Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Περιφρονημένες πόλεις, καταρρέουσες γειτονιές, σκοτεινές, υγρές, γκρίζες: δεν τις καταντά κανένας Δήμαρχος έτσι, κανένα «σύστημα». Μα εμείς.
Οι Εκλογές για την Αυτοδιοίκηση είναι ευλογία όπως όλες οι Εκλογές, μα για τη γειτονιά μας διπλή: στο σπίτι μας δε χωρούν εθνικιστές και ναζί.
Όταν τους κλείσουμε με το καλό την πόρτα, θυμόμαστε πως εμείς, μόνο εμείς, ευθυνόμαστε για το σκοτεινό, το υγρό και το γκρίζο που καταρρέει.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Το να διεκδικεί ο αρχηγός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης την προεδρία της Κομισιόν περιποιεί τιμή στη χώρα. Όταν αυτός αισθάνεται Ευρωπαίος.
Έχουν αλαλιάσει οι συμμορίτες της Χρυσής Αυγής με τον ιδιότυπο εισοδισμό που επιχειρεί ο Άρης στα βιλαέτια τους: απέβη στον υπ' αριθ. 1 αντίπαλό τους.
Ένας κλάδος τής Επιστημονικής Φαντασίας είναι ο «What If». Το Plan Z ας μείνει εκεί, και στο νου όσων αριστεροδέξιων Ελλήνων το λιγουρεύονταν.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Ζέοντα και επίκαιρα τα θέματα που σχολιάζει η στήλη μας, ναι; Σε τρεις αράδες 140 χαρακτήρων εκάστη. Με διαλεγμένες λέξεις: words, words, words.
Και ξαφνικά σκέφτεσαι την αγωνία τού παγιδευμένου στο λαγούμι. Η ανάσα του πάνω-κάτω είναι μετρημένη: να 'χει τρεις ώρες μπροστά του; να 'χει τέσσερις;
Κι έπειτα ξανασκέφτεσαι τα ζέοντα, επίκαιρα θέματά σου: α! words, words, words. Σου πιάνεται η ανάσα. Νιώθεις ψεύτης. Και ξεχνάς το λαγούμι.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Θλιβερός, μεν, ο ευφυής Πάγκαλος, πιο θλιβεροί, δε, πελταστές όσοι στηλιτεύουμε τον άγριο σεξισμό του με ρατσιστικά για το πάχος του σχόλια.
Εβλήθη η χώρα από τις Κάννες, μα έτσι ακριβώς πληγωμένη, σαν άλλος Χρυσούς Φοίνιξ, αναγεννήθηκε — ένα μικρό-μεγάλο δυτικοκίνητο πραξικόπημα.
Πολλοί δε βγάζουμε νόημα με τις άνω ποταμών ρωσοφιλοεθνολαϊκιστικές κινήσεις τού ΣΥΡΙΖΑ, αλλά κατά πάσα πιθανότητα δε βγάζουν ούτε οι ίδιοι.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Τόσα χρόνια λειτουργεί, προσλαμβάνει και συνταξιοδοτεί κόσμο και κοσμάκη ο Οργανισμός Κωπαΐδας, κι ακόμα δε μάθαμε να βάζουμε διαλυτικά με τόνο.
Ωραίος, συμπαθής, νέος, ο Σακελλαρίδης κατηγορεί τον 9.84 για μεροληπτική προβολή τού Καμίνη. Αστήρικτα και αναίτια. Ωραίος, συμπαθής, γέρων.
Ο Βενιζέλος ίσως είναι ο μόνος στο άρθρο τού P. Spiegel που θα σκεφτόταν ποιος θα έπαιζε τον ίδιο, εάν ποτέ γινόταν σίριαλ όλο αυτό στο ΗΒΟ.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Είναι εξόχως ενδιαφέρουσα η εμμονή τού Άρη στο τζαμί. Δεν αποσκοπεί απλώς στο να προσεταιριστεί ψήφους τής Χρυσής Αυγής. Έχει ψυχαναλυτικό ενδιαφέρον.
Άριστα πράττουν και δεν κλείνουν τον Οργανισμό Πολιτιστικής Πρωτεύουσας Θεσσαλονίκη 1997, ή είσαι ή δεν είσαι Συμβασιλεύουσα του πολιτισμού.
Ούτε αυτή η συγκυρία, των Εκλογών, φαίνεται να σηματοδοτεί το Τέλος τής Μεταπολίτευσης (και την «αφήγησή» της), ωστόσο πάντα ελπίζει κανείς.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Δεν είναι (ούτε θα αποδεικνυόταν, εν απευκταίω χρόνω) έξυπνο να αφαιρεί κανείς από το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ τις όμορφες φαντασίες του Γλέζου.
Διαξιφισμοί, αντεγκλήσεις, ντιμπέιτ, φωνές, οργή. Θεμιτά όλα. Μα πίσω τους, κουλουριασμένο, το Μέγα Μίσος. Στο τέλος, είτε λιώνει είτε νικά.
