Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Ήταν ένα Μουντιάλ που στηρίχτηκε στα social media. Πρώτη φορά τόσο πολύς άσχετος κόσμος ασχολήθηκε τόσο πολύ με την μπάλα. A brave new world.
Από το τσουνάμι στην Ινδονησία μέχρι το Παγκόσμιο στη Βραζιλία, όλα έχουν αλλάξει: προσδιοριζόμαστε πλέον τελείως διαφορετικά από ό,τι πριν.
Παρ' όλ' αυτά τα προβλήματα παραμένουν ίδια. Π.χ., το θέμα τής Κεντροαριστεράς. Γιατί δεν ενώνεται; τι θ' απογίνει; Έχουμε όλοι κατααγχωθεί.
Toυ Kυριάκου Αθανασιάδη
Εξαιρετικοί, με μεστό πολιτικό λόγο, οι εκπρόσωποι κομμάτων που κάλεσε ο Νίκος Μπίστης για να χαιρετίσουν το ιδρυτικό συνέδριο του Ποταμιού.
Εξίσου γλυκυτάτη με τον προσεταιρισμό του είναι & η φοβική αποδόμηση του Ποταμιού εκ μέρους των δύο λιστών, της εκ δεξιών & της εξ ευωνύμων.
Τι μέλλει γενέσθαι; Ω, τίποτε, τίποτε. Έτσι θα 'μαστε & στο επόμενο Μουντιάλ, μόνοι, ξένοι —έτοιμοι να βαφτούμε τα χρώματα του πολέμου μας.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Άπαντες σοκαρίστηκαν επειδή ο Μπουτάρης με το γαργαντουικό ποσοστό είπε «βουλγαρόγυφτοι & ρομά που [...] κινούνται συνοριακώς ανεξέλεγκτοι».
«Τι λόγια είν' αυτά», «Αν το 'λεγε κάνας Δεξιός τι θα λέγαμε» κ.τ.σ. Το ότι είδε με τα ίδια του τα μάτια άσχετες σκουπιδιάρες το 'χαψαν.
Ο Δήμαρχος της Σαλονίκης δείχνει να πιστεύει —στα σοβαρά— ότι ξένος δάκτυλος μαζεύει, όχι χαλκό ή ανακυκλούμενα υλικά, αλλά τα αποφάγια μας.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Η ζωή κυλά όμορφα, με λογής γκρουπ στο Facebook να συμπονούν τον άτυχο Τζέι ή να λοιδορούν τον Κατσουράνη & με όλους μας να παίζουμε e-τόπι.
Παράλληλα, ο σαρκασμός & η ιδεοληπτική μνησικακία καλά κρατούν, ενώ οι ομάδες (συμφερόντων· ή απλώς γούστων) σκάβουν τα νέα χαρακώματά τους.
Γιατί ξέρουμε πως όλα θα λήξουν μ' ένα σφύριγμα, το ίδιο που θα μας ξαναρίξει στην αρένα, να αναμετρηθούμε πάλι απ' την αρχή. Όλοι με όλους.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Με το Τζήμερο βλέπουμε πόσο νέες, πόσο ρηχές είναι οι ρίζες τού Φιλελευθερισμού στη χώρα: ακόμη κι αυτός μπορεί να περάσει για φιλελεύθερος.
Με την πομφόλυγα που αμόλησε για τα «πρεζόνια» & τους 2 τόνους πιασμένη ηρωίνη, οι κρυπτοφασίστες άνοιξαν μια βαθύτατα συντηρητική συζήτηση.
Περιμένουμε πολύ περισσότερη νόθευση των φιλελεύθερων ιδεών, μέχρι να κάτσει η σκόνη & το προσκλητήριο να μετρήσει τους ελάχιστους παρόντες.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Στον ιδεολογικά αχανή μικρό χώρο τής καθ' ημάς Σοσιαλδημοκρατίας, όποιος τύπος της επελέγη από την ηγεσία και τη συγκυρία κούρασε κι εφθάρη.
Το αίμα στο σώμα τής χώρας από την πολύχρονη σκληρή Δεξιά διακυβέρνηση χάρισε στη ΣΔ πειθήνιους οπαδούς κι ένα ΠΑΣΟΚ γεραρό ακόμη και νεκρό.
Έκτακτα Λόγια της Πλώρης, μετά τις διαδηλώσεις για τη νίκη της Εθνικής επί της Ακτής Ελεφαντοστού στο Μουντιάλ.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Έτυχε να δω το '05 τον Κοέλιο στην Έκθεση της Φρανκφούρτης. Η πρώτη μου αντίδραση ήταν η ίδια με όσους χλευάζουν την προσφορά του Βήματος.
Ανεβήκαμε μια κυλιόμενη σκάλα μαζί. Κοντούλης, με κοτλέ και με πουλόβερ, κοίταγε όλο τα παπούτσια του. Ο πιο γνωστός εκεί, Κύριος της δόξης.
