Ο Τσαρλς Σίμικ, από τους σημαντικότερους ποιητές του καιρού μας, που το 1990 τιμήθηκε με το βραβείο Πούλιτζερ, πέθανε στη Νέα Υόρκη, σε ηλικία 84 ετών. Κάποια από τα ποιήματά του αντανακλούν έναν σκοτεινό εσωτερικό κόσμο, άλλα απεικονίζουν ρεαλιστικά πορτρέτα βίας και απελπισίας – αλλά το χαρακτηριστικό όλων είναι το σκοτεινό και το κοφτερό χιούμορ.
Ποιήματα
Τρία ποιήματα από τη Χριστιάνα Μυγδάλη. Δημοσιεύτηκαν στο τεύχος 136
Μεταφράζουν:
Παναγιώτης Ιωαννίδης, Ορφέας Απέργης, Μαίρη Γιόση, Αντωνία Γουναροπούλου, Γιάννης Δούκας, Κατερίνα Ηλιοπούλου, Λευτέρης Ζαχαριουδάκης, Λένα Καλλέργη, Δήμητρα Κωτούλα, Στέργιος Μήτας, Άρτεμις Μιχαηλίδου, Χριστιάνα Μυγδάλη, Κώστας Πλησιώτης
Στο ένατο αφιέρωμα τού «Με τα λόγια (γίνεται)» στην αμερικανική ποίηση, στις 14 Απριλίου 2021 στο YouTube, παρουσιάστηκε, μάλλον για πρώτη φορά στην Ελλάδα, τουλάχιστον τόσο εκτενώς, ο άκρως ιδιαίτερος aμερικανός ποιητής Bill Knott (1940-2014), με ποιήματά του που μετέφρασαν επί τούτου 13 έλληνες ποιητές και ποιήτριες. Το αφιέρωμα αυτό δημοσιεύτηκε στο τεύχος 129 του Books' Journal, εμπλουτισμένο με πέντε επιπλέον ποιήματα.
Επιλογή και απόδοση στα ελληνικά μέσω αγγλικών μεταφράσεων: Παναγιώτης Ιωαννίδης
Πώς προσέγγισαν την Νέα Ελλάδα –από το 1821 ώς τις μέρες μας– οι ξένες ποιήτριες και οι ξένοι ποιητές, από τον γεννημένο το 1792 Άγγλο Percy Bysshe Shelley ώς την 28χρονη σήμερα Κροάτισσα Marija Dejanović; Τι στάθηκε έμπνευσή τους, πέρα από τα αρχαία ίχνη;
ΜΕΤΑΦΡΑΖΟΥΝ:
Παναγιώτης Ιωαννίδης, Δημήτρης Άλλος, Ορφέας Απέργης, Φοίβη Γιαννίση, Γιάννης Δούκας, Λευτέρης Ζαχαριουδάκης, Λένα Καλλέργη, Δήμητρα Κωτούλα, Ασπασία Λαμπρινίδου, Μέμη Μελισσαράτου, Μαργαρίτα Μέλμπεργκ, Άρτεμις Μιχαηλίδου, Γιάννα Μπούκοβα, Χριστιάνα Μυγδάλη, Όλγα Παπακώστα, Κώστας Πλησιώτης
Με αφορμή τα 150 χρόνια –το 2019– από τον θάνατο του Ανδρέα Κάλβου (1792-1869), το «Με τα λόγια (γίνεται)» παρουσίασε ένα αφιέρωμα στον ποιητή την Τετάρτη 25 Απριλίου 2018, στην Ελληνοαμερικανική Ένωση της Αθήνας.
Είκοσι μόλις ποιήματα –οι περίφημες Ωδές του– αποτελούν το κύριο ελληνόγλωσσο έργο του, κι ωστόσο ο Κάλβος είναι, μαζί με τον σύγχρoνό του Σολωμό, ένας από τους γενάρχες της νεοελληνικής ποίησης. Δεν είναι μόνο το ιδιότυπο στροφικό και μετρικό του σύστημα, και η ιδιαίτερη γλώσσα του, αλλά ολόκληρος ο σκοτεινός και συγχρόνως εκτυφλωτικός κόσμος του που τον καθιστούν μοναδικό: υψηλό φρόνημα συνδυασμένο με μιαν αισθησιακή προσέγγιση της φύσης – ένας Κλασσικός Ρομαντικός.
Επιμέλεια: ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ
Ένα ποίημα του Ορφέα Απέργη για την Άνγκελα Μέρκελ[1]
Ένα ποίημα του Άνταμ Ζαγκαγιέφσκι (1945-2021).
Η Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη βραβεύτηκε με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης 2018 για το έργο της, Η επιστροφή των νεκρών (Πόλις, 2017). Στη συνέχεια, αναδημοσιεύουμε ένα ποίημά της που πρωτοδημοσιεύτηκε στο τεύχος 7 του Books' Journal, Μάιος 2011.
Ένα χριστουγεννιάτικο ποίημα του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι (ναι, του Ντοστογιέφσκι), μεταφρασμένο από τον Δημήτρη Β. Τριανταφυλλίδη. Προσφορά του περιοδικού μας στις αναγνώστριες και στους αναγνώστες του.
