Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Κι έτσι, χαρούμενοι, ωραίοι, με πρόσωπα να λάμπουν, το παραμύθι φτάνει σιγά-σιγά στο τέλος του. Μια ανάσα έμεινε, ένα Ελλήνων Πάσχα· τέτοια.
Θέλει ψυχραιμία, φίλοι και σύντροφοι, τώρα. Ψυχραιμία και χαμόγελο. Αλλιώς δεν θα περάσει — δεν θα βγουν οι μέρες. Και νά άλλη μια συμβουλή:
Στους καιρούς που έρχονται θα λαχταράς να καταδώσεις τους καταδότες — να μην το κάνεις. Αν είναι να χυθεί αίμα, ας χυθεί μονάχα το δικό μας.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Η επίδειξη τρόμου, μίσους και κάλπικου «φρονήματος» που συνιστούν οι φασιστικές παρελάσεις μαθητών και στρατιωτών είναι ντροπή για το έθνος.
Κι αν η αμήχανη μεταξικής κοπής βόλτα της μαθητιώσας νεολαίας είναι κατά βάσιν απλώς γελοία, η στρατιωτική παρέλαση είναι και κωμικοτραγική:
οποιαδήποτε χώρα μπορεί να καταλάβει την Ελλάδα μέσα σε ώρες. Πράγμα όχι κατ’ ανάγκην κακό για μας μα σαφώς ανόητο για όποιον μάς ζαλωνόταν.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Συμμερίστηκα και εγώ την ανακούφιση όλου του κόσμου με την αξιοπρεπή, ορθολογική, εντέλει πατριωτική εμφάνιση του πρωθυπουργού στη Γερμανία.
Αν πιστεύω ότι θα βγει κάτι καλό από όλα αυτά για τη χώρα; Όχι βέβαια, όπως επαναλαμβάνω καιρό τώρα μονότονα — και απελπιστικά σχεδόν μόνος.
Μα είναι ωραίο να χαλαρώνεις, να νιώθεις ένα χαμόγελο να χύνεται σαν μέλι στο στόμα σου. Μην ξεχνάς: είμαστε κομπάρσοι σ’ ένα θέατρο τσέπης.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Γιατί κοροϊδεύουν εταίρους και Έλληνες οι Τσίπρας-Καμμένος, οδηγώντας τη χώρα σε μία εκ των προτέρων χαμένη σύγκρουση; Τα Μέσα δεν απαντούν.
Το θέμα είναι απλό: είτε προχωρούν στη λήψη των αναγκαίων, επιβεβλημένων μέτρων, είτε η Ελλάδα κατρακυλά στη χρεοκοπία και στην παραφροσύνη.
Μπα, είναι ακόμη πιο απλό: η δραχμική-αντιδυτική πορεία είναι συμφωνημένη. Με τα φαιδρά ελληνικά του ενός, με τα ασκούπιστα σάλια του άλλου.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Θα μπορούσες να εκμεταλλευόσουν αυτό τον λιγοστό χρόνο που σου δίνεται όποτε ανοίγεις τα μάτια σου αλλιώς — μένοντας έκπληκτος, φέρ’ ειπείν.
Οι άνθρωποι καταπίνουνε σπαθιά και φτύνουν φλόγες διαρκώς: αφηγούμενοι, συνθέτοντας, εικονογραφώντας: είναι μάγοι και πωλητές αλεξικεραύνων.
Αντ’ αυτών, πίνεις βιαστικά καφέ, φυλλομετράς μια κυριακάτικη, σκρολάρεις μια συφοριασμένη ελληνική timeline, διαβάζεις για τον Κατρούγκαλο.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Οφείλουμε να παραδεχτούμε πως η κυβέρνηση νίκησε στις διαπραγματεύσεις με τους εταίρους μας («εταίρους»;...) ή μάλλον ότι τούς νικά διαρκώς.
Όλοι τους ασχολούνται μ' αυτήν, την παρακαλούν, την κουλαντρίζουν, μα εκείνη —η κυβέρνησή μας— χαμογελά και γυρίζει για να νικήσει και μέσα.
Μακάρι να ήταν στη θέση της βρισκόταν η χώρα. Μα είναι μόνο αυτή —η κυβέρνησή μας— και νικά, και χαμογελά, κι οργανώνει νέες φιέστες τρόμου.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Ούτε Βαϊμάρη, ούτε Πομπηία. Ένα μεγάλο στέρφο χωριό είναι η Ελλάδα, με δίχως ιστορία, με δίχως παρελθόν — σκάρτα διακόσα χρόνια τσομπαναρία.
Μα θα πέσουμε με αξιοπρέπεια. Δεν θα ζήσουμε: θα ΠΕΣΟΥΜΕ. Με το κεφάλι ψηλά, κι ενώ γύρω μας τσιπροκαμμένοι και λοιπό χουντολόι θα ρεκάζουν.
