Η παρέμβαση του Αντώνη Σαμαρά στα Νέα Σαββατοκύριακο[1] δεν έκρυβε καμία έκπληξη. Ηττημένος και παραγκωνισμένος ο πολιτικός από τη Μεσσηνία, επιστρέφει στο ρεπερτόριο που ξέρει καλά από όταν υποκίνησε τη δήθεν εθνική υπόθεση για το Μακεδονικό, για να ρίξει τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη – ένα ασήμαντο για τις σημερινές πραγματικότητες ζήτημα που, καλά καθούμενα, ενώ ήταν μια παρανυχίδα, χρησιμοποιήθηκε πολιτικά ως εθνικό τραύμα.
Το ίδιο μένος κινητοποιεί τις σημερινές αντιδράσεις του. Επικαλούμενος εκτιμήσεις για την εξωτερική πολιτική της χώρας, προσπαθεί (αφού πήγε στο καλάθι της ιστορίας η φενάκη των Τεμπών, την οποία και ο ίδιος χρησιμοποίησε αντιπολιτευτικά) να πλήξει την κυβέρνηση. Άλλος ένας. Αλλά πια είναι άλλος ένας εξουδετερωμένος – και οσονούπω απόμαχος.
Η ιστορία έδωσε στον Αντώνη Σαμαρά μια μεγάλη ευκαιρία. Η κυβέρνησή του, στη δίνη της κρίσης της χρεοκοπίας, έκανε αξιοθαύμαστη προσπάθεια για τη σωτηρία της χώρας. Η προσπάθεια εκείνη συνέβαλε να μείνουν σε δεύτερο πλάνο οι πολιτικές του επιλογές μετά το Καστελόριζο και το πρώτο μνημόνιο, ο αντιμνημονιακός λόγος του (ο αντιμνημονιακός εγκλωβισμός της ΝΔ) και τα Ζάππεια. Η επιστροφή στις πολιτικές απόψεις που προκάλεσαν κρίσεις, ωστόσο, αναζωπυρώνει τις μικροπολιτικές επιλογές του σκοπιμότητας και τους καιροσκοπισμούς του – και επαναφέρει τη μεγάλη εικόνα ενός προσώπου που δεν μπόρεσε να απαλλαγεί από προσωπικές εμπάθειες και ιδεολογικές αγκυλώσεις.
[1] https://www.tanea.gr/2025/05/17/opinions/pou-pame-online/
Προσθήκη νέου σχολίου