Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Ένας γλυκόξινος, στυφός, πικρός αχταρμάς μάς μπουκώνει κάθε μέρα με γεμάτες κουταλιές, σκουπίζοντας ό,τι περισσεύει στις άκριες των χειλιών.
Τα αγόρια με τις κιπά, τα κοριτσάκια με τις μαντίλες, η «κοινωνική γενοκτονία» των ποπολάρων πλιατσικολόγων, η ξεφτισμένη Mykonos. Το αίμα.
Φτάνει, όλο αυτό, να σε πνίξει, να σε κάνει να μη βρίσκεις διέξοδο στα βιβλία ή στον άλλο. Μα, σαν τη ναυτία, και να το θες, δε σε σκοτώνει.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Δεν είδα ποιες 5 χώρες ξεπερνούν την ωραία, κλεινή, θαλασσοφιλημένη μας πατρίδα σε αντιαμερικανισμό. Μα σίγουρα θα είναι χώρες προοδευτικές.
Δε θα 'ταν, λοιπόν, συμφέρον να κάναμε κολεγιά μαζί τους, να ενώναμε τις δυνάμεις μας, να συνασπιζόμασταν — να πολεμούσαμε τις επάρατες ΗΠΑ;
Όχι σε πραγματικό πεδίο μάχης· εκεί ίσως θα χάναμε. Μα στο πεδίο των ιδεών, όπου διαθέτουμε υπεροπλία κι όλο το παρελθόν παρά τω πλευρώ μας.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Για να φωτογραφήσεις ένα αναρτημένο σε δημόσιο χώρο πανό που υπόσχεται κρεμάλα στους Κακούς υποστηρίζοντας ανοιχτά τη βία χρειάζεται θάρρος.
Για να βγεις Κυριακή για ψώνια, πόσο δε μάλλον για ν' ανοίξεις το μαγαζί σου, αψηφώντας τα μπλοκ όσων σου το απαγορεύουν, χρειάζεται θάρρος.
Για να ζεις σε μια διαρκή κατάσταση άκρατου, ωραίου μανιχαϊσμού, μιας μονοχρωματικής οπτικής καρχαρία, χρειάζεται να 'χουνε θάρρος οι άλλοι.
Toυ Κυριάκου Αθανασιάδη
Εάν μεγάλωσα με κάτι, είναι με το μίσος προς τους Εβραίους: πρόκειται για ιδιαίτερο μίσος, όπως απέναντι σε κάποιο τέρας που ήδη εξοντώσαμε.
Όπως επίσης μεγάλωσα με την περήφανη, εκπεφρασμένη με υψωμένη γροθιά, μυστακοφόρο δήλωση, «Εγώ δεν είμαι αντισημίτης — είμαι αντισιωνιστής».
Στον τόπο που —τάχα— απαιτεί να επιλέξω ή μια ψυχρή κρατική ισχύ ή την ισλαμοφασιστική φρίκη, κρύβομαι· και λέω: «Παρατάτε με, παρατάτε με».
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Κάθε μέρα οφείλεις να γράφεις, να γνωμοδοτείς, να εξηγείς, να παίρνεις θέση, να ψηφίζεις, να ελέγχεις — να νιώθεις και να δείχνεις σίγουρος.
Κανείς δεν το ζητά, μα νιώθεις πως δεν γίνεται να μην κάνεις θόρυβο για την τρομοκρατία, για την πτώση/κατάρριψη του Μπόινγκ & για τα πάντα.
Έτσι κι εμείς εδώ στη στήλη έχουμε σχόλια για καθετί, ωραία σχόλια, ταιριαστά, φρέσκα, και λαχανιάζουμε για ν' ακουστεί ο άηχός μας γδούπος.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Άδικα ελεεινολογούν, σχετικά με τη σύλληψη του ναζί Μαζιώτη, τους κακούς μπάτσους διάφοροι ψευτοαριστεροί, πασχίζοντας να περάσουν για Άκρο.
Έχουν λόγους (ψηφοθηρία σε κάλπες και μπαράκια), πλην φευ, όπως ο λυγξ θα πάει με λύγκα, έτσι κι αυτοί δεν πείθουν κανέναν εκτός συντροφίας.
Οι τρομοκράτες, ναι, συνιστούν το —ταυτιζόμενο με το χρυσαυγίτικο— Δεύτερο Άκρο· οι ως άνω έχουν τόση σχέση, όση ο Σεφερλής με την Επίδαυρο.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Θα μου ήταν εύκολο να «πάρω το μέρος» των Παλαιστινίων, ή μάλλον του Ισλαμικού Κινήματος Αντίστασης, της Χαμάς, για να 'μαι με τους πολλούς.
Θα μου ήταν πιο εύκολο να επενδύσω στον εκπεφρασμένο σιωνισμό μου και να παραμείνω με τους λίγους, ελέγχοντας τη γραβάτα του εστετισμού μου.
Αλλά μού είναι πελώρια δύσκολο να μιλώ, εδώ, για στρατόπεδα, για δίκαια και γι' άδικα. Δεν έχει πολλούς και λίγους το κακό: μας τρώει όλους.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Έστω ότι κακόβουλός τις πει πως κάποιος γύρω από τον Μπουτάρη κλέβει, και ο Μπουτάρης δηλώσει: «Ε, κι εγώ τι να κάνω, από πάνω του κάθομαι;»
Όλοι θα συμφωνήσουν και στη συνείδησή τους θα αθωώσουν τον Δήμαρχο. Και ορθώς. Ο Μπουτάρης ούτε θα έκλεβε, ούτε ανάγκη καμία έχει να κλέψει.
