Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Ο Λοβέρδος, τον οποίο δικαίως μισεί σύσσωμο το έθνος, είχε χίλια δίκια όταν διέτασσε ΕΔΕ για την αδικαιολόγητη απουσία του από τη δοξολογία.
Δεν χρειάζεται, ούτε είναι δυνατόν, να θυμάται τα πάντα ο υπουργός: για θέματα σαν και το συγκεκριμένο, υπάρχουν οι εκκλησιαστικοί κλητήρες.
Όποιος δεν φροντίζει να τηρούνται κανονικώ τω τρόπω οι σχέσεις του κράτους με την Εκκλησία θα λογοδοτεί στις Αρχές — πολιτικές και Ουράνιες.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Όταν γεννιόμαστε —χτυπημένοι από ό,τι αργότερα θα πούμε τραγικότητα της ύπαρξης—, το κλάμα μας έχει μία μετάφραση: «Alors, c’est la guerre».
Ο αγών θα διεξαχθεί μετά πείσματος και επιμονής ακαταβλήτου. Άμυνα κρατερά επί των θέσεών μας μέχρις εσχάτων. Ουδεμία ιδέα περί υποχωρήσεως.
Ακόμη και την ύστατη ώρα, όταν όλα είναι προδιαγεγραμμένα, μαύρα —γιατί φεύγουμε—, πάλι το ίδιο λέμε, με τα μάτια: «Alors, c’est la guerre».
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Μαζευόμασταν, παλιά, πέντε γραφικοί στις πλατείες και κάναμε συγκεντρώσεις «αντι-παρέλασης», καταγγέλλοντας τη βάρβαρη όψη του μιλιταρισμού.
Είχαμε τόσην επιτυχία, όση αυτοί που κάνουν «τραπεζάκι» και καλούν τα πνεύματα να δηλώσουν παρουσία και να απαντούν με ένα ΝΑΙ ή μ’ ένα ΟΧΙ.
Τώρα πια μεγαλώσαμε πολύ και κάνουμε μόνο πως τάχα διαβάζουμε ένα βιβλίο, ενώ έξω ακούγεται το βήμα —εν-δυο, τρία-τέσσερα— των επικυριάρχων.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Πλήρει δόξη, ετελέσθη εχθές εις την χαρίεσσαν συμβασιλεύουσαν η λιτάνευσις της θαυματουργού εικόνος του μεγαλομάρτυρος μυροβλήτου Δημητρίου.
Πλήθος κόσμου παρετάχθη εκατέρωθεν της πομπής, ενώ σύσσωμος η εκκλησιαστική, πολιτική και στρατιωτική ηγεσία απέδιδε τας καθιερωμένας τιμάς.
Εις γωνίαν τινά, ήκιστα σεμνυνόμενος καίτοι νικητής, ο παππούλης κ. Άνθιμος εσκούπιζε εν έξαλλον δάκρυ υπεράνω της τριχοφόρου αυτού παρειάς.
Tου Κυριάκου Αθανασιάδη
Τα βιβλία που αγαπήσαμε σαν παιδιά εγγράφονται μέσα μας πιο έντονα από οτιδήποτε θα διαβάσουμε ποτέ. Έτσι και με τα κόμματα και την εφηβεία.
Δύσκολα αφήνει κανείς πίσω του την εφηβική ονείρωξη μεγαλείου, προσφοράς και αίσθησης του ανήκειν που σου χαρίζει η κομματική σου ταυτότητα.
Γι’ αυτό δύσκολα καζαντίζουν οι νέοι πολιτικοί σχηματισμοί: είναι το ίδιο παραμύθι με το δράκο και το παλικάρι, αλλά ειπωμένο από άλλη μάνα.
Toυ Κυριάκου Αθανασιάδη
Τα social media: ή απλά και όμορφα σαν να κάνεις ποδήλατο στην εξοχή ή σαν να 'σαι στο καλύτερο μαγέρικο του κόσμου αλλά με το στόμα δεμένο.
Η ανθρώπινη περιπέτεια, η επινοητικότητα, ο αισθητικός πλούτος που παράγεται και προσφέρεται είναι τόσα που, αν δεν τα φτάνεις, τρελαίνεσαι.
Ακολούθησε έναν μεγάλο εκδοτικό Οίκο ή ένα μουσείο. Και μετά ρίξε μια ματιά στους Νίκους Νικολόπουλους. Και φύγε, φύγε από δω, έστω via Net.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Με μερικές εκατοντάδες χιλιάδες app, τα κινητά τηλέφωνα δεν είναι πλέον κυρίως τηλέφωνα, τα χρησιμοποιούμε για να τηλεφωνούμε δευτερευόντως.
Η ανάγκη της ελεύθερης, χωρίς φραγμούς επικοινωνίας είναι ανεξάντλητη και αυτοτροφοδοτούμενη. Ζούμε στην πιο σπουδαία εποχή που υπήρξε ποτέ.
Δεν υπάρχει τίποτε ανήθικο στην τεχνολογία, όπως τίποτε ανήθικο δεν έχουν τα ψηφία —το α, το β, το γ— με τα οποία στέλνουμε μηνύματα μίσους.
Tου Κυριάκου Αθανασιάδη
Είχα καιρό να πάρω βραδινή πτήση κι εντυπωσιάστηκα, όπως κάθε φορά, με τη νυχτερινή όψη της πόλης από ψηλά: ενός τόσο πολύπλοκου συστήματος.
Μ' όλα της τα δεινά, παρά τους μετρίους και χλιαρούς ηγετίσκους, η πόλη —ζωντανή, σύνθετη, διόλου τρωτή εντέλει— τα καταφέρνει και δουλεύει.
