Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Η Ελλάδα είναι η Μανωλάδα. Οπότε, θα καταρρεύσει: θα καταρρεύσει, γιατί ακόμη —όπως οι ευωχούμενοι στη «Μάσκα του Κόκκινου Θανάτου»— γλεντά.
Δεν είναι θέμα νομοτέλειας, αλλά προσθέσεων: έτσι πάνε αυτά. Όμως, ας μείνουμε στον Πόε. Δηλαδή στην ποίηση, δηλαδή στη ζωή: στην παραμυθία.
Ας μείνουμε στη ζωή· κι ας ζούμε στη Μανωλάδα, κι ας έχουμε όλοι βαμμένα τα χέρια μας στους χυμούς τού Άλλου.
Ευχαριστώ, ραντεβού την 1/9.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Συζητάτε από το πρωί (από κάποιο πρωί) για βιβλία, μουσικές, όνειρα, ωραία πάθη. Ξαφνικά, έρχεται ακόμη ένας συνομιλητής. Κάθεται στο μέσον.
Είναι όμορφος, ίδιος κορίτσι. Έχει δόντια σαν του τίγρη, μια στάλα αίμα στα χείλια, οχιές στα χέρια, φαρμάκι στα μάτια, αστραπές στα μαλλιά.
Συζητάτε ώς το βράδυ (μέχρι κάποιο βράδυ) για βιβλία, μουσικές, όνειρα, ωραία πάθη, με τον ξένο. Κι ας είναι εκεί. Κυρίως επειδή είναι εκεί.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Γνώρισα πρόσφατα δυο παιδιά, εικοσιδύο και εικοσιοχτώ, που έχουν επινοήσει και αναπτύξει από μια «εφαρμογή» ο καθένας· ψάχνουν χρηματοδότες.
Συμπτωματικά, όταν μού μίλαγαν γι' αυτές, το έκαναν αμφότεροι με σοβαρότητα, με χιούμορ και με ξεκάθαρη γνώση τής σκολιάς οδού που επέλεξαν.
Εγώ θα 'χα μελαγχολήσει ή αφηνιάσει. Μα είπαμε: εικοσιδύο και εικοσιοχτώ· εικοσιδύο και εικοσιοχτώ. Θα τη βρούνε την άκρη, θα τα καταφέρουν.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Ήταν δύσκολο να 'σαι Τούρκος στην Ελλάδα. Για να βάλεις ένα καρφί στον τοίχο, για ν' ασβεστώσεις, έπαιρνες άδεια. Όφειλες να 'σαι πάμφτωχος.
Τα χρόνια το απάλυναν αυτό, μα με τις απαραίτητες ημεδαπές απώλειες: η διπλανή τους πατρίδα τούς κέρδισε, τους φρόντισε, τους ενστερνίστηκε.
Ας είναι! Σεκέρ Μπαϊράμ σε όλους τούς μουσουλμάνους συμπατριώτες μας, σ' όσους νιώθουν Έλληνες, σ' όσους νιώθουν Τούρκοι — ή ανέστιοι ξένοι.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Το πρόβλημα με τον Αβραμόπουλο Επίτροπο δεν είναι ο ίδιος, ή ο διορισμός του, μα ότι πολλοί πιστεύουν ότι είναι ήδη Επίτροπος στην Κομισιόν.
Ή ότι θα μπορούσε να ήταν. Ή, θα λέγαμε, ότι είχε διοριστεί παλιά, και ότι έκτοτε ζει κάπου στην Ευρώπη. Εκατομμύρια Έλληνες θα το δέχονταν.
«Α, όχι, μπα, δεν πειράζει. Πάντα δεν ήταν Επίτροπός μας αυτός; Δεν είναι κάτι. Έχει ζέστη, είναι Κυριακή, τα βλέφαρα βαραίνουν: καλοκαίρι».
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Το 'χω βάλει αμέτι-μουχαμέτι να κάνω κάθε μέρα το ίδιο πείραμα: να γράφω δημόσια κατιτί καλό για το κράτος τού Ισραήλ και για τους Εβραίους.
Δεν υπάρχουν εξαιρέσεις εδώ: πάντα μα πάντα βρισιές, block, σκοτεινά μηνύματα, αστεία ορθογραφημένες απειλές για την ακεραιότητά μου, μίσος.
Θα πεις, «Είσαι μαζοχιστής;» Μπα. Το κάνω για να μη φοβάμαι, για να μπορώ να κατακρίνω & γιατί λαχταράω να δω το πείραμά μου να αποτυγχάνει.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Θα έγραφα για την επομένη τής επετείου («40 Ετών και Μίας Χωλής Ημέρας»), αλλά είδα έναν τύπο με ένα πόδι που έψαχνε για πολύτιμα σκουπίδια.
Είχε μισοχωθεί στον κάδο, με το κολοβωμένο του μέλος να κρέμεται απ' τη βερμούδα, τις πατερίτσες στις μασχάλες και, παραδίπλα, το καροτσάκι.
Κατάλαβα πως αυτό αρκούσε για σχόλιο: αν το αποκρυπτογραφούσες. (Δημοκρατία: μια γραφομηχανή που χρησιμοποιώντας τη κάνεις άσχημα γράμματα).
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Πάντα, χωρίς ούτε μισή εξαίρεση, όταν λέω ή γράφω πως κάθε μορφή πολιτικής βίας είναι φασιστική, κάποιος θα μου θυμίσει τον Χίτλερ & το '21.
