Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Η «Αυριανή» ως διαρκής παίκτης του πολιτικού γίγνεσθαι, ή: Το χτες ήκιστα μασκαρεμένο από κλόουν σε άλλον κλόουν. Το σήμερα σαν μέγα τσίρκο.
Σκέψου όποτε ξαναμπείς σε ασανσέρ την προηγούμενη φορά που 'χες μπει: τότε ένιωθες να ζεις στο παρόν, ναι; Μα το παρόν είναι σκόνη, αιθέρας.
Ζούμε στο χτες, το σήμερα όλο απομακρύνεται σαν γρήγορο αυτοκίνητο που το κοιτάς ανάμεσα από το χορό των υαλοκαθαριστήρων, κι έξω να βρέχει.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Για να κρατώ την ψυχραιμία μου —σαν γκάνγκστερ που λίγο πριν την τελική σύγκρουση διαβάζει ένα αστυνομικό—, παρακολουθώ λίγους λογαριασμούς.
Το έξυπνο Μέσον, που με μαθαίνει, μου κάνει ανάλογες προτάσεις: την British Library, την Paris Review, τον Scholastic — τέτοια και παρόμοια.
Είναι ένας κόσμος άλλος, ιδεατός, ψεύτικος, μα προτιμητέος: τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης δίκην πλατωνικού Σπηλαίου όπου επιλέγεις να χαθείς.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Παγκόσμια οικονομική κρίση, επανακαθορισμός αξιών που κακώς θεωρούσαμε αδιαπραγμάτευτες, από κοντά νά και τα Grik rooms tolet που φαλίρισαν.
Και δώσ' του μες στον γενικό χαμό να πιστεύουν οι αγαθοί πως μπορεί να βρεθεί διέξοδος και λύση άλλη πέρα από την παλιά, την Ωραία και Μόνη:
Διαβάζετε και αγαπάτε, φίλοι, συνοδεία μουσικής και εικόνων. Όλα αυτά παίχτηκαν ξανά και θα ξαναπαιχτούν. Πάντα αύριο θα 'ναι μια άλλη μέρα.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Τιμώντας τη Βουλή, δεν κάθισα ν' ακούσω ψες. Αντιθέτως, καθώς ήρθαν κάτι λεφτά από το πουθενά (200 €), τα μοίρασα σε ληγμένους λογαριασμούς.
Δεν αμειβόμαστε κι απ' το Μέσο: όπως οι Συριζαίοι, έτσι κι εμείς το κάνουμε για το Καλό. Και δεν λείπουμε ούτε μέρα, έστω και με χωρίς θέμα.
Και μας αρέσει: μας τρώει. Το ξύσιμο είναι μια απόλαυση που ανήκει σε όσους βασανίζονται από φαγούρα και μόνο. Θα τρωγόμαστε ίσαμε το τέλος.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Την πατήσαμε με τον καημένο τον Λουκάνικο, που πέθανε μήνες πριν και τον κλάψαμε χτες. Μέσα σε όλα, θυμήθηκα κάτι από το '91, στη Στουρνάρα.
Καιγόταν η Πρυτανεία στο ΕΜΠ, μέναμε απέναντι, ένα πρεζάκι είχε ζαρώσει στην είσοδο με το σκύλο του και πέθαιναν μαζί και τους φέρναμε νερό.
Σώθηκαν με τα πολλά, ξημέρωσε, έφυγαν, ο σκύλος προπορευόταν, είχανε αίματα και οι δυο από μαχαίρι, κι εμείς τους κλαίγαμε πριν να πεθάνουν.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Είναι απολαυστικοί οι καβγάδες στα σόσιαλ γύρω από το Νόμπελ (που δεν θα πάρει ούτε φέτος ο Ροθ), όλο χιούμορ, φανατισμό και μπόλικο πείσμα.
Είναι επίσης να τις ζηλεύεις οι ανταποκρίσεις των φίλων και των διεθνών Μέσων από την Έκθεση της Φρανκφούρτης — πόσο θα 'θελα να 'μουν εκεί!
Όχι για τις συζητήσεις και τα βιβλία, όσο για να ξαναπιώ στο μαγαζί όπου παλιά χόρεψε για λίγο μπροστά μου μια Μαγυάρα που την έλεγαν Ζα Ζα.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Η ζωή — τι όμορφη, τι πλούσια ποικιλία! Η Ραχήλ και ο Μουρακάμι, η Ψήφος Εμπιστοσύνης και μια υποψήφια Μις Κύπρος, ο θάνατος και η Αμφίπολη.
Ειδήσεις και νέα-παλιά πρόσωπα πέφτουν βροχηδόν, η όψη μας επανασχεδιάζεται ξανά και ξανά από τις ψηφίδες τους — είμαστε έργα πουαντιγισμού.
Κι όλα τα βιβλία που διαβάζουμε λιώνουν μέσα μας σα μαλλί της γριάς, σβήνουν σαν τσιγάρα. Ας είναι. Μένει η ζωή ως έχει: είμαστε η Timeline.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Κάποιος είπε ότι τα ψυχικά τραύματα που κομίζει μια σύγχρονη τεχνολογική επέλαση αντιμετωπίζονται σοφά με τον εναγκαλισμό μιας προηγούμενης.
Για μας που αγαπάμε την τεχνολογία, δεν τίθεται τέτοιο θέμα. Όμως άλλα σοκ μάς απειλούν ψυχικά. Για να τα αντιμετωπίσουμε, γυρνάμε στο χθες.