Δημοσιεύουμε δυο ποιήματα της Μαρίας Κυρτζάκη, ενδεικτικά των αναζητήσεών της στο πεδίο της μορφής αλλά και του περιεχομένου. Οι εξοικειωμένοι αναγνώστες μπορούν να αναγνωρίσουν την ποιητική ταυτότητα, κι ας χωρίζουν τα δυο αυτά δείγματα γραφής 27 ολόκληρα χρόνια.
Δυο ποιήματα του Άνταμ Ζαγκαγιέφσκι - το ένα, μάλιστα, είχε παραχωρηθεί στη μεταφράστριά του, Μπεάτα Ζουλκιέβιτς, πριν καν δημοσιευθεί στα πολωνικά.
Ι
Οἱ μέρες μου ὅλες λάθος μετρημένες
σὲ τσακισμένα δάχτυλα καὶ καταφαγωμένα
καθὼς χυμοῦσε πάντα πάνω μου τὸ λυσσασμένο τίποτε τῆς ζωῆς
Δὲν ἔχω χρόνο πιὰ
μὲ ἐγκαταλείπουν
οἱ πράξεις καὶ τὰ λόγια
Ὅλα ἔχουν τώρα τὴν εὐπρέπεια αὐτῶν ποὺ ἀποσύρονται
τὰ χέρια τῶν ἀγαπημένων μας ψάχνοντας γιὰ ἄλλες χειροπέδες
κι ἡ ἄμπωτη ἀπ' τὰ σπασμένα κρύσταλλα τοῦ ἔρωτα
κι ὁ δήμιος ποὺ τελειώνει τὴ δουλειά του καὶ κάνει τὸ σταυρό του
καὶ γυρνάει κι αὐτὸς στὸ σπιτικό του
ὅλα ἔχουν τὴν εὐπρέπεια αὐτῶν ποὺ ἀποσύρονται
καὶ μόνο ἡ φωνὴ μίας γυναίκας νὰ τρέμει καὶ νὰ τρίζει σὰ σπασμένη σκάλα
«... τὸ βράδυ μὴν ἀργήσεις...»
ποιὸ βράδυ, θεέ μου, τί νὰ μὴν ἀργήσω
μέσα σ' αὐτὸ τὸ ἀβυσσαλέο παθητικὸ τοῦ χρόνου
Πῶς τὸν καιρὸν ἐν ἀτοπήμασιν ἐβιότευσα ρεμβόμενος...
Μαρτύρια πάνω στὰ μαρτύρια
καὶ κρίματα πάνω στὰ κρίματα
χρεωκόπος τοῦ καιροῦ ἀσύγγνωστος
καὶ φτάνει τώρα ξαφνικὰ τὸ μήνυμα ὁ Ἀγώνιος πεθαίνει...
Νὰ τὸν προφτάσω πρέπει, ἀνάγκη πᾶσα
τώρα, σ' αὐτὸ τὸ τώρα ποὺ δὲν εἶναι χρόνος πιὰ
ἀραιώνει ἀραιώνει τὸ παρὸν τριγύρω μου κι ὁ Ἀγώνιος πεθαίνει
νὰ τὸν προφτάσω κι ἂς μὴ τὸν προφταίνω πιὰ
νὰ ξεκινήσω ἀμέσως... ἀπὸ ποῦ γιὰ ποῦ
σὲ μία κατάκοπη ἀκαταστασία σωριασμένα ὅλα τὰ τοῦ βίου μου
-ἔτσι τὰ βρίσκει ὅταν ἔρχεται τὸ μήνυμα
ἔτσι ὅπως πρὶν ἀπὸ μετοίκηση μὲς σ' ἔξαλλα δωμάτια
σκόρπια χρειώδη καὶ ἄχρηστα εὐτελῆ καὶ τιμαλφῆ ἐνθύμια καὶ φυλαχτὰ
φτωχὲς παρηγοριὲς τῆς καθημερινῆς ἁφῆς καὶ τῆς χαμοζωῆς μας
ἀπελπισία τοῦ τί νὰ πάρεις τί ν' ἀφήσεις
ἀπελπισία του νὰ σὲ νοιάζει ἀκόμη τί νὰ πάρεις τί ν' ἀφήσεις...-
σὲ μιὰ κατάκοπη ἀκαταστασία σωριασμένα ὅλα τὰ τοῦ βίου μου
σ' αὐτὸ τὸ τώρα ποὺ δὲν εἶναι χρόνος πιὰ
ἀραιώνει ἀραιώνει τὸ παρὸν τριγύρω μου
κι εἶμαι στὸ πουθενὰ
καὶ μόνο ἡ φωνὴ μιᾶς γυναίκας νὰ τρέμει καὶ νὰ τρίζει σὰ σπασμένη σκάλα
«... τὸ βράδυ μὴν ἀργήσεις...»
Ἀπὸ τὴ συλλογὴ «ἐκ περάτων», ἔκδ. ὕψιλον/βιβλία. Ἀθῆναι χ.χ.
Η αγορά μου.
Εκεί βρίσκονται όλα.
Κλείνονται μέσα μου.
Χάνονται σε βόλτες.
Δεν γυρίζουν.