Στήλες

Υπάρχει ένα κενό ακτιβισμού λοιπόν τώρα που ο ΣΥΡΙΖΑ παριστάνει την κυβέρνηση και αγοράζει κιλίμια στην Τεχεράνη. Και ποιος θα το καταλάβει αυτό το κενό ακτιβισμού; Θα το καταλάβει η ναζιστική συμμορία της Χρυσής Αυγής, αυτοί οι οπλισμένοι μπράβοι της νύχτας. Και στα hotspots των απελπισμένων ιερών ξένων, και στα μπλόκα των μεγαλοαγροτών και παρακαλοταϊσμένων τσιφλικάδων, και στις υπό κατάληψη Εφορείες, και παντού. Οι πελάτες από κάτω δεν είναι σε θέση να καταλάβουν τις διαφορές, όσες κι αν είναι αυτές. Ούτε που τους νοιάζει να τις καταλάβουν. Μα κυρίως: δεν είναι σε θέση, είναι κουτοί και αδιαμόρφωτοι. Και πονηρούληδες. Ο εθνικισμός (αυτά τα περί περηφάνιας και αξιοπρέπειας του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ και άλλα τέτοια βρομερά μουσολινικά που τάιζε συνοδεία δακρύων και τρεμάμενης παπανδρεϊκής φωνούλας ο Τσίπρας στους αδιαμόρφωτους νόες του πόπολου) είναι καβούρι που πάει λοξά-λοξά, πάει ύπουλα, και δαγκάνει απρόβλεπτα. Και δεν έχει άκρα: είναι ένας και μοναδικός, και γεννά μίσος για το πολίτευμα και για τους πολίτες. Γεννά κατάλυση των θεσμών, χούντες και παρακμή: γεννά φτώχεια — παντού. Και γεννά πόνο και αίμα. Πάντα, χωρίς εξαιρέσεις. Η Δημοκρατία, βέβαια, πάντα κατισχύει στο τέλος διά της φοβεράς βίας των όπλων της. Αλλά ματώνει μέχρι τότε από το φοβερό καβούρι, που πάει λοξά-λοξά, που πάει ύπουλα, και που δαγκάνει απρόβλεπτα. Και, κυρίως: πριν την αντεπίθεσή της, παίρνει να του μοιάζει. [§] Ο ΣΥΡΙΖΑ έπαιξε με τη φωτιά, και θα καούμε μαζί του.

Πληροφορούμενος στο Twitter ότι κάποιοι βουλευτές τού ΣΥΡΙΖΑ ζητούν, λέει, νομιμοποίηση της κάνναβης, την ώρα που ο κόσμος καίγεται και η χώρα χάνει οριστικά κάθε δυνατότητα ανάκαμψης για το πρώτο μισό του αιώνα, άρχισα να βρίζω. Γηπεδικά: στο Χαριλάου πηγαίνω στο πέταλο. Ήταν προφανές σε μένα πως επρόκειτο για άλλη μία —από τις πολλές— παρελκυστική ενέργεια, μια σκέτη βρομιά δηλαδή, που δευτερεύοντα στόχο είχε να επανασυσπειρώσει τις (δυστυχώς απλήρωτες, πλην μιας χούφτας κρατικών υπαλληλίσκων του υπογείου, κλασικών κυπατζήδων) κατακουρασμένες, αμήχανες, πολλαπλώς και εξακολουθητικώς εξευτελισμένες και ζαβλακωμένες γραφίδες των φιλοκυβερνητικών τρολ, που υπό τον μανδύα της Αριστεράς εξαπολύουν τα τελευταία πέντ’-έξι χρόνια εθνικοσιαλιστικού τύπου επιθέσεις από τα social media σε δημοκράτες πολίτες, προσδοκώντας από τη μία να τους μειώσουν ηθικά και να τους εξουθενώσουν κοινωνικά (αλλά και οικονομικά) και από την άλλη να προσδώσουν ένα άρωμα επαναστατικότητας στο καθεστώς, μια εσάνς εξεγερμένου ανθρώπου, μπας και προσποριστεί ο Τσίπρας ψήφους από τα φοιτητικά καφενεία και δυναμώσει τη δύναμή του στις σχολές. Έπεσα αρκετά έξω. Γιατί τα πράγματα ήταν πολύ χειρότερα. Οι δεκαεννιά βουλευτές δεν ζητούν αποποινικοποίηση της χρήσης, αλλά νομιμοποίηση της… κλωστικής κάνναβης και της ενδονοσοκομειακής χρήσης της φαρμακευτικής! Δηλαδή δεν μιλάμε μόνο για απλό εμπαιγμό εδώ χάμω, μιλάμε για το πανηγύρι του μικροαστικούλικου συντηρητισμού — αλά ΚΚΕ και χειρότερα. Ντρέπομαι για λογαριασμό τους. [§] Η χρήση —έτσι για αρχή— της ευφορικής κάνναβης, του χασίς, της μαριχουάνας, θα νομιμοποιηθεί, και θα νομιμοποιηθεί από μια ισχυρή δημοκρατική κυβέρνηση αστική και φιλελεύθερη.

