Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Χώρες, ηλικίες, επαγγέλματα: πάνω σ' αυτά μιλάμε πλέον όταν βρισκόμαστε με φίλους. Γαλλία, τριάντα ενός ετών, δικηγόρος ή ξενοδοχοϋπάλληλος.
Για τους πιο τολμηρούς, ή ίσως τους πιο απελπισμένους, ανοίγονται μπροστά τους οι ωραίες ανοιχτές εκτάσεις της Νέας, φέρ' ειπείν, Ζηλανδίας.
Η γεωγραφία της νέας Κρίσης. Το μυαλό να δουλεύει. Ευκαιρίες. Ο κόσμος αλλιώς. Και κάποιοι που θα μείνουμε εδώ να χαρούμε ατόφιο σοσιαλισμό.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Στις ώρες της πολύ μεγάλης ανησυχίας (αυτής που συνήθως θυμάται αίμα), ποτέ δεν βλάπτει να θυμόμαστε την παλιά, αγέραστη, σοφότατη Πολυάννα.
Τα πράγματα, μας θυμίζει η Πολυάννα, θα μπορούσε να 'ναι χειρότερα: «Νά, κοίτα εκείνον εκεί που δεν έχει χέρια!» λέει το Παιχνίδι της Χαράς.
Γι' αυτό, μέχρι το τέλος, χαμογελάτε! (Στο τέλος, ναι, όλα θα πάνε κατά διαόλου. Κι άπαξ δεν πάνε κατά διαόλου, τότε δεν θα είναι το τέλος).
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Δυόμισι χρόνια: τσούλησε ο καιρός. Σαν να 'ταν χθες. Και νά που, μ' αυτά και μ' αυτά, φτάσαμε πάλι στο Σημείο 0. Κι όλα γύρω μας είναι ίδια.
Σπολλάτη: ήταν δυόμισι χρόνια που τα ζήσαμε. Όσο και να γανιάσαμε, και να ματώσαμε, και να πολεμήσαμε τους μικρούς εμφυλίους μας, τα ζήσαμε.
Απέμειναν δυόμισι μήνες εμπρός μας — θα τους φάμε στο Σημείο 0. Η ήσσων διαφορά (ότι δεν θα μας ξαναχαριστούν δυόμισι χρόνια) τι μας μέλλει;
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Παραπατάς στη βροχή με την κουκούλα από το μπουφάν να στάζει, τσαλαβουτάς στα νερά μιας ημιθανούς κι όπου να ’ναι χρεοκοπημένης χώρας.
Σου 'χει κολλήσει μια στροφή του Σαββόπουλου, τη σιγοσφυρίζεις φάλτσα, αμάξια κορνάρουν στις διαβάσεις, ένας σκύλος κοιμάται στο πεζοδρόμιο.
Στην τσέπη σου βαστάς ένα μαχαίρι — από τη λάμα. Λες, «Μόνο αυτό το αίμα ας χυθεί». Συνεχίζεις να το αγκαλιάζεις, να σφυρίζεις, να βρέχεσαι.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Συμπεράσματα από ένα Απόγευμα των Κρυστάλλων για Καλό Σκοπό: (α’) όλοι οι κουκουλοφόροι είναι ασφαλίτες, με πρώτους τους εμπρηστές τού Zara.
(β΄) Η νεολαία είναι μία και συγκρουσιακή. Το ίδιο και η μη νεολαία. (γ΄) Είναι κεκτημένο ταξικό δικαίωμα να πετάς πέτρες από 30 μέτρα ύψος.
(δ’) Ὁ μή ὤν μετ᾽ἐμοῦ κατ᾽ἐμοῦἐστι, καί ὁ μή συνάγων μετ᾽ἐμοῦ σκορπίζει, θλιβεροί απολιτίκ πασιφιστές φιλελέδες — θα σας κάψουμε όλους.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Λοιπόν, το 'δα από δω, το 'δα από κει, κατέληξα στο ότι προσωπικά δεν έχω πρόβλημα με τον Μιχελογιαννάκη — κι ας είναι αφόρητα γελοίο άτομο.
Οποιαδήποτε ενέργεια —ακόμη και η αξιοθρήνητα ψεύτικη πράξη ενός καταγέλαστου σκιτζή— μιλά για τους πρόσφυγες είναι ιερή και καλώς καμωμένη.
Καλά έκανε, και καλά κάνει. Οι φωτογραφίες των ταλαίπωρων πλην χαμογελαστών Άλλων μαζί του είναι φωτογραφίες που εικονίζουν αυτόν, όχι εμάς.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Χθες το βράδυ, σε ένα μπαρ, είδα μια κοπέλα καθισμένη στο τελευταίο-τελευταίο σκαμπό να χαϊδεύει έξαλλα τα πλήκτρα σε ένα λάπτοπ πενταετίας.
Εμείς τα 'χαμε με τους μικροαστούς που μια ζωή υβρίζουν τους αγωνιστές των δρόμων ισχυριζόμενοι πως τα άνθη της βίας ανήκουν στο παρακράτος.
Πηγαίνοντας στο wc, είδα κλεφτά την οθόνη της: «...τα στήθη μου όλο άρωμα ναι και η καρδιά του πήγαινε να σπάσει και ναι είπα ναι θέλω Ναι».
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Σε ένα μετααποκαλυπτικό διήγημα ΕΦ, μια αποικία έστειλε έναν απεσταλμένο πέρα από τα βουνά, να βρει άλλους επιζώντες, με σκοπό την επιβίωση.