Αντίστοιχα, στην Πόλη των Φαντασμάτων κανείς δεν σκέφτεται ότι ο αντιπαθής, κακός Δήμαρχος Παπαγεωργόπουλος ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΝΑΙ ΚΛΕΦΤΗΣ.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Χτες έψαχνα μανιωδώς στα μηνύματά μου για να βρω τις συζητήσεις μας, αλλά τα 'χα σβήσει. Ανέκαθεν τα αρχεία μού μυρίζουν απώλεια και θάνατο.
Μια λέξη, κάτι, για να πιαστώ, να θυμηθώ, να χαμογελάσω: «τσίπουρο άνευ... Καπάνι... φιλελέ... κουμούνι». Μπα, τίποτα: ένας μουγκός θάνατος.
Ένα βιβλίο μένει στο τέλος: λέξεις. Και μέσα σ' όλ' αυτά, ρε Πάνο, ψάχνουμε εκδότη στα 50 μας για 10 τυπογραφικά. Θάνατος: η μόνη εκεχειρία.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Σαν το στραβοπιωμένο αλκοόλ, τα τρέχοντα πολιτικά πράγματα, μηδαμινής αξίας για όποιον τα κοιτά από το αύριο, αφιονίζουν & τους πιο ησύχους.
Θυμίζουν πρωτοσέλιδα εφημερίδων δεκαετίας & βάλε, που καθετί πάνω τους, από τις γραμματοσειρές ώς τα πρόσωπα, μυρίζει σκουριά: μυρίζει χτες.
Μα βέβαια δεν υπάρχει αύριο για μας· ούτε και χτες υπάρχει: μόνο ένα πελώριο σήμερα με δυο σαγόνια —τη Σκύλλα & τη Χάρυβδη— που μας αλέθουν.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Με 20.000 υπαλλήλους στη ΔΕΗ, το δημοψήφισμα είναι σοφή επιλογή. Εάν ήταν 40.000, η αμέσως σοφότερη θα ήταν το αντάρτικο πόλης — ή το βουνό.
Όπως η λάμπα που φωτίζει δυνατότερα από ποτέ λίγο πριν καεί, έτσι και με την πρώτη διαγραφή στην ιστορία της ΔΗΜΑΡ: θα 'ναι και η τελευταία.
Τελευταία ας μην είναι η διάθεσή μας να τα υπερβούμε όλα ετούτα κοιτώντας τολμηρά στο μέλλον. Θέλει αισιοδοξία, βέβαια. Και πού να τη βρεις.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Τα αφόρητα κλισέ πολιτικο-δημοσιογραφικού λόγου και των σπίκερ στα ματς. Το αστείο σπρέι που θυμίζει τις χαρωπές κόκκινες γραμμές τής ΔΗΜΑΡ.
Η πτώση των παραδοσιακών μεγάλων δυνάμεων, η Βραζιλία σαν το ΠΑΣΟΚ τού Βενιζέλου, η Γερμανία παραδόξως δίκην ΣΥΡΙΖΑ, οι Ολλανδοί του Σαμαρά.
Μπα: η πιο ορθή αναλογία πολιτικής-Μουντιάλ είναι οι αναποφάσιστοι οπαδοί — αυτοί που σήμερα νιώθουν καλύτερα με τον ένα, αύριο με τον άλλο.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Ο μόνος τρόπος για να σταθείς πολιτικά στον σαλονικιώτικο αφρό είναι οι καθημερινές σπονδές στο ψηφοφοράτο. Θυμίζει, αχνά, Φαμίλια όλο αυτό.
Ναι· συμβαίνει παντού. Απλώς εδώ ο κόσμος είναι λιγοστός, τα πρόσωπα οικεία, οι δρόμοι μετρημένοι, τα βλέμματα αψιά: μια μικρή Magna Grecia.
Τρομάζεις όταν το αναπνέεις αυτό: σχεδόν πιάνεις τον εαυτό σου να κοιτά με φόβο στις γωνίες τη νύχτα. Οπότε ζήτω ο capo dei capi Λαός· ζήτω!
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Ο χρυσαυγίτης Ματθαίος Γιαννούλης, ο αποτροπιαστικός Νίκος Φωτόπουλος, ο χίπστερ Κροκοδειλάκος της Κρήτης: να την η Ελλάς τού θέρους — ιδού.
Και παραδίπλα άνθρωποι που μοχθούν πάνω από κείμενα, ιδέες, εικόνες, μουσική ή από μια σταλιά νεοφυείς επιχειρήσεις: ιδού το αντίπαλον δέος.
Ναι, είναι πόλεμος. Είναι ο μόνος πόλεμος που καλούμαστε να διαλέξουμε στρατόπεδο. Ο μόνος, πια, που αξίζει να νικήσουμε — πεθαίνοντας έστω.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
O επόμενος εμφύλιος θα γίνει για τα σύνθετα τουριστικά καταλύματα, αυτά με τα ξενοδοχεία 5 αστέρων, τα γήπεδα γκολφ & τις μαρίνες: τα condo.
Τα rooms to let δεν πρέπει να χαθούν: μόνο δίπλα σ' αυτά γαργαλάει τη μύτη ο ουζομεζές, μόνο χάρη σ' αυτά ο Έλλην ήλιος βασιλεύει δοξαστικά.
Όχι στις επενδύσεις των ξένων funds: θέλουμε καρπούζι, κι ακρογιάλι, κι άμμο στο λαιμό τής κοπελιάς, κι ένα γαϊδαράκο χαμογελαστό στο δείλι.