Κάτσαμε και είδαμε λίγο την έναρξη από το SuperBowlχθες το βράδυ, ενώ φυσικά δεν έχουμε ιδέα για το παιχνίδι καθαυτό, μόνο ότι είναι πολύ σκληρό και θεαματικό (όσο παίζεται, γιατί κάνει και μεγάλα και πολύ συχνά διαλείμματα). Μεγάλο γεγονός για την Αμερική, γνωστά πράγματα αυτά, και μόνο το ενάμισι εκατομμύριο επισκέπτες για το γουικέντ στο Σαν Φρανσίσκο λέει πάρα πολλά — για να μην αναφέρουμε το κόστος προβολής των διαφημίσεων για ταινίες, αυτοκίνητα και μουστάρδες στα (πολλά) διαλείμματα. Θα μπορούσα να πω ένα σωρό πικάντικα για τη National Football League, την περίφημη (και διαβόητη) NFL, αυτή την τεράστια (και όντως ανάλγητη) επιχείρηση, επειδή τυχαίνει και τα ξέρω μάλλον καλά, αλλά θα τα πούμε άλλη φορά, με αφορμή την έκδοση ενός σημαντικού βιβλίου τον Μάρτιο, σχετικό με τη βαριά νόσο που χτυπά πολλούς βετεράνους παίκτες τού φούτμπολ. Άλλο όμως θέλω να πω τώρα. Αυτό: εκεί που η Λαίδη Γκάγκα τραγουδούσε με τον τρόπο της τον εθνικό ύμνο των ΗΠΑ πριν αρχίσει ο αγώνας, και που όλο το στάδιο τη συνόδευε κλπ. κλπ., η διοργάνωση έδωσε εικόνα στις γιγαντοοθόνες του σταδίου από ένα αμερικάνικο στρατόπεδο στο Αφγανιστάν: το προσωπικό, οι φαντάροι, είχαν στηθεί (όπως άπαντες στη χώρα τους, άντρες, γυναίκες και παιδιά) να δουν το ματς. Λοιπόν, ήταν προφανώς όρθιοι και με το χέρι στην καρδιά, τιμώντας τη σημαία και συνοδεύοντας την τραγουδίστρια. Κι αυτό ήταν ανατριχιαστικό: σου σήκωνε την πέτσα. «Κλασικές αμερικανιές», θα πεις, και «Έλα τώρα σε παρακαλώ» και τέτοια διάφορα. Ναι, οκέι. Σκέψου όμως τώρα πότε αισθάνθηκες εσύ τελευταία φορά κάτι τέτοιο για την Ελλάδα. Πότε συγκίνησε εσένα η χώρα σου τελευταία φορά. Κι αν πιστεύεις ότι κάτι τέτοιο έχει σημασία. (Ναι: έχει). [§] Ακόμα;… Εγώ ξέρω πότε. Εσύ; Ακόμα; Έλα, σκέψου.

Μολονότι υπονοείται από πολλούς, και γράφεται και ξαναγράφεται, ΟΧΙ, κατηγορηματικά όχι: ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει βάλει ομάδες κρούσης να καίνε τα γραφεία τού ΠΑΣΟΚ τρομοκρατώντας με τις στρακαστρούκες τους τα υψηλόβαθμα μέλη του, ώστε να εξαναγκαστεί η Γεννηματά να στηρίξει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο τη συγκυβέρνηση της μικροαστικής Αριστεράς με την Άπω Ακροδεξιά — πράγμα που έτσι κι αλλιώς θα γίνει (και θα σημάνει το αλά ΔΗΜΑΡ τέλος τού ΠΑΣΟΚ — και το ταυτόχρονο ξεκίνημα κάτι καινούριου). Συμβαίνει κάτι άλλο, χειρότερο. Και το εννοώ: μακάρι να υπήρχαν τίποτε ελεεινοί τρελοί στις υπόγες τού ΣΥΡΙΖΑ, κάνα λερό ημιανεξάρτητο παρεάκι πέντ’-έξι λαμογιών που να σκέφτονταν έτσι («Δώσε, ρε, δυο κατοστάρικα στα παιδιά να τους τρίξουν λίγο τα δόντια»). Τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα. Χάρη στη ρητορική και τις πολιτικές τού ΣΥΡΙΖΑ, από τον εναγκαλισμό των φασιστών και τα θηριώδη ψέματα, από την λατρεία των φαραωνικών λαϊκίστικων υποσχέσεων μέχρι την ενθάρρυνση και την επιβράβευση φασιστικών πρακτικών τύπου «Δεν πληρώνω», έχουν απελευθερωθεί στην κοινωνία τάσεις, «ελεύθερες ρίζες», που δρουν αυτόνομα και ανεξέλεγκτα, σαν