Στην αρχή ήταν η δήλωση του Δημήτρη Χατζησωκράτη, ο οποίος πριν κάποιες εβδομάδες πρότεινε την ενσωμάτωση του ΣΥΡΙΖΑ στο νέο κόμμα του Αλέξη Τσίπρα: έτσι «το όνομα και το σήμα του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ κατατίθενται στον Άρειο Πάγο και η περιουσία του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ και η κρατική επιχορήγησή του μεταβιβάζονται εξ ολοκλήρου στο νέο κόμμα», έγραψε. Μάλιστα, πριν το νέο κόμμα Τσίπρα ιδρυθεί και, πολύ περισσότερο, πριν αυτό καν ανακοινωθεί επισήμως.
Η σχετική συζήτηση, ως φαίνεται, θα εντείνεται όσο η συζήτηση για το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζεται.
Ευγενής ο πόθος. Βεβαίως, για τον παρά. Επειδή όπως διαπιστώσαμε και από τις εξελίξεις με την ΕΛΑΣ του Τσίπρα, το όνομα ΣΥΡΙΖΑ θα μείνει στα αζήτητα. Αλλ’ ο παράς δεν είναι εύκολη υπόθεση, όπως παντελώς λανθασμένα κατανόησε ο σύντροφος Δημήτρης Χατζησωκράτης.
Και τούτο καθότι ο ταβάς με τα εκατομμύρια δεν είναι ούτε του συντρόφου Χατζησωκράτη ούτε του παππού του, ούτε του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά του ελληνικού λαού. Ως εκ τούτου δίδεται με διάφορες προβλέψεις και όρους που προβλέπονται από νόμους του ελληνικού κράτους. Δεν δίδεται κατά βούλησιν, ούτε και στου Καραγκιόζη το γάμο.
Με άλλα λόγια, αυτό που προτείνει ο σύντροφος Χατζησωκράτης είναι και μη ηθικό και μη νόμιμο.
Όσον αφορά το ηθικό κομμάτι του ζητήματος, εκτός της απολύτως δικαιολογημένης απορίας μου εάν και κατά πόσον η ιδιότητα του να φέρουν οι συριζαίοι μεθ’ εαυτών το ηθικό πλεονέκτημα –όπως ο σαλίγκαρος το καβούκι του– μεταβιβάζεται κατά τον ίδιο τρόπο και στους ελασίτες, ουδόλως άλλως με ενδιαφέρει. Οπότε, θα περιοριστώ στο δεύτερο. Δηλαδή στη νομιμότητα μιας τέτοιας χρηματικής μεταφοράς, πράγμα το οποίο ενδιαφέρει και τα άλλα πολιτικά κόμματα, και εμένα ως πολίτη όπως και κάθε σκεπτόμενο πολίτη.
Οποιαδήποτε μεταφορά της προβλεπόμενης κρατικής επιχορήγησης του ΣΥΡΙΖΑ του Σωκράτη Φάμελλου στην ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα, δεν είναι νόμιμη, ακόμα κι αν το κόμμα του Σωκράτη Φάμελλου μεταφερθεί ολοσούμπιτο και συφάμελο, ήτοι μετά του αρχηγού Σωκράτη, με μια απόφαση και ένα άρθρο, στην αγκάλη της ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα, μετά των βουλευτών του, του αρχείου του, της σφραγίδας του και της καφετιέρας του.
Και τούτο διότι το νέο κόμμα του Αλέξη Τσίπρα δεν ανήκει σε καμία από τις τέσσερις κατηγορίες που δικαιούνται τακτική ή και εκλογική κρατική χρηματοδότηση, σύμφωνα με όσα ορίζει το άρθρο 2 του νόμου 3023/2002 για τη χρηματοδότηση των κομμάτων. Οι κατηγορίες αυτές είναι οι εξής:
Την τακτική χρηματοδότηση δικαιούνται:
α. Τα πολιτικά κόµµατα και οι συνασπισµοί, που εκπροσωπούνται στη Βουλή µε βουλευτές εκλεγµένους στις γενικές βουλευτικές εκλογές από τους συνδυασµούς του ίδιου κόµµατος ή συνασπισµού.