Σήμερα Κυριακή άπαντα κλειστά. Ημέρα επαφής με το Θείο, ημέρα για μοσχαράκι, βόλτα, ουζάκια, νωθρότητα, ημέρα που παραμένει 4ο «κόμμα» η ΧΑ.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Το υπέροχο παρελθόν τού τόπου (άλλων ανθρώπων, δικών και ξένων), ένας πορφυρός χιτώνας σαν τατουάζ πάνω στον αμφιβληστροειδή χιτώνα: τυφλότης.
Η πόλη, ένα πελώριο σκηνικό για μία εν προόδω εικαστική εγκατάσταση όπου πρωταγωνιστούν φωτογραφίες υποψηφίων, περαστικοί, απορριμματοφόρα.
Το νερό είναι ιερόν τε και σεπτόν δημόσιον αγαθόν, αρκεί να μην έχει αλάτι εντός του, να μην κάνει κυματάκια και να μη γειτνιάζει με αμμουδιά.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Όσο φτωχό κι αν είναι το ποσοστό της Ελιάς, ένα είναι σίγουρο: ο Βαγγέλης Βενιζέλος δε θα γυρίσει στο ΑΠΘ — οι διαγκωνιζόμενοι συνταγματολόγοι ας ησυχάσουν.
Τα κομματικά σποτ, στοχεύοντας το συναίσθημα, το θυμικό, πάνω από τη λογική και τα λογιστικά, προσφέρουν το μέτρο τής πολιτικής μας επάρκειας.
Φυσικά είναι θέμα χρόνου να χρησιμοποιηθεί το «Φέρτε πίσω τα κορίτσια μας» ως επιχείρημα κατά τού τεμένους για τους Αθηναίους Μουσουλμάνους.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Η μόνη ψυχαναλυτική θεωρία που εξηγεί το φαινόμενο των γιατρών-χασάπηδων στα στρατόπεδα συγκέντρωσης των Ναζί είναι αυτή τού «διπλασιασμού».
Κανείς αναπτύσσει έναν δεύτερο εγκληματικό εαυτό, διατηρώντας τον παλιό του για να παίζει με τα παιδιά του, να ακούει κλασική μουσική κ.ο.κ.
Αυτά για τους Ναζί παράφρονες των πειραμάτων σε ανθρώπους και του μακελέματος. Δεν αφορούν τούς Χρυσαυγίτες, που έχουν έναν μόνο φρικτό εαυτό.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Εξωστρεφής εκβιασμός: «Θα φύγουμε από το ευρώ!!!» Εσωστρεφής εκβιασμός: «Θα φύγουμε από το ευρώ...» Σημεία στίξης ως βαθμοί πολιτικής σήψης.
«Από τη Δανία στην Ουκρανία τού Νότου». Νέο κωμειδύλλιο, για όλες τις ηλικίες, είσοδος ελεύθερη, ελάχιστη κατανάλωση 1 ψήφος ανά οικογένεια.
Το δίλημμα του Βενιζέλου είναι Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ/Ελιάς και debuty prime minister ή πρ. Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ/Ελιάς και Πρόεδρος της Δημοκρατίας.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Αβραμόπουλος και Σπηλιωτόπουλος αλληλοσυγχαίρονται στο Twitter σαν τον περυσινό και τον φετινό νικητή τού Μπίνγκο σε θαλερή κωμόπολη της Γιούτα.
Αχόρταγα, το Αιγαίο καταπίνει ανθρώπινες δυνατότητες, ρουφάει την Ανάγκη των ψυχών, πνίγει τις λέξεις, όσο εμείς ακκιζόμαστε ολέθρια, φτηνά.
Το ότι κανείς μας δε θα σκεφτόταν τον Ζαγορίτη κατάλληλο για κάτι δείχνει την απόσταση μεταξύ ημών και της πάντα πρωτοπόρου κυβερνήσεώς μας.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
«Οι Έλληνες επιστήμονες φέρουν το γονίδιο του Δημόκριτου». Μια βαθιά, πλέρια, έξοχα φυλετική δήλωση, άλλο ένα καρφί στην κάσα μας, όλα καλά.
Ό,τι κυρίως εκνευρίζει ένα, συρρικνωμένο-ξεσυρρικνωμένο πλην τρόπον τινά εύρωστο 4%, είναι η αφέλεια με την οποία πρωτοπολιτεύονται κάποιοι.
Κρίμα που πέφτουνε άνοιξη οι Εκλογές και δεν κρυώνουν οι άστεγοι, με δυο-τρεις βίαιες προσαγωγές σε κατειλημμένες Σχολές θ' άνοιγε η ψαλίδα.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Αβγαταίνουν τα θλιβερά αστειάκια για την (υποτιθέμενη) πληθώρα υποψηφίων — ένα από τα λίγα καλά που θα κληροδοτούσε η Κρίση εάν έφευγε ποτέ.
Ο Σαμαράς δεν πάει σε ντιμπέιτ με τον Τσίπρα, επειδή αυτός απέφυγε το ευρωπαϊκό — μια μουτζούρα μη παραστατικής ζωγραφικής, ένας τραγέλαφος.
Τηλεμαχίες, δημοψηφίσματα, το Κατηραμένον Μνημόνιον, οι κακοί ξένοι, η Ελλάς των χαμένων αιγιαλών — και η Ευρώπη να απομακρύνεται ράιτ θρου.