να έχουν λάβει διαταγές, σαν να πρέπει να επιτελέσουν ένα σκοπό, μία Τελική Λύση: την έξοδο από την Ένωση, τη ρήξη με τον καπιταλισμό και άλλα παρόμοια φληναφήματα, απότοκα σπασμένης με απορρυπαντικό πρέζας. Αυτό έχει συμβεί. Και αυτό (μεταξύ άλλων) θα κληθεί να αντιμετωπίσει ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ, κατά την πτώση του — τύπου συντομότατα, δηλαδή. Αλλά θα είναι μια άνιση μάχη, και θα τη χάσει. Γιατί αυτές οι ελεύθερες ρίζες, σαν τα ανδροειδή του Φίλιπ Ντικ στο «Ηλεκτρικό Πρόβατο» / «Blade Runner», θα θέλουν κι άλλο. Και, για να συνεχίσουμε στο πεδίο της Επιστημονικής Φαντασίας, του μόνου αμιγώς πολιτικού λογοτεχνικού είδους, τα ρομποτάκια θα έχουν παρανοήσει τους Νόμους της Ρομποτικής, όπως όλα τα αυτονομημένα έξαλλα androids. Τους θυμίζω, αντικαθιστώντας τη λέξη «άνθρωπος» με το απεχθές αρκτικόλεξο «ΣΥΡΙΖΑ»: Το ρομπότ δεν θα κάνει κακό στον ΣΥΡΙΖΑ, ούτε με την αδράνειά του θα επιτρέψει να βλαφτεί ο ΣΥΡΙΖΑ. (Καλά ώς εδώ). Το ρομπότ πρέπει να υπακούει τις διαταγές που του δίνει ο ΣΥΡΙΖΑ, εκτός αν αυτές οι διαταγές έρχονται σε αντίθεση με τον πρώτο νόμο. (Εδώ λίγο μπατάρει το πράγμα). Το ρομπότ οφείλει να προστατεύει την ύπαρξή του, εφόσον αυτό δεν συγκρούεται με τον πρώτο και τον δεύτερο νόμο.(Εδώ θα χτυπηθούν πολλοί άνθρωποι, και θα πρέπει να βάλουμε ασπίδα τα σώματά μας για να τους σώσουμε).

Ένας καλός φίλος εργαζόταν εδώ στις εφημερίδες και στα σάιτ, για πέντ’-έξι χρόνια. Ειδικότητά του οι μικρές κατηγορίες της Αγγλίας και κάποιων σκανδιναβικών χωρών. Δηλαδή το στοίχημα. Τα σάιτ δεν πλήρωναν, η μία εφημερίδα τού έδινε ψίχουλα, η άλλη τού έδινε μια σταγόνα για να μουσκεύει τα ψίχουλα. Το παιδί καλά κατηρτισμένο, πολύγλωσσο, με δυο άσχετα με το στοίχημα πτυχία. (Εδώ που τα λέμε, όλα τα πτυχία είναι άσχετα με το στοίχημα — ή μήπως όχι;…) Μην τα πολυλογούμε, του είπαν κάποιοι για μία κολοσσιαία στοιχηματική εταιρεία στο Λονδίνο, το σκέφτηκε (το σκέφτηκε πολύ, γιατί τού άρεσε ο ελληνικός τρόπος: λίγη δουλειά, πολύς φραπές, πολλά σουβλάκια, πίτσα, κάνα κλαμπ και τα συναφή), υπέβαλε με τα πολλά, τέλος πάντων, αίτηση (ήταν μία πολύ καλή αίτηση, ιδανική θα λέγαμε), και οι Άγγλοι τού πήραν μία συνέντευξη μέσω Skype. Πέρασε το τεστ, του λένε έλα εδώ για μία δεύτερη, εκ του σύνεγγυς, συνέντευξη, να σε δούμε και από κοντά. Δανείστηκε τα λεφτά και πήγε. Την επόμενη εβδομάδα προσελήφθη. Αυτά, το ’13. Τα πρώτα δύο χρόνια ανέβηκε τρεις φορές στην ιεραρχία (έγινε κάτι σαν τμηματάρχης, εντέλει), με καλή αύξηση μισθού κάθε φορά. Από φέτος, στην τρίτη του χρονιά στο Νησί, ταξιδεύει απλώς ανά τον κόσμο (στην Ευρώπη και στην Ασία: του άρεσε πολύ η Μανίλα, λέει) για να ελέγχει τα κατά τόπους γραφεία. Επιλέγει να ταξιδεύει businessclassγιατί έχει πιο πολύ χώρο για να απλώνεις τα πόδια σου και για να διαβάζεις τα βιβλία σου. Έχει πολύ χρόνο για διάβασμα στις πτήσεις, και λατρεύει τη λογοτεχνία. Ιδίως η γαλλική του 19ου αιώνα, τομέας στον οποίο έχει μια κάποια καλή, μάλλον, εξειδίκευση.