β. Τα πολιτικά κόµµατα και οι συνασπισµοί, από τους συνδυασµούς των οποίων έχουν εκλεγεί αντιπρόσωποι στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
γ. Τα πολιτικά κόµµατα και οι συνασπισµοί, τα οποία στις τελευταίες γενικές βουλευτικές εκλογές είχαν καταρτίσει πλήρεις συνδυασµούς, τουλάχιστον, στο εβδοµήντα τοις εκατό (70%) των εκλογικών περιφερειών της χώρας και συγκεντρώσει αριθµό ψήφων, τουλάχιστον, ίσο µε το ένα κόµµα πέντε τοις εκατό (1,5%) του συνόλου των έγκυρων ψηφοδελτίων της επικράτειας.
Την δε εκλογική χρηµατοδότηση δικαιούνται:
α. Τα πολιτικά κόµµατα και οι συνασπισµοί, που εκπροσωπούνται στη Βουλή µε βουλευτές εκλεγµένους στις γενικές βουλευτικές εκλογές από τους συνδυασµούς του ίδιου κόµµατος ή συνασπισµού.
Πράγμα το οποίο σημαίνει ότι το νεοσύστατο ή, για να ακριβολογούμε, μη ακόμα ιδρυθέν κόμμα Τσίπρα, για την κατά νόμον ίδρυση του οποίου αναμένεται η δημοσίευση της σχετικής απόφασης του Αρείου Πάγου, αφού δεν συγκεντρώνει καμία από τις παραπάνω απαραίτητες προϋποθέσεις που αυστηρά ορίζει ο νόμος, δεν μπορεί να λάβει χρήματα του ελληνικού κράτους, ούτε άμεσα αλλά ούτε και έμμεσα, με βάση αλχημείες, όπως αυτή που προτείνει ο Δημήτρης Χατζησωκράτης ή που μανιωδώς αναζητούν κάποιοι ενόψει της, σε λίγες μέρες, συνεδρίασης της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ.
Αλλά και ιδιωτική χρηματοδότηση (παρ’ όλο φυσικά που ένα πολιτικό κόμμα δεν είναι σε καμία περίπτωση ιδιώτης) μπορεί να θεωρηθεί διότι, σύμφωνα με τον παραπάνω νόμο, ο ιδιώτης πρέπει να είναι αποκλειστικά φυσικό πρόσωπο (το κόμμα δεν είναι) και το ποσό ιδιώτη προς ένα πολιτικό κόμμα δεν μπορεί να είναι μεγαλύτερο των 20.000 ευρώ – και εδώ μιλάμε για εκατομμύρια.
Όσον αφορά την καφετιέρα και τον υπόλοιπο εξοπλισμό των γραφείων του ΣΥΡΙΖΑ, μάλλον μπορούν να δωρηθούν. Ο νόμος δεν το απαγορεύει. Ούτε είναι κακή ιδέα να κρατάει κάθε υποψήφιος από τον ΣΥΡΙΖΑ (παρεμπιπτόντως και από τη Νέα Αριστερά) το κατιτίς του, περιμένοντας μπροστά στην πόρτα της ΕΛΑΣ και τρώγοντας τα νύχια του απ’ την αγωνία μέχρι να του ανοίξουν και να δει αν θα τον δεχτούν.
Αναθεωρώ. Ιδού και η ηθική πλευρά
Έχοντας όμως, εν τω μεταξύ και έπειτα από τέσσερις ολόκληρες παραγράφους, αλλάξει και εγώ γνώμη, όπως ακριβώς μετά από μόλις δέκα - δεκαπέντε χρόνια άλλαξε γνώμη για τον Αλέξη Τσίπρα και ο διάττων πολιτικός αστέρας των τελευταίων ημερών και αναπληρωτής εκπρόσωπος τύπου της ΕΛΑΣ, Νίκος Νυφούδης, ο οποίος μας γνωστοποίησε πρόσφατα ότι δεν είναι δα και δέντρο για να μην αλλάζει γνώμη, και στον οποίο εύχομαι από καρδιάς να μακροημερεύσει στο κόμμα του Αλέξη Τσίπρα, διότι από ό,τι προκύπτει από τις εν γένει δηλώσεις του, παλιές και νέες, το πολιτικό του επίπεδο για εκεί ακριβώς είναι, αποφάσισα να μην παραβλέψω ούτε την ηθική πλευρά της υπόθεσης.
