Ποιήματα

ΤΟ ΚΟΒΕΙΣ στα δυο με βιασύνη
Δόντια πολύσπορα φρουρούν
στην καρδιά του ρουμάνι
υγρή ρεματιά κι ανασαίνει
φωτοσκίαση του καρπού ολογύρω·
πράσινο πάνω πάνω
επιστέφει με αργή ωρίμανση
τη μέσα σάρκα:

Την ξυπνάω για τον ήλιο που εξηγείται στα φυτά
για τον ουρανό τεντωμένο ανάμεσα στα δάχτυλα
την ξυπνάω για τις λέξεις που τσούζουν τον λαιμό
την αγαπάω με τ’ αυτιά μου
πρέπει να πας μέχρι το τέλος του κόσμου για να βρεις
   δρόσο στο χορτάρι

Μάνα, ανεβαίνω στον κήπο

Ξέρεις τι θέλω;

Κάηκαν σπίτια και μαντριά

όμως τώρα είναι σε ύφεση

Ζωή στη χρυσή σχεδία

Ναυαγός στην απέραντη στεριά

Μέσα στο σκοτάδι βλέπεις

Και όταν είναι ήλιος δεν βλέπεις

Ο Γιώργος εργάζεται στο Δήμο.

Λίγο πριν ξημερώσει ο Γιώργος βγαίνει στους δρόμους.

Οι δρόμοι είναι γεμάτοι σαγόνια.

Μόνη στην πίστα τώρα μαγειρεύει σάλτσες.

Ντύθηκε το βράδυ κύκνος.