Μετά από αυτή την παράξενη, πρωτοφανή απεργία που ένωσε τους πάντες, τα ξερά με τα χλωρά, τους θύτες με τα θύματα, και που δεν είχε απολύτως καμία λογική, ούτε ψήγμα, παρά μόνο σκέτη οργή (ήταν η μαθηματική απόδειξη του γεγονότος ότι, με αποκλειστική ευθύνη της εθνικολαϊκιστικής Αριστεράς και των ημίτρελων καμμένων, κανείς δεν κατάλαβε το παραμικρό μετά από τόσα χρόνια μέσα στην Κρίση), δύο τινά είναι να γίνουν: άμεσα, σήμερα ή αύριο, ας περιμένουμε κάποια εξόχως λαϊκιστική κίνηση της κυβέρνησης, που ήδη έχει εκπονηθεί επί χάρτου, ένα ταρατατζούμ (θυμίζω ότι, προϊόντος του χρόνου, και μέχρι να πέσουν με κρότο, θα κάνουν πολλές τέτοιες, τη μία πιο ζοφερή από την άλλη, ακόμη και θέτοντας σε κίνδυνο την ειρήνη — θα το δείτε), και σε βάθος χρόνου (μην ψάχνετε όμως και πολύ βαθιά) ας ετοιμαστούμε για τη συσπείρωση των ακροδεξιών και των εθνικιστών, και όχι μόνο εκτός πόλεων, με αιχμή τον πόλεμο ενάντια στην προσπάθεια περιορισμού της ασυδοσίας κάποιων καλλιεργητών γης: οι εντελώς ηλίθιοι, που ακόμα και τώρα δεν κατάλαβαν πως η χώρα από μόνη της δεν μπορεί να θρέψει τους κατοίκους της ούτε με το ελάχιστο απαιτούμενο ημερήσιο ποσό θερμίδων για λίγους μήνες, θα συνασπιστούν στο μόνο αποκούμπι που τους απέμεινε, την όμορη του ΣΥΡΙΖΑ Χρυσή Αυγή. Αν δεν τους νικήσουμε συνασπισμένοι υπό μία ισχυρή και αποφασισμένη κυβέρνηση, η Ελλάδα δεν θα γίνει Ουκρανία, θα γίνει Συρία.

Δύο πράγματα σήμερα. [§] Το τρίτο επεισόδιο των X-Files ήταν τόσο κακό, τόσο άστοχα αυτοαναφορικό, τόσο μάπα, που θα κάνουμε καιρό να το ξεπεράσουμε. Αστειάκια, μπουρλέσκ κωμωδιούλα, φτηνή παραγωγή σαν βιντεοκασέτας τού ’80, ένας ματάκιας ξενοδόχος αλά Τσάκωνας, μία «αστεία» βίγκαν δίποδη ημιανθρωπόμορφη σαύρα που μεταμορφώνεται άθελά της σε κανονικό ανθρωπάκο-μικροαστούλη-χαζούλη, και εξ αυτού τρελαίνεται γιατί τι χειρότερο από το να είσαι ανθρωπάκος-μικροαστούλης-χαζούλης, ο Μόλντερ που κοίτα στην δεν δεν δεν θέλει να πιστέψει και μετά τού λένε πίστεψε λένε αλλά εγώ είπα όχι όχι δεν πιστεύω αλλά μετά λένε μην πιστεύεις εντάξει ε και τότε λέω πιστεύω λέω, μοναχαυτοτιποτάλλο (και όλα αυτά ενώ χαμογελάει σαν να σκέφτεται πόσο χάλια είναι όλο αυτό), δύο ταφόπλακες σε ένα νεκροταφείο με ονόματα παραγωγών της σειράς που πέθαναν χαραγμένα επάνω τους (έλα; σοβαρά;!), κρυάδες, κόντρα κρυάδες και — και απογοήτευση. Το πρώτο επεισόδιο ήταν μια χαρά για εισαγωγή στον 10ο Κύκλο, το δεύτερο κομσί-κομσά αλλά X-Files μια φορά, αλλά το τρίτο… ό,τι να ’ναι. [§] Αυτό ήταν το ένα πράγμα. Το δεύτερο είναι το εξής. Διάβασα σε ένα στάτους αυτό: «Νομίζω πως μπροστά μας υπάρχουν λίγο-πολύ οι εξής τρεις δρόμοι: (1) Να καταφέρει να περάσει η κυβέρνηση όλα τα μέτρα, με αποτέλεσμα να επιταθεί η οικονομική ασφυξία σε εκατομμύρια ανθρώπους. (2) Να μην καταφέρει να τα περάσει και να έρθει στη θέση της, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, μια άλλη κυβέρνηση, οποιασδήποτε μορφής κι αν είναι, που θα περάσει τα ίδια πάνω κάτω οικονομικά μέτρα, με αποτέλεσμα να επιταθεί η οικονομική ασφυξία σε εκατομμύρια ανθρώπους. (3) Να μην καταφέρει να τα περάσει και να οδηγηθούμε, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, σε οριστική πια ρήξη με την ευρωζώνη και ίσως και την ΕΕ, με