Ο άντρας έφυγε μαζί με τον γιο του και όσα τρόφιμα μπορούσαν να βαστήξουν. Μετά από μήνες ταλαιπωρίας, έφτασε η ώρα του θυσιαστικού φονικού.
Ο πατέρας πάστωσε το κρέας του γιου, τον έφαγε μπουκιά-μπουκιά, έφτασε εντέλει, μετέφερε το μήνυμα, ίσως και να σώθηκαν. Είμαστε νεκρόφιλοι.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Είτε έτσι είτε αλλιώς, η τραγικωμωδία (τραγωδία για τον Ρωμανό, κωμωδία για τους ομοϊδεάτες του: πέντε πάνω πέντε κάτω ομοϊδεάτες) θα λήξει.
Δεν βάζω στη σκέψη μου το ενδεχόμενο να πενθήσουμε τον ίδιο στο τέλος. Αυτό καθίσταται εξοβελιστέο από τη συζήτηση. Όμως: θα πενθούμε πάντα.
Θα πενθούμε για τα λόγια, τη χολή, την ανοησία, για το αίμα που θέλαμε. Δεν θα νιώθουμε το πένθος: μα θα 'χει μπλαβίσει κι άλλο το μέσα μας.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Καταρχάς, για τους μικρούς μας φίλους, ξαναλέω πως προτιμώ να πέσει η κυβέρνηση παρά να χάσει τη ζωή του ο τραγικός, πλην φασίστας, Ρωμανός.
Κατά δεύτερον, να θυμίσω ότι η πολιτική βία είναι φασιστική (χωρίς «ναι μεν, αλλά») και ότι ο μεσσιανισμός είναι ύπουλη νόσος κατά της ζωής.
Τρίτον και ούλτιμο: θα υπερασπίζουμε τη ζωή, την ελευθερία και το δικαίωμα στην ευτυχία μέχρι ο Ρουπακιάς εντός σας μας λιανίσει τα σπλάχνα.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Για να φυλάξω τα νώτα μου, θα έλεγα πως ο πρωθυπουργός είναι ή πλημμελώς ενήμερος ή βλαξ. Αλλά είμαι σίγουρος πως είναι βλαξ — και δη μέγας.
Προσωπική του βλακωδεστάτη ιδέα είναι η στελέχωση υπουργείων και λοιπών μηχανισμών από σκοταδιστικά σκύβαλα του παρελθόντος τύπου Αθανασίου.
Θαρρεί πως με δαύτους θα κλέψει τις ψήφους των άρρωστων κηφήνων που προτιμούν τους χρυσαυγίτες. Τι βλακεία, ολίγιστε Μεσσήνιε. Τι αίσχος!
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Είδα χτες τη φωτογραφία ενός αναπτήρα με ένα σύνθημα σταμπαρισμένο πάνω του: «Χωρίς εσένα γρανάζι δεν γυρνά. Εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά».
Με πόνεσε η ήδη πιασμένη καρδιά μου. Πρόχειρα-πρόχειρα: γονείς Ρωμανού, βλακώδης αύξηση ΦΠΑ σε ξενοδοχεία-βιβλία, Μπέντζαμιν Μπάτον Τσίπρας.
Είναι αυτή η στιγμή που λες, «Θε μου, τι αμαρτίες πληρώνω;» Η στιγμή που ανατριχιάζεις σκεπτόμενος τις όντως αμαρτίες σου. Και το βουλώνεις.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Ηθικολογικό ή μη, μπροστά στα μείζονα φτάνει σαφώς μια στιγμή που γίνεται φανερό πως όλοι είμαστε φορείς του ιού της ανθρώπινης ανεπάρκειας.
Είτε είσαι ξένος, είτε πόρνη, είτε ληστής της συμφοράς, είτε τομάρι ναζί, το πρόσωπό σου μετρά κάποτε για μένα λιγότερα κι από ένα σκουπίδι.
Θα χαρώ να φύγεις, να χαθείς, να φυλακιστείς, να σφαχτείς — αρκεί μόνο να μ' αφήσεις λίγο μοναχό, να αφουγκραστώ το ρόγχο των πνευμόνων μου.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Η απόφαση για την εξόντωση του τραγικού Ρωμανού εκπορεύεται από κάποιον πρωθυπουργικό σύμβουλο τύπου Φαήλου — αν όχι από τον ίδιο τον Φαήλο.
Είναι αυτή η εθνικώς άρρωστη στάση που αποζητά πέραν πάσης λογικής, ανθρωπιάς ή και ηθικής ανωτερότητας τον εκ θεμελίων αφανισμό του εχθρού.
Οι ανοησίες περί ειδικού καθεστώτος στις Φυλακές τύπου Γ δεν έπεισαν κανένα και αποσύρθηκαν. Σώστε τον φυλακισμένο, σώστε τη Δημοκρατία μας.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Το μισό δισ. από τα έργα που δεν θα γίνουν στην οδό Πανεπιστημίου και στο παραλιακό μέτωπο να το διεκδικήσουμε για τις αυριανές καταστροφές.
Δεν ξέρω αν φτάσουν. Μα θα είναι μια αρχή — μια σιρμαγιά. Είμαι δε σίγουρος πως οι δυτικές φιλελεύθερες δημοκρατίες θα συνδράμουν περαιτέρω.
Μετά από την ανασυγκρότηση της χώρας, μπορούμε να ξεκινήσουμε τη συζήτηση για το εάν το κράτος πρέπει να δολοφονεί ανθρώπους όπως ο Ρωμανός.