Κοιτώντας από τον ουρανό, τ’ αστέρια —αυτοκίνητα, φανοί, σπίτια— λάμπουν ανάστροφα: πάνω στη γη. Είναι μοιραίο να προσγειωθούμε· να ζήσουμε.
Toυ Κυριάκου Αθανασιάδη
Στην πλατεία χθες, ένα κορίτσι διαμαρτυρόταν που κάποιος ή κάποιοι κυκλοφορούσαν με κατεβασμένα φερμουάρ. Μια πιτσιρίκα, στεντορεία τη φωνή.
Μαζεύτηκαν κόσμος. Φασίστες πολλοί στην πλατεία. Μπήκαν οι μπαλακλάβες στα μούτρα. Δόθηκαν τα συνθήματα. Ο αντίχειρας έδειξε το τσιμέντο. Αχ.
Σε ένα λεπτό, οι κακοί μάτωσαν, η χρυσή αυγή κατήγαγε ακόμη μια νίκη, τα Εξάρχεια βούλιαξαν κι άλλο στην αμεσοδημοκρατία. Καληνύχτα, Κεμάλ.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Παλιά ο κόσμος δεν ήξεραν γράμματα, μόνο οι παπάδες μάθαιναν από κάτι λίγα, για να μην τα μπερδεύουν με τις ιερές Γραφές όταν λειτουργούσαν.
Δουλειά βασική του παπά ήταν να περάσει στην πέρα όχθη τον νεκρό, αναγινώσκοντας εδάφια από το βιβλίο του: να τον δια-βάσει στον άλλο κόσμο.
Έτσι άλλαξε πέρα για πέρα η λέξη κι η έννοια. Κι έτσι ακόμη διαβάζουμε: για να αξίζει αυτή η ζωή και για να περάσουμε διαβασμένοι στο μηδέν.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Δεν συμμερίζομαι τη λαϊκή κατακραυγή εναντίον της Κούρκουλα. Για την ακρίβεια, συμφωνώ απολύτως μ' αυτό που είπε: όλοι Τσοχατζόπουλοι είστε.
Κλέψατε, φάγατε-ήπιατε, λαδώσατε, λαδωθήκατε, παραγκωνίσατε, εξαπατήσατε, βρομίσατε — κι αντί να μπείτε φυλακή, έχετε απλώς λιγότερα φράγκα.
Αλλά μην ανησυχείτε: θα 'ρθει κι η φυλακή. Και θα 'χει τα μάτια του Αλέξη. (Όταν το δάχτυλο δείχνει τη Σελήνη, ο ηλίθιος βλέπει το δάχτυλο).
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Η επίδειξη θάρρους είναι απόδειξη δειλίας, λένε, και τείνω να το δεχτώ. Φοβάμαι — εξ ου και δεν σταματώ να αντιτίθεμαι δημόσια σε ό,τι μισώ.
Μα χρειάζεται και μια κάποια δόση σαχλοπερηφάνιας. Και μια θέση ισχύος, που καταλαμβάνεις εξ εφόδου. Έτσι μπορείς να στέργεις και να βοηθάς.
Επαναλαμβάνω λοιπόν και, παρακαλώ, διαδώστε το: είμαι γκέι οροθετικός ιερόδουλος. Κι αν είστε κι εσείς, που είστε, πείτε το, γιατί κρύβεστε;
Toυ Κυριάκου Αθανασιἀδη
Είδα μια έγχρωμη φωτογραφία από τη συγκέντρωση στο Σύνταγμα όπου ο Γεώργιος Παπανδρέου απηύθυνε το Λόγο της Απελευθερώσεως σαν αύριο το '44.
Το χρώμα είναι που την καθιστά τόσο κοντινή. Ούτε οι φυσιογνωμίες —δεν ξεχωρίζουν—, ούτε ο χώρος. Στο φιλμ, το χρώμα είναι τραχύς ρεαλισμός.
Λίγο μετά ξεκίνησε το Τέλος. Σχεδόν είμαστε εμείς εκείνοι που το έφεραν, σχεδόν είμαστε εμείς με το αίμα στα δόντια. Χρώμα, ρεαλισμός, αίμα.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Σκέψου όλα τα βιβλία που διάβασες, όλες τα φιλμ που είδες, όλα τα φιλιά που πήρες: έγινες εσύ με όλα αυτά, μα και να 'λειπαν ίδιος θα ήσουν.
Ογκόλιθοι ακριβής τέχνης, κι όλοι οι έρωτες μαζί, χάσκουν και κλείνουν τα μάτια ανήμπορα μπροστά σε ένα έξαλλο νυχτερινό όχημα που σε τρώει.
Και τι να σου κάνει ένα μακρινό καρδιοχτύπι, τι άμυνα να αντιτάξει το «Μαγικό Βουνό», απέναντι στον Σεφερλή, τον Παπαδάκη και τον Σκουρλέτη;
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Η μανία με τα «Ελγίνεια», τη λέξη «Κωνσταντινούπολη», το επίθετο «ελληνικός» για τον τούρκικο καφέ — ιδού το πρωκτικό στάδιο του Ελληνισμού.
Χαμένες μέρες, πεταμένα χρόνια, ημιαμόρφωτες γενιές που βέβαια μαζικά θα επιβραβεύσουν τους πιο γνήσιους φορείς της κοπρολαγνίας: τους ναζί.
Η Γενιά του '30 ακόμα τυραννά τη γενιά των τριαντάρηδων, που η μισή φεύγει και η άλλη μισή θα μας θάψει. ΥΓ: Τα Μάρμαρα ανήκουν στην Αγγλία.