Διότι και, ανεξαρτήτως του εάν οι ελασίτες αποκτούν και αυτοί εγγενώς το ηθικό πλεονέκτημα όπως οι συριζαίοι, δεν θα είναι καθόλου ηθικό από πολιτικής απόψεως για τα υπόλοιπα πολιτικά κόμματα το να αποκτήσει, επίσης εγγενώς και εκ του μηδενός, χρήματα του ελληνικού κράτους, και μάλιστα εκατομμύρια, ένα πολιτικό κόμμα, ευρισκόμενο –ω του θαύματος– από τη γέννησή του με ένα τεράστιο πλεονέκτημα έναντι των άλλων, νέων ή και παλιών, κομμάτων της ίδιας κατηγορίας. Τα οποία κόμματα δεν εκπροσωπούνται στο Κοινοβούλιο, παρότι κάποια εξ αυτών έχουν ήδη πάρει μέρος και σε εκλογικές αναμετρήσεις, όχι σε μία αλλά σε πολλές· πλην όμως, μη συγκεντρώνοντας τις παραπάνω απαραίτητες προϋποθέσεις που ο νόμος απαιτεί, απαγορεύεται να λαμβάνουν, και δεν λαμβάνουν, ούτε ευρώ από αυτή τη χρηματοδότηση.
Πέραν τούτου όμως, είναι επίσης πολιτικά ανήθικη κάθε τέτοια μεταφορά χρημάτων, διότι τα χρήματα αυτά δόθηκαν στον ΣΥΡΙΖΑ ως πολιτικό κόμμα, το οποίο αποτελούνταν και από άλλους πολιτικούς και βουλευτές πλην αυτών που θα μεταναστεύσουν κατ’ ομάδας και ομοθύμως στη νέα ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα. Και οι οποίοι, είτε δεν θέλουν να αποτελέσουν μέρος του νέου κόμματος του αρχηγού Αλέξη όπως π.χ. ο Παύλος Πολάκης, είτε ο αρχηγός Αλέξης δεν θέλει να αποτελέσουν μέρος του κόμματός του. Η κρατική χρηματοδότηση όμως δόθηκε στον ΣΥΡΙΖΑ και γι’ αυτούς τους πολιτικούς-βουλευτές ή, για να το πούμε αλλιώς, κατά τον υπολογισμό του ύψους του ποσού της κρατικής χρηματοδότησης που δόθηκε στον ΣΥΡΙΖΑ συνυπολογίστηκαν και αυτοί οι βουλευτές του. Οπότε;
Οπότε, θα αναρωτηθείτε γιατί ο σύντροφος Δημήτρης Χατζησωκράτης έκανε την παραπάνω πρόταση; Μάλλον διότι, ως γνήσιος αριστερός, κοίταξε μόνο το άρθρο 56 του Καταστατικού του ΣΥΡΙΖΑ που λέει: «Απόφαση διάλυσης: Απόφαση διάλυσης του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ μπορεί να ληφθεί σε συνεδριακή διαδικασία, η οποία ρυθμίζει και τα σχετικά με την τύχη της περιουσίας του», και τίποτα πέραν αυτού, μένοντας πιστός στην αριστερή αρχή: η αλήθεια βρίσκεται πάντα και μόνον στις αριστερές γραφές και αποφάσεις, οι οποίες, ως επαναστατικές, σε γενικές γραμμές αν όχι πάντα, υπερισχύουν των νόμων.
Πάντως, υπενθυμίζω ότι, σύμφωνα με το παραπάνω άρθρο του ισχύοντος καταστατικού του ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ, η οποιαδήποτε τύχη των περιουσιακών στοιχείων του κόμματος, άρα και η κρατική χρηματοδότηση, θα πρέπει σε κάθε περίπτωση να αποφασιστεί αφενός από Συνέδριο του κόμματος και όχι με απόφαση της Κεντρικής του Επιτροπής ή με απόφαση οποιουδήποτε άλλου οργάνου του κόμματος, αφετέρου να είναι σύμφωνη με τους ισχύοντες νόμους.
Και για να μην ξεχνάμε, γνωρίζω και θυμίζω ένα πολιτικό κόμμα το οποίο, όταν αυτοδιαλύθηκε, παρέδωσε τα εναπομείναντα χρήματα της κρατικής χρηματοδότησης εκεί απ’ όπου τα πήρε, δηλαδή στο ελληνικό κράτος και στον ελληνικό λαό. Το κόμμα αυτό ήταν το Ποτάμι και ο αρχηγός ο Σταύρος Θεοδωράκης – και μπράβο τους. Τα καλά πρέπει να λέγονται.
Στο ερώτημα, πάντως, γιατί και το Ποτάμι είχε στους κόλπους του πολιτικούς, οι οποίοι μάλιστα αναδείχτηκαν και βουλευτές του, όπως ο παραπάνω αναφερθείς Νίκος Νυφούδης, υπάρχει απάντηση.
«Γι’ αυτό είχε κι αυτό το τέλος».
Προσθήκη νέου σχολίου