Με τους άντρες μας και τις γυναίκες μας, με τους φίλους και τους δικούς, με λόγια, γέλια, καπνά και κρασιά ακριβά. Α! θα πέσουμε αξιοπρεπώς.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Κι ενώ όλες οι ξένες εταιρείες που δραστηριοποιούνται στο υπό κατάρρευση φέουδο των Ρώσων μαφιόζων μαζεύουν ακόμα και τα ψιλά από το ταμείο·
κι ενώ η φιλοναζί ΠτΒ ράβει αποκριάτικη φούστα Μαντώς Μαυρογένους για να σύρει το χορό με τους άλλους εθνικιστές στα χουντοκλαρίνα της 25ης·
εσύ δουλεύεις με μισή καρδιά, μετράς τα δίφραγκα, κοιτάς τη ΔΕΗ, φυλλομετράς παλιά βιβλία, αρπάζεσαι από ξένες λέξεις· και δεν ελπίζεις πια.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Αργά-αργά, έτσι γλυκά που αρμόζει στο συνηθισμένο στα τσίπουρα λαρύγγι του Έλληνα, γλιστρά αυτή η σκρόφα γεύση της χούντας. Αχ: τη χαίρεται.
Δεν ξέρει από Ρώσους φύλαρχους, περίεργες κινέζικες δυναστείες (κάτι προ Χριστού μαϊμουδίστικα κόλπα, φίλε) και ξέρω γω: ξέρει από πουτάνες.
Μέχρι χτες τού δίνονταν. Και μετά τις έσφαζε και τις πέταγε στα χωράφια. Χώρια οι επιδοτήσεις. Όλα καλά: θα φέρει κι άλλες το νέο γκουβέρνο.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Μολονότι πριν μερικούς μήνες ήταν μαρτύριο η προσπάθεια να βρω θέματα για τη στήλη, από τον Δεκέμβρη και μετά μαρτύριο είναι η επιλογή τους.
Με τη χθεσινή εξαίρεση: η ΚΚΚ (Κοτζιάς-Καμμένος-Κωνσταντοπούλου) ή ο Γιάνης δεν κάναν κάτι, το δε «Komm hier» της Μέρκελ δεν συνιστά είδηση.
Μοναδική είδηση είναι αυτή: οι πλημμυρισμένες timeline έξαλλων χρηστών που έβλεπαν με μανία στην τηλεόραση μια ταινία με τον Μουσολίνι live.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Διάβασα την καταφανώς ψευδή είδηση ότι μετά το πέρας τής παρελάσεως θα παραμείνουν, λέει, οι μπάντες και θα παίξουν δημώδη χορευτικά άσματα.
Μου άρεσε η εικόνα κι ας είναι ψέμα. Όσο σκέφτομαι, δε, τον ΥΕΘΑ μας ντυμένο Θεόφιλο-ντυμένο-Μεγαλέξαντρο να χορεύει μπάλους, εκστασιάζομαι.
Τίποτε δεν πρέπει να στερήσει από το Λαό την πορεία του προς το Καλλιμάρμαρο για τις καρατομήσεις των δωσιλόγων και τις Εορτές Αλυτρωτισμού.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Δεν είναι εύκολο πράγμα να κυβερνάς μια χώρα — ακόμα και μια χώρα σαν την Ελλάδα που διέπεται από αναντάμ-παπαντάμ μαφιόζικο εθιμικό δίκαιο.
Φαντάσου δε να ’χαμε κυβέρνηση καμωμένη από ημιεγγραμμάτους, ιδεοληπτικούς, εμμονικούς, ερασιτέχνες ή φαύλους. Που να μην ξέραν το Σύνταγμα.
Και σκέψου να μην ήθελαν, λέει, ποτέ να κυβερνήσουν τη χώρα, αλλά επί της χώρας. Α! Σάββατο είναι, μη σκέφτεσαι, άσ’ το, βγες για κάνα ποτό.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Λίγο πριν το Grexit —που απεργάζεται η κυβέρνηση ΑΝΕΛ-ΣΥΡΙΖΑ και οι κολαούζοι της απλώνοντας το κολλαριστό τραπεζομάντιλο στο τραπέζι— αυτό:
πόζες αλά Μαντάμ Σουσού που σε κάνουν να ντρέπεσαι και να μασάς παρωνυχίδες, και αξιοδάκρυτη αμορφωσιά που ντροπιάζει κι εχθρούς και φίλους.
Πια, δεν ξέρεις τι να πρωτοπείς — και τι να πιστέψεις: είναι μια εθνικολαϊκιστική κυβέρνηση της τάχα μ’ Αριστεράς; της Δεξιάς; ή του τίποτα;
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Δεν έχω πρόχειρο άλλο παράδειγμα χώρας που οι Αριστεροί κάτοικοί της να έχουν τόσο καταξετρελαθεί με την Ακροδεξιά. Είναι πράγματι λιβιδικό.
Ό,τι και να πει ή να κάνει ο κάθε Καμμένος (για να μη πω για την ατζέντα τής ΧΑ) οι συμπολίτες μας Αριστεροί θα το υιοθετήσουν με παλαμάκια.
Αν το έβλεπα στο σινεμά, θα έλεγα πως είναι τραβηγμένο από τα μαλλιά. Τώρα που το ζω, τραβώ τα μαλλιά μου. Οι δε ναζί τρίβουν τα χέρια τους.