Τράβηξα να παζαρέψω δικαιώματα για κάτι σχολικά βιβλία· εκείνος, για να ακούσουν τον Κοέλιο. Πώς αλλιώς; Πώς θα γινόταν ν' αλλάξουμε θέσεις;
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Σπανίως κείμενα απαιτούν το στοχασμό μας πιο πολύ από αυτά της Τριανταφύλλου ή όποιου ενεργού διανοουμένου βγάζει τη γλώσσα στα πιστεύω μας.
Όσων η σχέση με την ανάγνωση σταματά σε τίτλους άρθρων & με τη γραφή στο password τού Facebook μισούν φυσικά την αχανή και ευρεία σκευή της.
Μα κυρίως μισούν τη Σώτη όσοι τη φθονούν που 30 χρόνια τώρα είναι στην πρώτη γραμμή & τολμά να την αμφισβητεί & να τη μεταφέρει πιο μπροστά.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Γιατί, επιτέλους, δεν αφήνουμε το «εγώ», για να περάσουμε στο «εγώ» τού Μπίστη & στο σούπερ Εγώ τού Βενιζέλου, ειλικρινά δεν το καταλαβαίνω.
Αναριγώντας μπρος στην επίλυση μειζόνων προβλημάτων, ο καλός ο μεταρρυθμιστής λέει πως δε βλέπει σαφή ιδεολογία ή σκευή & να το συζητήσουμε.
Στο φετινό Μουντιάλ η μπάλα περνά ταχέως από το ένα άκρο, την άμυνα, στο άλλο: την επίθεση. Πράγμα που γίνεται επειδή υπάρχει ισχυρό Κέντρο.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Δεύτερη μέρα τού Φεστιβάλ Υπερηφάνειας Θεσσαλονίκης, αγρυπνία για τον παππούλη τής Συμβασιλευούσης. Κρίμα γι' αυτόν που ο Θεούλης είναι gay.
Κι όχι μόνο gay, αλλ' απ' αυτούς που τους αρέσουν τα έξαλλα ντυσίματα κι οι καρναβαλικοί χοροί στους δρόμους, με στρας και με φασαρία πολλή.
Γιατί ο Θεός είναι ελεύθερος να 'ναι και να δείχνει ό,τι θέλει, και γιορτάζει όσο να κουραστεί. Γιατί ο Θεός είμαι εγώ, εσύ και ο παππούλης.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Ο Κουρής, ο Τριανταφυλλόπουλος, ο Θέμος, είναι η κορυφή ενός βρομερού παγόβουνου που κάτω από τα νερά κρύβει τη μάζα των τηλεθεατών-πελατών.
Τόσα χρόνια εκβιασμοί, κλεψιές, παρανομίες, ρουφιανιλίκι, αλλά οι αστέρες τού χρυσαυγίτικου «δημοσιογραφικού» star system έχουν ακόμη κοινό.
Κανείς μας δεν είναι αθώος όσο δεν πολεμά τον ναζιστικό βόρβορο των Αυτιάδων που έβαλαν τη ΧΑ στη Βουλή κι εξακολουθούν να βρίσκουν δουλειά.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Δήλωσε πως για το AIDS ευθύνονται Αφρικανές πόρνες, διαπόμπευσε τις κόρες μας, σπεκουλάρισε όσο κανείς πάνω σε συντρίμμια και ράκη ανθρώπων.
Για τους ναζί είπε πως «πάνω σε μεγάλα προβλήματα κάνει ακτιβισμό η ελληνική Χεζμπολάχ [η Χρυσή Αυγή]. Αυτό γιατί να το καταγγείλει κανείς;»
Τώρα λέει πως «δε γίνεται να εφαρμόσω έναν προϋπολογισμό που έχω καταψηφίσει». Οι Σαμαράς-Βενιζέλος τίθενται προ των βαρύτατων ευθυνών τους.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Τι 'ν' η Πατρίδα μας; Μην είν' ο γέρων παππούλης Άνθιμος εκεί ψηλά; Μην είν' το μίσος μας στα Gay Pride; Μην είν' η φρίκη μας μπρος στη Χαρά;
Μην είν' η γιούχα μας προς τη Βεργκάρα, προς κάθε ξένη π' αντιμιλά; προς κάθε τσόκαρο που μας προσβάλλει, κράζοντας: «¡Vamos!» στα 'σπανικά;
Όοολα πατρίδα μας: κι αυτά! κι εκείνα! Συν μια ανόρθωση για τα βυζιά — που τη χαρίζει (μα, δες ευκαιρία!) τ' αγιού Κωστόπουλου η κληρονομιά.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Με σπουδή, οι χρήστες των SM κάνουν το τεστ που τους λέει «πότε θα πεθάνουν»: σε όλους βγάζει πάνω-κάτω το ίδιο — θα περάσουν τα 100 χρόνια.
Είναι μια παρηγοριά, κι ας ξέρεις πως το «τεστ» ούτε πρόγνωση κάνει ούτε τεστ είναι: εξαρτιόμαστε όλοι από την παραμυθία τού ανορθολογισμού.
Έτσι & με τη φόρα τής Εθνικής πριν την τριάρα, έτσι & με την ονειροφαντασιά των μεταρρυθμίσεων: ώς να γίνουν, θα περάσουν επίσης 100 χρόνια.