αποτέλεσμα να επιταθεί η οικονομική ασφυξία σε εκατομμύρια ανθρώπους». Πριν, είχαμε να κάνουμε με τη μεταμόρφωση των X-Files. Εδώ, έχουμε να κάνουμε με τη μεταμόρφωση του συριζανθρώπου: η έξοδος από την Ευρώπη θα μας πλήξει, λέει πλέον ο συριζάνθρωπος, όσοι οι μειώσεις στις συντάξεις, ΚΑΤΑ ΤΑ ΑΛΛΑ ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΙΔΙΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ. Οπότε, μια δεν τα καταφέραμε, δυο δεν τα καταφέραμε, άντε πάμε άλλη μια τρίτη (μωρ’ αδέρφια), μια τρίτη και φαρμακερή προσπαθειούλα για να φύγουμε επιτέλους από τη μασονία του νεοφιλελευθερισμού, να τελειώνουμε: και με το κεφάλαιο, και με τους τοκογλύφους, και με τα πάντα. Δεν έχουμε να χάσουμε τίποτε: έξω από την Ευρώπη θα ’μαστε όπως και μέσα, απλώς χωρίς τους βρομοκαπιταλιστές. Είτε μέσα είτε έξω, τις ίδιες συντάξεις θα παίρνουμε αφού. Ποιοι Καμμένοι, και ποιοι Κοτζιάδες, και ποιοι τρελοί, και ποιες παιδείες, και ποια δραχμικά πραξικοπήματα, και ποια κλειστά νοσοκομεία: γύψο για τα κατάγματα θα βρίσκουμε πάντα. Ωραίο; Φίνο; Ωραιότατο. Και θα καθόμαστε —σου λέει ο συριζάνθρωπος—, εγώ κι εσύ, εσύ κι εγώ, μόνοι πάνω στη γη, θα χορεύουμε γύρω από τη φωτιά όλοι μια αγκαλιά μες στη νυχτιά στην Ικαριά, και θα πίνουμε κρασί από το μπουκάλι και απ’ το στόμα σου το κερασένιο το καυτό το hot, και θ’ ακούμε Λοΐζο και οι κακοί δανειστές θα μείνουμε σπίτσλες. Εβίβα. [§] Syriza is out there, σύντροφοι. Πρέπει να πέσουν σαν κι εκείνο το ούφο στο πρώτο επεισόδιο των X-Files, που γκρεμοτσακίστηκε.

Πολλοί μεγάλοι άνθρωποι ζουν στο κέντρο, και οι περισσότεροι είναι παλιοί Θεσσαλονικείς, και εγγράμματοι. Και πεθαίνουν. Όχι όλων, υποθέτω, αλλά κάποιων, μάλλον πολλών αν κρίνω από τη συχνότητα του φαινομένου, αρκετών τέλος πάντων οι βιβλιοθήκες πετιούνται στα σκουπίδια από όποιον αναλαμβάνει τη διαχείριση του σπιτιού, και τα πεζοδρόμια δίπλα στους κάδους γεμίζουν παλιά βιβλία, χύμα ή σε χαρτόκουτες ή σε σακούλες, που φτιάχνουν ντάνες επισφαλούς ισορροπίας. Τότε σπεύδουν οι παλιατζήδες και οι ρακοσυλλέκτες να τα βάλουν στο καρότσι τους με τα άλλα ανακυκλώσιμα υλικά, πράγμα λογικό και όμορφο, και περνώντας από κοντά τους με τον Αρσέν, στην πρωινή μας βόλτα, τους βλέπουμε συχνά να προσθέτουν τους παλιούς τόμους πάνω από τα άλλα χαρτικά, τα μπουκάλια, τα σπασμένα παιχνίδια, τα παλιόρουχα και τα διάφορα εξαρτήματα που τους επιδαψιλεύουν τα σκουπίδια. Χτες πρέπει να πέθανε ένας πραγματικός διανοούμενος της γειτονιάς —ποιος άραγε, δεν είδα αγγελτήριο κηδείας, θα ψάξω—, γιατί σήμερα το πρωί είχε ένα βουνό βιβλία γωνία Κορομηλά με Χρυσοστόμου Σμύρνης, και ένας νεαρός ντυμένος αλλοπρόσαλλα και με πολλά βαθιά σημάδια στο πρόσωπο τα τοποθετούσε προσεκτικά σε κάτι σαν χειρήλατο τετράτροχο βαγονέτο, ενώ δίπλα του ένας άλλος κύριος, καλά ντυμένος αυτός, στον πρωινό του περίπατο, διάβαζε περιπαθώς αποσπάσματα από έναν τόμο διαλεγμένο στην τύχη από τον σωρό, που τον ξεφύλλισε λιγάκι, προς τα μπρος και προς τα πίσω, πριν τον αποθέσει στο μεγάλο καρότσι του νεαρού με τα σημάδια. Και έπειτα έφυγε, και φύγαμε κι εμείς, και τότε παρατήρησα πως είχε βέβαια πάρει ένα βιβλίο από τα πολλά, και το ’χε κάτω από το παλτό του, μια χαρτόδετη γαλλική έκδοση, το Une saison en enfer.

