Εδω και μισή ώρα έχω ανοίξει τη φωτογραφία του μικρού αγοριού που ξέβρασε η θάλασσα στην Τουρκία. Την κοιτάζω λίγα δευτερόλεπτα, δεν αντέχω και την ξανακλείνω. Κάνω κάτι άλλο, ξεχνιέμαι και ύστερα από 2-3 λεπτά την ξανανοίγω. Αυτό έχει γίνει τώρα 5-6 φορες.
Κάνω διάφορες προβολές πάνω στο άψυχο σώμα του: ως πολίτης, ως πατέρας, ως Eυρωπαίος, ως Έλληνας, ως άνθρωπος που μου ’λαχε να ζω στην ασφάλεια μιας προηγμένης χώρας και που αποκλειεται να πρέπει να κολυμπήσω με το παιδί μου σε κάποιο πέλαγος για να βρω μια αξιοπρεπή ζωή. Όση ευαισθησία και να δείξω, ο μικρούλης πνίγηκε βεβαια. Ο πιτσιρικάκος πάει. Ούτε που θα μάθουμε και τίποτα γι’ αυτόν και δεν θα ‘ναι ο μόνος. Πώς το λεει εκείνος ο φιλόσοφος, ο θάνατος είναι μόνο δικός μας, δεν μεταβιβάζεται ποτέ. Και η ανυπαρξία στερείται νοήματος, ή ίδια είναι α-νόητη και αδιανόητη. Το νόημα της το δίνουμε εμείς, και αφορά εμάς, όχι τους νεκρούς. Και οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι είτε ως δεξιοί είτε ως αριστεροι (κυρίως ως αριστεροί) Ευρωπαίοι αυτό το νόημα δεν έχουμε κατορθώσει ακόμη ούτε καν να το συλλάβουμε, πόσο μάλλον να το αποδώσουμε. Ο λάιτ εθνικισμός του έντρομου μεσοαστού ευρωπαίου κατοίκου και ο αφελής διεθνισμός του ψευδο-ανθρωπιστή αριστερού που ζει επαναλαμβανόμενα το ’68 του (τι κόλλημα ρε) δεν επιτρέπουν ακόμη καλά καλά να αποδεχτούμε το φαινόμενο. Αντιμετωπίζεται ως φυσικό φαινόμενο, όπως ένας τυφώνας, ένα άσχημο τερτίπι της φύσης, κάτι έξω από τον κόσμο τούτο. Και τα θύματά του, εργαλειακά, για να πούμε κάτι άλλο από αυτό που είναι. Για να πούμε για την κακιά Ευρώπη ή για την κακιά παγκοσμιοποίηση.
Ούτε βεβαια ο καλοδεχούμενος ακτιβισμός μπορεί να αντικαταστήσει την οργανωμένη πολιτική μιας ευνομούμενης πολιτείας, όπως με ρεζίλικο τρόπο είδαμε από την απελθούσα ηγεσία του υπουργείου (τι επικίνδυνες σαχλαμάρες ήταν αυτές). Παρακολουθώ χρόνια, προσεκτικά, τη διεθνή συζήτηση για το μεταναστευτικό (έλα τώρα με τις λέξεις...) ως μη ειδικός, αλλά ομολογώ ότι δεν έχω δει αποτελεσματική πρόταση από πουθενά, επιστήμονες, πολιτικούς, ακτιβιστές (κάτι ενδιαφέρον είχε δοκιμάσει να κανει η Ισπανία πριν 7-8 χρόνια, αλλά απέτυχε), οπότε το σημείωμα αυτό δεν έχει συμπέρασμα, δεν φθάνει στο διά ταύτα. Οφείλει την αμηχανία του μόνο σε αυτή τη φωτογραφία που δεν μπορώ να κλείσω, που δεν μου πάει το χέρι. Και που κι εγώ δεν μπορώ να τη συλλάβω. Μου είναι αδιανόητη.
Δ.Π. Σωτηρόπουλος. Αναπληρωτής Καθηγητής Σύγχρονης Πολιτικής Ιστορίας και Γραμματέας Σύνταξης της Νέας Εστίας
Προσθήκη νέου σχολίου