«Η πολιτική βία», λένε, «επιτρέπεται στα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα. Και πώς θα τον έλεγες, ρε Κυριάκο, τον φον Στάουφενμπεργκ; Φασίστα;»
Κι έπειτα ακούω δυνατά στ' αφτιά μου τις ολλανδικές καμπάνες, που υποδέχτηκαν εχθές τα αποκομμένα από τον κορμό μέλη: χέρια, πόδια, κεφαλές.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Όσο πιο άγρια τρίζει τα δόντια του ο ισλαμικός φονταμενταλισμός, τόσο περισσότερο απαιτείται από τη Δύση να επιδεικνύει φιλελεύθερο πρόσωπο.
Το αθηναϊκό τέμενος δεν πρέπει να ιδωθεί σαν τόπος προσηλυτισμού και εκπαίδευσης ανταρτών που θα εκτοξεύουν εν εκστάσει πυραύλους σε πόλεις.
Ας είμαστε ό,τι μάς προορίζει μια μοίρα που μόνοι προδιαγράψαμε· ας μη μας πτοεί η τρέλα των ανθρώπινων ασπίδων — ας γίνουμε, εμείς, αιγίδα.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Ένας γλυκόξινος, στυφός, πικρός αχταρμάς μάς μπουκώνει κάθε μέρα με γεμάτες κουταλιές, σκουπίζοντας ό,τι περισσεύει στις άκριες των χειλιών.
Τα αγόρια με τις κιπά, τα κοριτσάκια με τις μαντίλες, η «κοινωνική γενοκτονία» των ποπολάρων πλιατσικολόγων, η ξεφτισμένη Mykonos. Το αίμα.
Φτάνει, όλο αυτό, να σε πνίξει, να σε κάνει να μη βρίσκεις διέξοδο στα βιβλία ή στον άλλο. Μα, σαν τη ναυτία, και να το θες, δε σε σκοτώνει.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Δεν είδα ποιες 5 χώρες ξεπερνούν την ωραία, κλεινή, θαλασσοφιλημένη μας πατρίδα σε αντιαμερικανισμό. Μα σίγουρα θα είναι χώρες προοδευτικές.
Δε θα 'ταν, λοιπόν, συμφέρον να κάναμε κολεγιά μαζί τους, να ενώναμε τις δυνάμεις μας, να συνασπιζόμασταν — να πολεμούσαμε τις επάρατες ΗΠΑ;
Όχι σε πραγματικό πεδίο μάχης· εκεί ίσως θα χάναμε. Μα στο πεδίο των ιδεών, όπου διαθέτουμε υπεροπλία κι όλο το παρελθόν παρά τω πλευρώ μας.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Για να φωτογραφήσεις ένα αναρτημένο σε δημόσιο χώρο πανό που υπόσχεται κρεμάλα στους Κακούς υποστηρίζοντας ανοιχτά τη βία χρειάζεται θάρρος.
Για να βγεις Κυριακή για ψώνια, πόσο δε μάλλον για ν' ανοίξεις το μαγαζί σου, αψηφώντας τα μπλοκ όσων σου το απαγορεύουν, χρειάζεται θάρρος.
Για να ζεις σε μια διαρκή κατάσταση άκρατου, ωραίου μανιχαϊσμού, μιας μονοχρωματικής οπτικής καρχαρία, χρειάζεται να 'χουνε θάρρος οι άλλοι.
Toυ Κυριάκου Αθανασιάδη
Εάν μεγάλωσα με κάτι, είναι με το μίσος προς τους Εβραίους: πρόκειται για ιδιαίτερο μίσος, όπως απέναντι σε κάποιο τέρας που ήδη εξοντώσαμε.
Όπως επίσης μεγάλωσα με την περήφανη, εκπεφρασμένη με υψωμένη γροθιά, μυστακοφόρο δήλωση, «Εγώ δεν είμαι αντισημίτης — είμαι αντισιωνιστής».
Στον τόπο που —τάχα— απαιτεί να επιλέξω ή μια ψυχρή κρατική ισχύ ή την ισλαμοφασιστική φρίκη, κρύβομαι· και λέω: «Παρατάτε με, παρατάτε με».
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Κάθε μέρα οφείλεις να γράφεις, να γνωμοδοτείς, να εξηγείς, να παίρνεις θέση, να ψηφίζεις, να ελέγχεις — να νιώθεις και να δείχνεις σίγουρος.
Κανείς δεν το ζητά, μα νιώθεις πως δεν γίνεται να μην κάνεις θόρυβο για την τρομοκρατία, για την πτώση/κατάρριψη του Μπόινγκ & για τα πάντα.
Έτσι κι εμείς εδώ στη στήλη έχουμε σχόλια για καθετί, ωραία σχόλια, ταιριαστά, φρέσκα, και λαχανιάζουμε για ν' ακουστεί ο άηχός μας γδούπος.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Άδικα ελεεινολογούν, σχετικά με τη σύλληψη του ναζί Μαζιώτη, τους κακούς μπάτσους διάφοροι ψευτοαριστεροί, πασχίζοντας να περάσουν για Άκρο.
Έχουν λόγους (ψηφοθηρία σε κάλπες και μπαράκια), πλην φευ, όπως ο λυγξ θα πάει με λύγκα, έτσι κι αυτοί δεν πείθουν κανέναν εκτός συντροφίας.
Οι τρομοκράτες, ναι, συνιστούν το —ταυτιζόμενο με το χρυσαυγίτικο— Δεύτερο Άκρο· οι ως άνω έχουν τόση σχέση, όση ο Σεφερλής με την Επίδαυρο.