Αν υπάρχει ένα συμπέρασμα (υπάρχουν πολλά περισσότερα) από τις εκ των ένδον αποκαλύψεις και ομολογίες του κυβερνητικού yoloστρατοπέδου είναι αυτό: δεν υπάρχει το παραμικρό περιθώριο συνεργασίας μαζί τους — αντίθετα, ακόμη και η σκέψη για κάτι τέτοιο (από μια πλευρά τού ΠΑΣΟΚ, φέρ’ ειπείν — το Ποτάμι μάλλον έχει συνετιστεί) συνιστά βούληση άμεσης πολιτικής αυτοχειρίας. Κατά τα άλλα: δεν γλιτώσαμε ακόμη από δαύτους· τα πράγματα τώρα είναι πιο επικίνδυνα από ποτέ· στην κατρακύλα τους, όπως γράφουμε συχνά, δεν θα πέσουν μόνοι· αυτά τα ξεκατινιάσματα, να με συμπαθάτε για τη λέξη,  που δεν θα σταματήσουν στις επιστολές της γραφικής εθνικοσοσιαλίστριας Κωνσταντοπούλου, δεν είναι ούτε για να χαιρόμαστε, ούτε για να επενδύουμε επάνω τους: είναι πράγματα επικίνδυνα· το επίπεδο είναι τόσο χαμηλό, και θυμίζει τόσο έντονα «κτηματικές διαφορές» οικογενειών ορεσειβίων αγροκτηνοτρόφων, που θα καταλήξει όπως και οι ορίτζιναλ κτηματικές διαφορές των ορεσειβίων αγροκτηνοτρόφων, με καραούλι, ενέδρα και καραμπίνες. Επίσης: τίποτε (ασφαλιστικό, αγροτικό, μεταναστευτικό) δεν μπορεί να κερδηθεί από την παρούσα κυβέρνηση. Δεν θα έχει καμία νομιμοποίηση. Πρέπει να πέσουν και να πάμε σε εθνικές εκλογές. Όσο αργεί να κλείσει η αριστερή κυβέρνηση, τόσο θαβόμαστε σε ανυποληψία, τόσο φτωχαίνουμε, τόσο εξαντλούμεθα. Σβήνουμε.

Σε πολλές σέλφι, βλέπεις πολύ συχνά τον ώμο αυτού που τις τραβάει: αυτήν τη, δυστυχώς όχι ανεπαίσθητη, κίνηση που κάνει ο ώμος, το ανασήκωμα, το τέντωμα για να κρατήσει το κινητό, για να τεντώσει το μπράτσο, για να καδράρει —σε μια τόσο άβολη στάση— το θέμα, το πρόσωπο εν πάση περιπτώσει, που μπορεί να έχει όποιο ύφος, όποιο «θέμα», έχει επιλέξει ο κάτοχος του κινητού, και του ώμου: μπορεί το υποκείμενο, ο χρήστης, να είναι κατηφής, σκεπτικός, συνοφρυωμένος, χαμογελαστός, σέξι, με έκφραση αλλοπαρμένη ή εκστατική, μπορεί να είναι θλιμμένος, περίφροντις, αναστατωμένος ή σαν σεξπιρικός ήρως — δεν έχει σημασία: όπως και να είναι, είναι σκηνοθετημένος. Και αυτό δεν θα πείραζε, αν δεν φαινόταν ο ώμος. Αλλά φαίνεται —αυτή η ανεπαίσθητη κίνηση που κάνει, το ανασήκωμα, το τέντωμα—, και τον εκθέτει. Καλά, όχι πολύ: τι σημασία έχει, άλλωστε; Κανείς μπορεί να υποδύεται ό,τι θέλει, λογαριασμό θα μας δώσει; Μια φωτογραφία είναι, και τραβήχτηκε από τον κάτοχο του ώμου για να υποδηλώσει κάτι και για να χρησιμοποιηθεί σαν φωτογραφία προφίλ, ή κάτι τέτοιο. Δεν μας πέφτει λόγος. Ωστόσο, το ίδιο φαινόμενο παρατηρείται και στους υποστηρικτές της κυβέρνησης, παλιούς και αμετανόητους, αλλά και σε αυτούς που κάνουν κάνα εξάμηνο τώρα ότι δεν είδαν και δεν ξέρουν: γράφουν για σκάκι, γράφουν για τραγουδάκια, θρηνούν τους προσφάτως χαμένους καλλιτέχνες, κολλάνε συνδέσμους για τις επιδημίες θανατηφόρων ιών, μιλούν για τα παλιά, τότε που η ρετσίνα τραγουδούσε στα γυάλινα ποτηράκια της μουστάρδας στα καπηλειά, α! ναι — κι όλα αυτά ενώ εξαιτίας τους η Ελλάδα χάνεται και σβήνει. Κάνουν ό,τι μπορούν, τα καημένα, για να κρυφτούν μέσα στον θόρυβο των Μέσων. Ωστόσο ο ώμος φαίνεται, ο ώμος τούς προδίδει.

