Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Θα μου ήταν εύκολο να «πάρω το μέρος» των Παλαιστινίων, ή μάλλον του Ισλαμικού Κινήματος Αντίστασης, της Χαμάς, για να 'μαι με τους πολλούς.
Θα μου ήταν πιο εύκολο να επενδύσω στον εκπεφρασμένο σιωνισμό μου και να παραμείνω με τους λίγους, ελέγχοντας τη γραβάτα του εστετισμού μου.
Αλλά μού είναι πελώρια δύσκολο να μιλώ, εδώ, για στρατόπεδα, για δίκαια και γι' άδικα. Δεν έχει πολλούς και λίγους το κακό: μας τρώει όλους.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Έστω ότι κακόβουλός τις πει πως κάποιος γύρω από τον Μπουτάρη κλέβει, και ο Μπουτάρης δηλώσει: «Ε, κι εγώ τι να κάνω, από πάνω του κάθομαι;»
Όλοι θα συμφωνήσουν και στη συνείδησή τους θα αθωώσουν τον Δήμαρχο. Και ορθώς. Ο Μπουτάρης ούτε θα έκλεβε, ούτε ανάγκη καμία έχει να κλέψει.
Αντίστοιχα, στην Πόλη των Φαντασμάτων κανείς δεν σκέφτεται ότι ο αντιπαθής, κακός Δήμαρχος Παπαγεωργόπουλος ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΝΑΙ ΚΛΕΦΤΗΣ.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Χτες έψαχνα μανιωδώς στα μηνύματά μου για να βρω τις συζητήσεις μας, αλλά τα 'χα σβήσει. Ανέκαθεν τα αρχεία μού μυρίζουν απώλεια και θάνατο.
Μια λέξη, κάτι, για να πιαστώ, να θυμηθώ, να χαμογελάσω: «τσίπουρο άνευ... Καπάνι... φιλελέ... κουμούνι». Μπα, τίποτα: ένας μουγκός θάνατος.
Ένα βιβλίο μένει στο τέλος: λέξεις. Και μέσα σ' όλ' αυτά, ρε Πάνο, ψάχνουμε εκδότη στα 50 μας για 10 τυπογραφικά. Θάνατος: η μόνη εκεχειρία.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Σαν το στραβοπιωμένο αλκοόλ, τα τρέχοντα πολιτικά πράγματα, μηδαμινής αξίας για όποιον τα κοιτά από το αύριο, αφιονίζουν & τους πιο ησύχους.
Θυμίζουν πρωτοσέλιδα εφημερίδων δεκαετίας & βάλε, που καθετί πάνω τους, από τις γραμματοσειρές ώς τα πρόσωπα, μυρίζει σκουριά: μυρίζει χτες.
Μα βέβαια δεν υπάρχει αύριο για μας· ούτε και χτες υπάρχει: μόνο ένα πελώριο σήμερα με δυο σαγόνια —τη Σκύλλα & τη Χάρυβδη— που μας αλέθουν.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Με 20.000 υπαλλήλους στη ΔΕΗ, το δημοψήφισμα είναι σοφή επιλογή. Εάν ήταν 40.000, η αμέσως σοφότερη θα ήταν το αντάρτικο πόλης — ή το βουνό.
Όπως η λάμπα που φωτίζει δυνατότερα από ποτέ λίγο πριν καεί, έτσι και με την πρώτη διαγραφή στην ιστορία της ΔΗΜΑΡ: θα 'ναι και η τελευταία.
Τελευταία ας μην είναι η διάθεσή μας να τα υπερβούμε όλα ετούτα κοιτώντας τολμηρά στο μέλλον. Θέλει αισιοδοξία, βέβαια. Και πού να τη βρεις.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Τα αφόρητα κλισέ πολιτικο-δημοσιογραφικού λόγου και των σπίκερ στα ματς. Το αστείο σπρέι που θυμίζει τις χαρωπές κόκκινες γραμμές τής ΔΗΜΑΡ.
Η πτώση των παραδοσιακών μεγάλων δυνάμεων, η Βραζιλία σαν το ΠΑΣΟΚ τού Βενιζέλου, η Γερμανία παραδόξως δίκην ΣΥΡΙΖΑ, οι Ολλανδοί του Σαμαρά.
Μπα: η πιο ορθή αναλογία πολιτικής-Μουντιάλ είναι οι αναποφάσιστοι οπαδοί — αυτοί που σήμερα νιώθουν καλύτερα με τον ένα, αύριο με τον άλλο.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Ο μόνος τρόπος για να σταθείς πολιτικά στον σαλονικιώτικο αφρό είναι οι καθημερινές σπονδές στο ψηφοφοράτο. Θυμίζει, αχνά, Φαμίλια όλο αυτό.
Ναι· συμβαίνει παντού. Απλώς εδώ ο κόσμος είναι λιγοστός, τα πρόσωπα οικεία, οι δρόμοι μετρημένοι, τα βλέμματα αψιά: μια μικρή Magna Grecia.
Τρομάζεις όταν το αναπνέεις αυτό: σχεδόν πιάνεις τον εαυτό σου να κοιτά με φόβο στις γωνίες τη νύχτα. Οπότε ζήτω ο capo dei capi Λαός· ζήτω!
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Ο χρυσαυγίτης Ματθαίος Γιαννούλης, ο αποτροπιαστικός Νίκος Φωτόπουλος, ο χίπστερ Κροκοδειλάκος της Κρήτης: να την η Ελλάς τού θέρους — ιδού.
Και παραδίπλα άνθρωποι που μοχθούν πάνω από κείμενα, ιδέες, εικόνες, μουσική ή από μια σταλιά νεοφυείς επιχειρήσεις: ιδού το αντίπαλον δέος.