Καλή η πολιτική· πιο καλό το «Twin Peaks». Καλοί όλοι τους· πιο καλός ο Πόε, που σαν σήμερα ψυχορραγώντας φώναξε: «Lord, help my poor soul!»
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Είναι εντυπωσιακό το πώς τόσο πολλοί άνθρωποι βλέπουν τους νέους πολιτικούς σχηματισμούς σαν απροσδόκητη χάρη μελλοθανάτου — το κάνω κι εγώ.
Το Ποτάμι ήταν η τελευταία (μέχρι την επόμενη) ευκαιρία για να αναθαρρήσουν πολύ περισσότεροι απ' όσοι τού αναλογούσαν — μεταξύ τους κι εγώ.
Μα, χάρη-ξεχάρη, κάποια πράγματα είναι ιερά, κάποιες γραμμές κόκκινες: ματωμένες. Όπως οι ξένοι: ο Άλλος. Μας τρομάζετε. Και τρομάζω κι εγώ.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Μετά από πέντε χρόνια, μόλις χτες κατάλαβα πως δεν κάνω για το Κέντο, την ιαπωνική ξιφασκία, παρ' όλη την παιδιόθεν αγάπη μου για το άθλημα.
Μά είμαι βαρύς, μά όχι έξυπνος, μά μεγάλος — δεν ξέρω το λόγο: συνειδητοποίησα απλώς το γεγονός ότι μπορώ μόνο να αθλούμαι, όχι να προοδεύω.
Σκύλιασα, θύμωσα, πείσμωσα. Μα πάει καλά που μιλάμε για μια πολεμική, όχι για πολιτική τέχνη. Εκεί τι κάνεις όταν δεν σε σηκώνει ο τόπος; Ε;
Toυ Κυριάκου Αθανασιάδη
Το ΚΚΕ, αρτηριοσκληρωτικό, αραχνιασμένο, παλαιολιθικό, χαίρει άκρας υγείας στο περίκλειστο κουκούλι του έναν αιώνα τώρα. Κι έτσι θα πεθάνει.
Η ανανεωτική, δημοκρατική, ευρωκομουνιστική του φράξια δεν τα κατάφερε ποτέ της να γίνει κατιτί παραπάνω από ένα στιβαρό λογοτεχνικό σαλόνι.
Δεν θα τα καταφέρει ούτε τώρα, φοβούμαι, ως κεντροαριστερό κόμμα — οι δυσκολίες είναι τρομερές. Μα πρέπει να το δοκιμάσει γι' άλλη μία φορά.
Toυ Κυριάκου Αθανασιάδη
Χαίρεσαι να κάθεσαι στην πάντα και να ψιλοχαζεύεις τις κοκορομαχίες ανθρώπων του Κέντρου (πες τους left liberals, αν θες, να συνεννοούμεθα).
Φανατισμός, αντανακλαστικά δεξιού ή αριστερού καφενέ, λυμένα ζωνάρια, συζητήσεις για το φύλο των αγγέλων, εκατό κομμάτια — θλίψη. Όλα λάθος.
Σαν να 'χουμε πέντ'-έξι αθληταράδες στο χωριό μοιρασμένους στις ομάδες στίβου, τένις, μπάντμιντον, ενώ η πέρα ρούγα έρχεται να παίξει μπάλα.
Toυ Κυριάκου Αθανασιάδη
Τα θλιβερά ανθρωπάκια με την εκ γενετής πετριά ν' αλλάξουν τον κόσμο, νέοι που ακούν φωνές και θέλουν φροντίδα, πόσο εύκολα πιάνουν τα όπλα.
Ψευτοαναρχικοί και ναζήδες, τα δυο κεφάλια του τυφλού φιδιού που δαγκώνει το Σώμα, πόσο εύκολα απαρνιούνται τα πάντα μπροστά στη Δημοκρατία.
Κι εμείς —οι καλοί, οι σένιοι—, πιθηκίζοντας τις πράξεις τους, μιμούμενοι το λόγο τους και προπηλακίζοντάς τους, πόσο εύκολα τους μοιάζουμε.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Ας κάνουμε τη χάρη στην καθ' ημάς Αριστερά, στα μίντια, στα τζημεροφασιστοειδή να παραδεχτούμε μαζί τους ότι ο άνθρωπος χάθηκε «λόγω ΕΝΦΙΑ».
Δεν θα γλιτώσουμε από δαύτους όσο όμορφα κι αν τα λέμε, όσο κι αν φιλιόμαστε. Όπως δεν θα γλιτώσουμε κι από τον #1 Εχθρό: τον δικό μας χαμό.
Ώς τότε όμως, ώς τότε ΒΕΒΑΙΑ, έχουμε να βαδίσουμε ένα δρόμο όλο ομορφιά, όλο φιλιά. Τι καλό κάνεις σήμερα, ημέρα εκεχειρίας με τον #1 Εχθρό;
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Τω καιρώ εκείνω, ήμαστε περιθωριακοί: διαβάζαμε την «Αυγή», το «Αντί» — όλο τον Τύπο του χώρου, όλο τον Τύπο των ομόρων χώρων. Περιθωριακοί.
Τα χρόνια πέρασαν. Σήμερα, περιθώριο είναι η «Αυγή» (αλλά είναι άλλη), περιθώριο είναι το left.gr: περιθώριο δυνάμει κυβερνητικό. Περιθώριο.
Γελώντας πνιχτά, μπαινοβγαίνουμε στο λαβύρινθο από στενά παραπόρτια, χαμένοι, χαμένοι, κρυφοκοιτώντας θλιμμένα την Ιστορία από τα περιθώρια.