Ήταν ένας νεαρός παπάς χθες το βράδυ στην παραλία που έτρεχα, τριανταπεντάρης, σχεδόν ήμαστε οι δυο μας όλοι κι όλοι στο κομμάτι μετά τον Ιστιοπλοϊκό Όμιλο, μιλούσε στο κινητό με έξαψη περπατώντας δυνατά και γρήγορα (εγώ τρέχω αργά), και έτρεμε ολόκληρος, έτρεμαν και το σώμα του και το στόμα του, ωστόσο είχε αυτή την καμπανιστή και οπωσδήποτε σταθερή φωνή των ιερέων, που είναι κάπως έρρινη και έχει καλά κρατήματα, και ο αέρας παλλόταν με ένταση γύρω του, και έψεγε τον φίλο του που προτιμούσε κάποιον άλλο, «τον πατέρα σου», είπε, ή κάτι τέτοιο, που ήταν βέβαια, προσέθεσε ειρωνικά, «ο πιο άγιος των αγίων», και είχε, βέβαια, κάθε λόγο να τον προτιμά, και πολύ καλά και πολύ σοφά έπραττε που τον προτιμούσε, α ναι, νομίζω θα τελούσαν από κοινού ένα μυστήριο, ίσως αύριο Κυριακή, δεν ξέρω, δεν κατάλαβα, και περνώντας από δίπλα του έσκυψα το βλέμμα γιατί ντράπηκα που είχα κρυφακούσει, ωστόσο τελευταία στιγμή, σκύβοντας, προσπάθησα να πιάσω το δικό του, ίσως για να δει πως καταλάβαινα, πως δεν πείραζε που άκουσα, όλα καλά, να μην ανησυχεί, και πως εντέλει ήμουν μαζί του, ήμουν με το μέρος του, και πως είχε δίκιο να τρέμει έτσι, να τρέμει ολόκληρος, και το σώμα και το στόμα του, αλλά εκείνος δεν με κοιτούσε καν, τα μάτια του έκαιγαν από πυρετό και ήταν βουτηγμένα στα δάκρυα, και κρατούσε σφιχτά το κινητό ακούγοντας δικαιολογίες και ψέματα, και λίγα βήματα πιο μακριά σκέφτηκα, αλλά δεν το ’κανα, να γύριζα πίσω και να τον φιλούσα, να του φιλούσα το χέρι.

Από την πρώτη στιγμή που επιβλήθηκαν, όλοι ξέραμε πως τα capitalcontrols ήρθαν για να μείνουν: μπορεί κάποιοι δευτέρας κατηγορίας πολιτικοί της συγκυβέρνησης, για μια χούφτα χρήματα —όπως πετάμε ένα λαγό στην αρένα—, να λένε στις τηλεοράσεις πως πρόκειται για μία μικρή παρένθεση που σύντομα θα κλείσει, αλλά η πραγματικότητα είναι άλλη: θα ζούμε με περιορισμούς στην αγορά για χρόνια. Όχι πολλά: τρία με τέσσερα, λένε οι σοβαροί αναλυτές. ΟΜΩΣ: εάν μας εκδιώξουν από τη Συνθήκη Σένγκεν (σαν πρώτο αλλά βασικότερο βήμα για την πλήρη έξοδό μας, εντέλει, από την Ένωση), θα έχουμε να κάνουμε με μία κατάσταση που δεν θα μπορεί να αλλάξει — όχι στο ορατό μέλλον. Ο κίνδυνος να γίνει άρδην Κόλαση η ζωή όλων μας είναι υπαρκτός και θανάσιμος. Η Σένγκεν είναι το άσυλό μας, και η ελευθερία μας. Η αποπομπή μας δεν θα σημάνει μόνο τον διασυρμό μας, αλλά την ίδια την υπόσταση της χώρας όπως την ξέρουμε. Θα κατρακυλήσουμε στον Τρίτο Κόσμο, χωρίς δυνατότητα επανόδου στον Ελεύθερο.