Ναι, είναι πόλεμος. Είναι ο μόνος πόλεμος που καλούμαστε να διαλέξουμε στρατόπεδο. Ο μόνος, πια, που αξίζει να νικήσουμε — πεθαίνοντας έστω.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
O επόμενος εμφύλιος θα γίνει για τα σύνθετα τουριστικά καταλύματα, αυτά με τα ξενοδοχεία 5 αστέρων, τα γήπεδα γκολφ & τις μαρίνες: τα condo.
Τα rooms to let δεν πρέπει να χαθούν: μόνο δίπλα σ' αυτά γαργαλάει τη μύτη ο ουζομεζές, μόνο χάρη σ' αυτά ο Έλλην ήλιος βασιλεύει δοξαστικά.
Όχι στις επενδύσεις των ξένων funds: θέλουμε καρπούζι, κι ακρογιάλι, κι άμμο στο λαιμό τής κοπελιάς, κι ένα γαϊδαράκο χαμογελαστό στο δείλι.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Ο ΣΥΡΙΖΑ, έρποντας, γλείφοντας και διά των κεράτων του, κάνει ό,τι μπορεί για να περάσει στη φοιτητιώσα νεολαία ότι τάχα συνιστά το 2ο Άκρο.
Μια Ανάγκη που καταλήγει γραφική, όταν τα μέλη του γράφουν: «Αγοράστε λαχνούς. Στο τέλος της εμποροπανήγυρης θα κληρωθούν σιγαστήρες όπλων».
Κι αυτό, στο κάλεσμα για «σιωπηρή διαμαρτυρία κατά τής βίας στα Πανεπιστήμια» σήμερα στις 11 στον Άγνωστο. Λίγοι αυτοί, λίγοι κι εμείς εκεί.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Μολονότι η Βουλή έχει ψηφίσει και μια και δυο φορές το νομοσχέδιο για τη ΔΕΗ, όσα κόμματα το ξέχασαν νιώθουν το χρέος να επικαλεστούν το 44.
Μολονότι τα ματς τού Μουντιάλ λίγους ψυχαγωγούν πλέον στ' αλήθεια —εχάθη κάθε έννομο συμφέρον—, πολλοί νιώθουν το χρέος να τα παρακολουθούν.
Μολονότι τίποτε ποτέ δε θα προλάβω κι όλα θα μείνουν να χάσκουν σα στόμα γέρου ξεδοντιάρη, νιώθω το χρέος να βρω κι άλλους 3x140 χαρακτήρες.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Μικρή ΔΕΗ: λίγα πράγματα που ξέρω γι' αυτήν. 1. Δεν τη θέλει η ΔΗΜΑΡ, άρα η ΔΗΜΑΡ εξακολουθεί να υπάρχει και άρα πηγαίνει όντως στον ΣΥΡΙΖΑ.
2. Το μονοπωλιακό κράτος-πατερούλης θα 'ναι εσαεί το ύστατο ρομαντικό κάστρο τής Αριστεράς, που ο κόσμος να χαλάσει & να 'ρθει τα πάνω κάτω.
3. Οι γλυκείς αυτοί συνδικαλιστές θα γευτούν το πικρό ποτήρι τής βουλευτικής έδρας, ώστε από άλλο μετερίζι να ξανασώσουν το δημόσιο πλούτος.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Ξέρω κάτι χωροφύλακες, όχι κοντούς, όχι με ψαλιδισμένο μουστακάκι, όχι με τη στολή να πλέει στο σώμα τους, όχι με το πηλήκιο στραβοφορεμένο.
Δεν είναι καρικατούρες μπάτσου, δεν είναι αστείοι, δεν κυνηγούν κλεφτοκοτάδες, δε ρίχνουν μπαταριές με χοντρό αλάτι, δεν είναι ανελλήνιστοι.
Είναι οι χωροφύλακες των πανεπιστημίων, της Καμάρας, των Εξαρχείων, ήδη επί τριάντα χρόνια στην κορυφή τής ιεραρχίας μιας φαιοκόκκινης ΕΛΑΣ.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Οι επιθέσεις των αναρχοναζί, όπως αυτή στον Μαραντζίδη —μαύρες χάντρες στο κομπολόι τής βίας—, ξεπερνούν αριθμητικά τα χρυσαυγίτικα πογκρόμ.
Φυσικά, τα μεν τα μισούμε δικαίως σαν κάτι όλως απάνθρωπο: σατανικό. Τις δε τις θεωρούμε κομμάτι τής καθημερινότητάς μας — κάτι που γίνεται.
Χάρη στην ανοχή μας, τα μεν θα ξεπεράσουν τις δε, θα γίνουν καθημερινότητα — κάτι που γίνεται. Όταν, και για όσο, θα ξεχωρίζουν μεταξύ τους.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Αν μια φωτογραφία των μελών τής ΠΟΕ-ΟΤΑ να «καίν' το νόμο για τη διαθεσιμότητα» άξιζε 1.000 λέξεις, δε θα ήταν καν ενός άρθρου τού Κασιμάτη.
Αν μια ενδιαφέρουσα παράσταση-για-ένα-ρόλο μπορεί να συνταχθεί σε κόμμα χειροπιαστό, ελέγξιμο, χρήσιμο, θα φανεί στη σκληρή πολιτική πράξη.
Έτσι πάει (ανέκαθεν — μα πια όλα είναι τόσο φανερά, σαν ήλιος που σου τσουρουφλίζει τα μάτια): μ' ένα βηματάκι μπρος, με μια κατρακύλα πίσω.