει των Εκλογών —χάρη στον τρόπο του εθιμικώς κατοχυρωμένου ελληνικού αντιπολιτεύεσθαι, επίκεινται διαρκώς— ο εμφύλιος φορά τα καλά του.
Όμοροι χώροι θα αλληλοσπαραχθούν, ουγγιές ροδαλής σάρκας θα κρέμονται από φίλϊα χείλη, αίμα αδελφού θα χυθεί άφθονο, ρέοντας έξαλλο, ολούθε.
Συνταγή επί μακρόν δοκιμασμένη υπό τον γαλανόλευκο ήλιο. Άλλωστε, είναι δα γνωστό: οι vegan μισούν πάν' απ' όλα τούς χορτοφάγους — όχι εμάς.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Τα 'λεγα στον Τοίχο μου χτες: για να γράφεις για την επικαιρότητα έστω και 3x140 χαρακτήρες τη μέρα, πρέπει να την παρακολουθείς. Μα αν όχι;
Αν η δουλειά (o altra cosa) δεν σ' αφήνει; τι κάνεις; Χώρια που έτσι, λεν, καταντάς ηθικολόγος, όχι είρων. Γιατί εδώ κάνουμε στιλ: ειρωνικό.
Κι αν πάλι νιώθεις υποχρεωμένος να παρατήσεις τη δουλειά, κι ας σε διώξουν, για 3x140 χαρακτήρες ημερησίως; Τρεις λέξεις: Φατμέ. Γενί Τζαμί.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Είναι αστείο που το εύκαμπτο iPhone έγινε περίγελος στα SM. Και ακόμη πιο αστείο το ότι γελούν με την Apple νεαροί λειτουργικώς αναλφάβητοι.
Οι απόψεις βέβαια είναι το άλας της ζωής, όπως θα έλεγε και ο Dirty Harry. Εδώ εγώ κι έχω άποψη για τον Πίντσον π.χ. (τον οποίο σιχαίνομαι).
Αλλά άσ' τα βιβλία· λούσο είναι. Το παν είναι η επιστήμη: η τεχνολογία. Χωρίς τα λογής εύκαμπτα πραγματάκια, θα 'μασταν όλοι αστείοι νεκροί.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Χάσκω όποτε ακούω κάποιον να λέει, «Αυτοί που βαράνε τατουάζ σκέφτονται τάχα πώς θα μοιάζουν όταν γεράσουν μ' όλο αυτό το κρεμασμένο δέρμα;»
Μα, κεκοσμημένοι με μνήμες νιότης, όμορφοι θα φαινόμαστε· ναι, και άσχημοι: όπως και τώρα. Και χωρίς τατουάζ, πάλι το δέρμα ίδια θα κρεμάει.
Κι έτσι κρεμασμένο, κεντημένο ή μη, θα ’ναι η μόνη πατρίδα μας, γεμάτη ωραίους, φιλημένους μετανάστες, ξένους που σταθήκανε εδώ — και φύγαν.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Η #1 αποτυχία ΝΔ-ΠΑΣΟΚ δεν ήταν οι Μεταρρυθμίσεις Που Δεν Έγιναν, αλλά το ότι απέφυγαν να καταδείξουν την ανάγκη ύπαρξης εξωτερικού ελέγχου.
Οι παλικαρισμοί, συγγενείς όγκοι σε όλες τις εθνοτικές ομάδες —πόσο δε μάλλον σε ένα νεαρό εθνίδιο όπως το δικό μας—, φέρνουν βέβαια ψήφους.
Συχνά, κρατούν κάποιον στην εξουσία. Μπορούν όμως, πολύ πιο εύκολα, να αναδείξουν άλλους. Και να φιλιόμαστε μετά όλοι γελαστοί επί ερειπίων.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Είδαμε μέσα σε τρία-τέσσερα ξενύχτια το σκοτεινό, σχεδόν μετααποκαλυπτικό «True Detective» — μόλις τις προάλλες κυκλοφόρησε στα βιντεοκλάμπ.
Έμαθα και για τον νέο «Fear Of Missing Out» (φόβο να μένεις έξω από τα πράγματα). Όντως: όταν πέρσι το 'βλεπαν όλοι, ένιωθα μόνος. Και βλαξ
Βέβαια η φλώρικη απέχθειά μου για το παράνομο downloading θα νικά πάντα τον FOMO. Και η Τέχνη, δόξα τω Θεώ, δεν γερνά ποτέ, δεν παλιώνει.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Φτηνές και κιτς οι Καρυάτιδες της Αμφιπόλεως μας λένε οι νεοναζί των social media (και των Μέσων που —όχι δα περιέργως— τους παρέχουν βήμα).
Τραγικές υπάρξεις, μόνες, κοντοστούπικες, σερνάμενες σε λύματα θλίψης, κακομοιριάς, που πλατσουρίζουν θεόστεγνες στο σμήγμα του μίσους τους.
Ας διαβάζουμε, ας αγαπάμε, ας αγκαλιάζουμε τον άλλο, ας μεθάμε με ό,τι υπάρχει και ό,τι ζει — η ζωή χωρά τούς ναζί, μα χωρά και την ομορφιά.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Προσκύνημα του Τίμιου Ξύλου χθες στη Σαλονίκη, του Αυθεντικού (Προσοχή στις Απομιμήσεις), λαϊκή ποδηλατοδρομία και τέτοια. Αχ αυτή η πόλη...
Και να ρωτάνε για νιοστή φορά τον Μπουτάρη σε συνέντευξή του για το αλκοόλ, τα τατουάζ του, το Gay Pride. Αχ αυτός ο ανάστροφος λαϊκισμός...
Τουλάχιστον, ο τάφος στην Αμφίπολη —άλλο σρεντιγκεριανό κουτί— φιλοξενεί/δεν φιλοξενεί τον που θα μας κάνει περήφανους. Αχ αυτό το «αμφί»...