Στην παραλία της Θεσσαλονίκης, οι ψαράδες με τα καλάμια έχουν πολλαπλασιαστεί τον τελευταίο καιρό. Έχουν σχεδόν δεκαπλασιαστεί τα δύο-τρία τελευταία χρόνια που τους παρακολουθώ, και κυρίως έχουν εκσυγχρονιστεί — πολύ: δεν θα δεις πια τον παππού που έβλεπες παλιά, με την πετονιά και την υπομονή του και τη μελαγχολία που τον τύλιγε, δεν θα τον δεις γιατί δεν πηγαίνει πια, ούτε θα ξαναπάει. Είναι νέοι άντρες οι περισσότεροι ψαράδες, καλά ντυμένοι, άριστα εξοπλισμένοι, με σύγχρονα καλάμια και με πολλά σύνεργα, με φακούς στις πετονιές, τους φελούς και τα καπέλα, με ψυγεία πάγου, ποδήλατα και μηχανάκια για να μεταφέρουν τα ψάρια. Πολλοί έχουν σταντ όπου στηρίζονται δύο και τρία επιπλέον καλάμια, πέραν αυτού που κρατούν στο χέρι. Η δουλειά έχει εντατικοποιηθεί και βιομηχανοποιηθεί. Όλοι τους ξέρουν καλά πού τσιμπάει και πότε (ανάλογα με την ώρα της ημέρας, με την εποχή, με το φεγγάρι), και μετακινούνται αναλόγως, μαζικά. Στα σημεία όπου στέκονται ο ένας δίπλα στον άλλο η παραλία αλλάζει άρδην και επί ώρα όψη, γίνεται κάτι άλλο, μία δραστήρια περιοχή όπου αλιεύονται σωρηδόν κεφαλόπουλα για να πάνε στις ταβέρνες και στα καφενεία της πόλης, ένας τόπος που δεν είναι πλέον τόπος «περιπάτου», περισυλλογής, ή ό,τι άλλο συνιστά αυτό που λέμε δημόσιος χώρος — που δεν είναι καν πόλη. Τα σημεία εκείνα, της μαζικής ψαριάς, είναι ένας χώρος ιδιωτικός και περίκλειστος. Αν και όχι αόρατος. Και πρακτικά ενοχλητικός. Πρόκειται, εν ολίγοις, για ένα αηδιαστικό θέαμα (δεν μιλώ καν για την καθαυτό πράξη της υπεραλίευσης), και άμποτε να ξεμπερδέψουμε από δαύτο. Ας τους περιορίσει ο νόμος, ας απαγορευτούν αν μη τι άλλο τα επιπλέον καλάμια, είναι απεχθές αυτό που συμβαίνει, και βρομιάρικο. [§] Θα πείτε, Εδώ ο κόσμος καίγεται, η Ελλάδα βουλιάζει καθημερινά και περισσότερο, και από τον βυθό όπου πηγαίνουμε δεν θα υπάρξει επιστροφή, κι εσύ ασχολείσαι με τους ψαράδες της Νέας Παραλίας; Ναι, αυτό κάνω. Κάποιος έπρεπε να το πει.

Παγκόσμια Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος σήμερα. Οφείλουμε να σκύψουμε το κεφάλι και να αναλογιστούμε τι έφταιξε — ποια χαρακτηριστικά της εποχής εκείνης επιζούν σήμερα — τι κάνουμε γι’ αυτό, αν κάνουμε κάτι. Οφείλουμε να σκύψουμε το κεφάλι και να θυμηθούμε, να προσευχηθούμε, να δακρύσουμε. Οφείλουμε να τρομάξουμε: για τότε και για τώρσ. Κυρίως: οφείλουμε να δούμε τον εαυτό μας σαν θύτη — μόνο έτσι θα καταλάβουμε. Είμαστε όλοι μισαλλόδοξοι. Οφείλουμε να το ξέρουμε. Και να αλλάξουμε, αν υπάρχουν μέσα μας περιθώρια αλλαγής. Κάθε άνθρωπος που πονά από το χέρι μας είναι όλοι οι Εβραίοι, όλοι οι ομοφυλόφιλοι, όλοι οι κομουνιστές, όλοι οι Τσιγγάνοι, όλοι οι άνθρωποι, όλοι οι Άλλοι που γίνονται στάχτη στο Άουσβιτς-Μπίρκεναου. Κάθε πρόσωπο είναι ιερό. Κάθε πρόσωπο είναι φύσει ελεύθερο. Έστω μόνο σήμερα, ας τρομάξουμε — με τον εαυτό μας.